Silje Nes - Ames Room

(Fat Cat / Bertus)

Silje Nes - Ames Room Het lijkt me nog wat vroeg om van een traditie te gaan spreken, maar het is het derde jaar achtereen dat mijn jaarlijstje op het laatste moment toch nog weer moet wijzigen. En bovendien voor het tweede jaar achter elkaar door een vrouw. Vorig jaar was het Kaat Hellings die met het prachtige Wide and Low and Swallow me meer dan aan het twijfelen bracht, dit jaar is het de Noorse schone Silje Nes die met haar debuutplaat Ames Room de boel op zijn kop gooit. Ik kan me goed voorstellen dat ze bij Fat Cat sprakeloos waren van het materiaal op de door haar toegezonden demo toen ze die out of the blue ontvingen. Die demo nam ze thuis op, via de microfoon van haar laptop. Voor Ames Room doet ze dat opnemen nog steeds thuis, maar wel iets professioneler. In totaal knutselde ze ongeveer drie jaar aan haar geluidscollages waarover ze zelf met ijle zijdezachte stem schier onverstaanbare zinnen zingt. Af en toe zijn het bijna geen liedjes meer. Dan lopen de instrumenten en elektronica elkaar voorzichtig af te tasten en te prikkelen. Niet zo raar als je weet dat Silje van huis uit alleen maar piano speelt en hier onder andere de xylofoon, gitaar, drums, cello en trompet bespeelt. Het ontbreken aan les op de instrumenten werkt voor haar bevrijdend. Ze neemt je mee op haar ontdekkingsreis langs de nieuw verworven instrumenten. Het is op Ames Room overigens niet alleen maar experimenteel. Nes kan ook prachtig een Scandinavische zuchtmeisje spelen (denk Stina Nordenstam) of Mazzy Star-achtig zweven. En als het nodig is, en dat is het soms, gooit ze er overstuurde gitaren tegenaan zoals in het korte "Searching White". Zo wordt Ames Room uiteindelijk een cd waarin je steeds in een uithoekje weer wat nieuws vindt dat Nes, wellicht per ongeluk, wellicht expres rond heeft laten slingeren. Ik verricht dat speurwerk op mijn dooie gemakkie, maar met grote graagte.