Radiohead - In Rainbows

"Kan iemand me nou eens uitleggen wat er nou zo experimenteel en hip is aan Radiohead?", vroeg iemand laatst op een chatkanaal. Hij had "Just" opstaan. Tja, het was de blauwdruk voor hoe veel indiebands nu spelen. Die oude Radioheadstijl is nu zelfs het trademark van Muse. Radiohead was zo'n beetje de Pink Floyd van de jaren negentig, veelvuldig bewierookt, de ultieme arthouse-band. In de onvoorspelbare periode daarna, met de albums Kid A en Amnesiac, deinsde de band zelfs ervoor terug om nummers te maken die leken op andere bestaande popmuziek. Ook nu is dat nog hun sterkte én zwakte. Je houdt van Radiohead of je haat het, óf (hoi Fred, hoi Peer) je vindt enkel het stemgeluid van Yorke verschrikkelijk. Ik zit in de eerste groep. Ik ben blij dat In Rainbows weer klinkt zoals Hail to the Thief, zelfs een beetje als OK Computer (dankzij bijv. "Nude", eigenlijk al uit 1998). De vorm is gevonden. De dissonante uitbarstingen waar ik in 1995 zo van hield ("Just" inderdaad) zijn weer spaarzaam gezaaid; die tijd is wel voorbij. Maar nog altijd moeten Radiohead-platen 'groeien' en deze doet dat ook. In Rainbows is zonder meer spannend en prachtig. Laat ik je het vocabulaire van de immer juichende muziekpers verder besparen, inclusief het Verhaal rondom de release (statement van het jaar, natuurlijk, uitgebreid gecoverd op onze vriendjeslog MOMI). Mijn echt favoriete nummers van In Rainbows zijn "Faust Arp" (beatlesk!), "Reckoner" en "Jigsaw Falling Into Place". Om te huilen zo mooi. Ik vind het domweg de beste nummers van 2007. Maar waar je bijna niemand over hoort is de tweede cd, die alleen bij de cd-box schijnt te zitten. Daarop staat het "No Surprises"-achtige fenomenale "Go Slowly", dat op de fadeout na minstens zo briljant is. En er staat "Last Flowers" op, dat "Karma Police" echoot, en "Bangers & Mash" (lijkt wat op "I Might Be Wrong"). Degenen die Thom met beats willen horen (enigszins zoals op zijn soloplaat), moeten overigens ook vooral eens luisteren naar Modeselektors "The White Flash". Kortom, mijn favoriete band is terug. En de magie is geheel gebleven. Ik ben gelukkig.

Dat vind ik dus weer een beetje jammer. Die tweede cd wil ik wel, maar met dat vinyl heb ik verder niks, maar moet er wel 40 pond voor neerlappen. Waarschijnlijk het geld meer dan waard, maar vind het toch ergens wel zonde..

Betreffende de recensie.. Daar begon het mee ;)
In Rainbows staat ab-so-luut op nr 1 in mijn jaarlijstje! Dat het een groeiplaat is, dat ben ik wel met je eens. Maar ongelooflijk wat een pareltjes. Al zal ik dan Weird fishes en All I need als eerste noemen.

Het kan al niet eens meer, al zou je willen: op inrainbows.com zijn sinds 10 december geen downloads of boxsets meer te krijgen. Ik zit dus ook te wachten op de cd-only-release. :)

Domme zet mannen, dat grote ding is prachtig :-)

Ik ben het zeker met je eens. Komt er nog een state-x review online?

Jup. Ben ik nu aan bezig. Wordt nog een flink verhaal.

Radiohead is de meest ondergewaarde band van de laatste 2 decennia. In Rainbows is briljant en zeker het wachten waard. 'Reckoner' en 'Videotape' = kippenvel...

Ondergewaardeerd? Me dunkt dat je hooguit kunt zeggen dat de laatste paar cd's niet door iedereen met gejuich zijn ontvangen, maar onderwaardering lijkt me een groot woord voor een band waarvan twee cd's keer op keer genoemd worden in 'beste-albums-aller-tijden-lijstjes'.

"Radiohead is de meest ondergewaarde band van de laatste 2 decennia"...QUE? Ik mag toch hopen dat bovenstaande reactie lichtjes sarcastisch bedoeld is, anders zou ik ernstig aan m'n beoordelingsvermogen gaan twijfelen...ik ken namelijk geen groep die zo stelselmatig met lof overladen is als Radiohead...ik denk dat iedere Radiohead-plaat van zowat ieder blad de eindejaarslijsten heeft aangevoerd, OK Computer staat consequent in de top 10 van "Beste album aller tijden polls", de hoeveelheid "meest avontuurlijke band van hun generatie"-achtige artikelen die over de groep zijn verschenen lopen inmiddels richting het miljoen, ze spelen al meer dan tien jaar in de grootste zalen én headlinen de grootste festivals en zijn weggekomen met zowel een vrij radicale stijlbreuk (het ook commercieel uiterst succesvolle "Kid A") als een internetstunt.,.dus ik zie het ondergewaardeerde aspect niet zo, eerder het tegenovergestelde...

Het nieuwe nummer 'Harry Patch (In Memory Of)' bevat geen gitaren, is te koop voor een pond bij Waste UK en alvast te horen op http://www.youtube.com/watch?v=xZAIZjc4rUc

Zeg er het uwe van...