Maskesmachine - Ge Kunt Et

D'r zijn nogal wat bands die het nodig vinden om op hun cd's extra content te zetten. Leuk bedacht hoor, maar de meeste mensen draaien cd's nog steeds gewoon in hun stereo en zien die dingen dan nooit. Ik, vaak luisterend met de koptelefoon op achter de pc, dus wel. En erger me er stierlijk aan. Want dan verwacht ik dat er een cd gaat spelen, komt er zo'n cd-extra -plus of wat dies meer zij-schermpje langs in plaats van de normale audio waar ik op dat moment een oordeel over wil vellen. Zelden de moeite waard ook die extra's. Ge Kunt Et, de langverwachte eerste echte cd van het Vlaamse Maskesmachine, begint ook met het spelen van drie video's, in plaats van met de eerste van de elf liedjes die er op deze cd staan. Gelukkig maken deze drie rare zuiderbuurkes er wel wat bijzonders van. De drie absurde clips zijn dan wel low-budget, door hun absurde beelden passen ze wel perfect bij de 'folkhop à la capella' of 'reefteef punkpop' zoals Maskesmachine ze maakt. Ik vergat bijna om nog weer naar de muziek zelf te gaan luisteren. Die begint niet gemakkelijk overigens. Ik kan me voorstellen dat openingsnummer "Yes nog 6", met alleen maar vervormde synths en de meisjes die '1,2,3,4,5,6' keer op keer zeggen, mensen niet echt aanmoedigen om verder te gaan luisteren. Ik weet beter. Samen met Pascal Deweze, met wie ze op aanraden van Mauro Pawlowski in zee zijn gegaan, hebben ze de wereldvreemde mengelmoes zoals die op Plaktang te horen was verder uitgediept. Ge Kunt Et is doldwaas, met vaak on(be)grijpbare teksten. Soms zijn ze kinderlijk kwetsbaar ("Dancing Deer", met vertederend Nederengels), soms hard hoppend of tegen free jazz aanschurend. Maar altijd ook muziek waar de jongedame in haar bijenpakje graag op danst op de vroege zondagochtend.

Zeg er het uwe van...