Samara Lubelski - Parallel Suns

Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb 't idee dat die hele freakfolk-hype inmiddels wel uitgemolken en overgewaaid is. Op een gegeven moment heb je het ook wel gehad met naïeve bloemenmeisjes en zweefjongetjes, die op een paddestoel zitten te wippen. Parallel Suns beluisterend denk ik, ach die Samara is een niet al te boeiend nakomertje. Om een slechte gewoonte te veranderen besloot ik eens wat feiten op te sporen. Klabam, deksel op de neus. Deze zangeres annex violiste is niet de eerste de beste, maar een New Yorkse pychedelica-veterane, die ook prominent aanwezig was op Thurston Moore's (niet al te beste) recente solo-plaat. Aan de andere kant ga ik me daar natuurlijk niet door laten intimideren. Parallel Lines is een schattig geïnstrumenteerd plaatje, met strijkers en belletjes, alleen dat verhult allemaal niet dat ik binnen vijf minuten wel genoeg heb van Samara's piepstemmetje. Al geef ik toe dat in het openingsnummer "Have You Seen The Colors" wel even de naam Vashti Bunyan door mijn hoofd schoot. Liefhebbers doet er uw voordeel mee. Ik ben blij als ze in het instrumentale "Meeting of The Sun" haar klep houdt. Het charmante toetsenwerk doet daar een Beirut-achtig Oost-Europees dansje, wat wil je met zo'n achternaam. Ook aangenaam curieus is het intro van "The Cloistered Palace", waar ik heel even een echo hoor van mijn oude helden eels. Mag je verder meteen vergeten. Parallel Suns is naast te geitenwollig, vooral muzikaal teveel een brij van weinig boeiende elementen.

Zeg er het uwe van...