Sworn Enemy - Maniacal
As is verbrande turf. Deze recensie begint alvast met een doodoener pur sang. Bij Sworn Enemy vraag ik mij namelijk vaak af, wat als.. Wat als bijvoorbeeld, laat ik eens een dwarsstraat noemen, James Hetfield de vocalen voor zijn rekening had genomen? En als het nieuwe album iets van St. Anger had geheten. Zou het dan niet allemaal anders zijn geweest? Zouden de mannen dan opeens niet veel meer cd's verkopen? Zouden de fans van St. James dan wel met een blij gevoel van de platenboer teruggekomen zijn? Het zal wel een slecht idee zijn om de link te leggen met de M-dudes, een beetje nieuwsgierig ben ik wel. Er moet toch een groter publiek voor deze sympathieke gasten te vinden zijn. Misschien dat je je niet helemaal kunt vinden in de schreeuwerige stem van Sal Lococo, edoch muzikaal gezien valt er werkelijk helemaal niets te klagen over Maniacal. De vette trash-riffs, het puike soleren, het fabuleuze trommelwerk van As I Lay Dying drummer Jordan Mancino, de genadeloze breakdowns en de uiterst meezingbare refreinen zorgen voor zeer aangename gevoelens in mijn onderbuik. Alles klinkt zo vertrouwd en zo natuurlijk. Als een warme deken waar je lekker onder kunt kruipen, mocht je tijdelijk zonder stroom zitten. Dat is de kracht van dit Sworn Enemy. Ik heb het al eens eerder geroepen en ik blijf er nog steeds bij dat het onmogelijk is dat je niet tenminste één keer wild slaande bewegingen met je hoofd maakt bij het beluisteren van dit aangename schijfje. En laten we eerlijk zijn. Deze jongens komen er ook wel op eigen kracht. Daar maak ik mij helemaal niet druk over.
