Leo Blokhuis / Ricky Koole

Omdat tegenwoordig de Jongedame ook naar school gaat, dacht ik dat ik nu wel zeeën van tijd over zou houden op de woensdagmorgen. Maar dat viel vies tegen. Eigenlijk was het gisteren pas voor het eerst dat ik echt eens op mijn krent kon gaan zitten niksen. Tot dat moment was er altijd wel iets dat gedaan moest worden en waren de ochtenden om voor ik er erg in had. Terwijl ik me toch nadrukkelijk voorgenomen had om die vrije momenten weer een boek te lezen en gewoon favoriete plaatjes uit mijn Billy's te draaien, zonder verplichting tot het uitkakken van een stukje.

Gisteren was dat bijna het geval. Want ik las een boek (Het Plaatjesboek van Leo Blokhuis en opvolger van Grijsgedraaid) en speelde ondertussen de cd die bij dat boek zit. Zestien voor mij vaak verrassende uitvoeringen van Ricky Koole van zestien in het weer bijzonder fraai vormgegeven boek besproken klassiekers . Dat over die combinatie dan nog een stukje moest volgen vond ik niet zo erg. Want Het Plaatjesboek is namelijk hartstikke leuk om te lezen. Blokhuis heeft er allerminst hoogdravende, lastig te lezen verhalen van gemaakt, maar zestien met een sneltreinvaart te lezen stukjes, waarbij je stiekem toch weer wat handige trivia oppikt. Bijvoorbeeld dat Paul McCartney er nooit moeilijk over heeft gedaan dat het loopje van "Lady Madonna" compleet gejat is van "Bad Penny Blues" of dat de Thin Lizzy-kraker "Whiskey in The Jar" eigenlijk als B-kantje bedoeld was. De muziek op de cd is ook fraai. Vooral Aretha Franklin's-versie van "You Never Walk Alone" valt bij mij in zeer goede aarde en ik ben Leo eeuwig dankbaar dat ik door de zwoele Dusty Springfield-versie van "Breakfast in Bed" nooit meer aan die nare combinatie van UB40 en Chrissie Hynde hoef te denken.

De titelloze cd van Ricky Koole had ik al veel vaker gedraaid de afgelopen weken en zwaar okay bevonden, maar ik vond dat 'ie gewoon tegelijkertijd met het boek besproken moest worden. Want samen met Leo Blokhuis (als verteller) en Wouter Planteijdt (gitaar en zang) en Eric van Dijsseldonk (gitaar en zang) trekt Ricky Koole samen langs kleine theaters in het land onder de noemer Harmonium. Tijdens die show gingen ze in eerste instantie op zoek naar het allermooiste liedje ooit gemaakt. Da's meer dan een tikkie naïef natuurlijk, maar wel een nobel streven. Liedjes uit die zoektocht zijn deels verzameld op deze cd. Die queeste leidde gelukkig niet naar alleen bekende oorden. Sterker nog, ik denk dat Jan met de Pet welgeteld nul liedjes zal kennen van deze cd. Maar dat deert niet, het hele project is immers ook bedoeld als een soort van leertraject voor deze Jannen. En als dat leidt naar schitterende liedjes als "Seven Shades of Blue" van de voor mij volstrekt onbekende Beth Nielsen Chapman, ben ik een blij man.

Zeg er het uwe van...