Road To Ruin - Road To Ruin

De shuffle-functie op mijn pc of iPod blijkt soms een heel nuttig ding. Na pakweg 500 gerecenseerde albums kan het wel eens gebeuren dat je enigszins op de automatische piloot gaat recenseren. Zo'n shuffle-functie zorgt ervoor dat je soms rechtop gaat zitten en denkt: "Djiez, wat is dít, joh!?" Bij Road To Ruin maakte ik dat een paar keer mee voor het tot me doordrong dat dit een wel heel lekker album is. Lion's Share-leden Lars Chriss (gitaar) en Sampo Axelsson (bas/toetsen) konden een deel van hun muzikale ei niet meer kwijt in die band, nadat die een koerswijziging naar heavier materiaal onderging. Ze besloten het materiaal alsnog op te nemen met drummer Thomas Bromann en zanger Matti Alfonzetti. En terecht, want wat een klassemateriaal is het! Dat de heren een fikse portie ervaring hebben - bij onder andere Glenn Hughes, Hughes Turner Project en John Norum - zal ook geen geringe rol gespeeld hebben. De songs zijn perfect in balans, de gitaar staat vooraan in het geluidsbeeld en klinkt lekker vet, maar verdringt de rest geen moment. De warme en toch heldere productie zorgt ervoor dat alle instrumenten prima te onderscheiden zijn, waarbij de toetsen van Axelsson stiekem heel prominent aanwezig zijn. Hoewel, stiekem... Opener "The Only One" doet niet zo'n klein beetje denken aan een toetsenintro op Rainbow's Long Live Rock 'N' Roll. De zanglijnen herinneren juist weer aan Joe Lynn Turner in de latere Rainbow-jaren, elders denk je even Tony Iommi te horen ("Thorn In My Side"). Zou ik het moeten vergelijken met bestaande bands, dan komt dit Road To Ruin ergens terecht tussen Presto Ballet en House Of Lords. Iets minder symfo en iets meer classic rock dan Presto Ballet, iets minder bombast dan House Of Lords. Vernieuwend is het allemaal voor geen meter, maar als het van deze kwaliteit is kan me dat eerlijk gezegd geen moer schelen. Dit zou nog wel eens een laatste toevoeging aan m'n jaarlijstje kunnen worden...

Zeg er het uwe van...