Queensrÿche - Take Cover

Onlangs kocht ik de albumversie van Jesus Christ Superstar (met Ian Gillan) en greep ik op het laatste moment dit album ook mee. Bij nadere bestudering bleken ze tot mijn verbazing een track gemeen te hebben: "Heaven On Their Minds". Jawel, Queensrÿche covert Jesus Christ Superstar! Een cd vol covers heeft meestal vooral met creatieve armoede en financiële overwegingen te maken. Soms pakt dat dramatisch uit, soms is er desondanks iets moois uitgekomen, maar zelden is er echt heel veel reden om er naar uit te kijken. Bij Queensrÿche lag dat wat anders. In het verleden hebben ze al meermalen laten horen dat ze prima covers kunnen spelen, zoals op een single (Simon & Garfunkel's "Scarborough Fair"), op een live-album ("The Art of Live") en op tribute-albums ("Butchering The Beatles"). Ook op dit album nemen ze covers flink onder handen. Van redelijk voor de hand liggende bands, als Pink Floyd ("Welcome To The Machine"), Queen ("Innuendo") en Peter Gabriel ("Red Rain"), maar ook van verrassender acts als Buffalo Springfield ("For What It's Worth"), The Police ("Synchronicity II") en zowaar een stukje heuse opera ("Odissea"). Allemaal stevig verbouwd en verQueensrÿched. Alleen de versie van Black Sabbath's "Neon Knights" is vrijwel ongewijzigd - maar heeft wel de enorme kracht van het origineel. Enige tegenvaller is de afsluiter, U2's "Bullet The Blue Sky", in een tien minuten durende live-versie. Het is dan ook precies zo'n stuk waardoor ik niets van U2 zelf moet hebben: een tien minuten durende pathetische preek, met muzikaal weinig meer dan één riff met veel echo. Het is echter de enige tegenvaller op een verder puik coversalbum.

Zeg er het uwe van...