The Enemy - We'll Live And Die In These Towns

Het valt niet mee om op te groeien in Coventry. Een troosteloze stad, verpauperd en in de steek gelaten door de industriële werknemers van weleer. En als je dan ook nog eens geboren wordt in een van die gewezen arbeidersgezinnen die de working class van Coventry (en Groot-Brittannië) vormen, dan is de kans groot dat je toekomst al min of meer vaststaat. Je school maak je niet af omdat het je vader en oudere broer ook nergens gebracht heeft, rond je 16e krijg je met het meisje van twee straten verderop een baby, en op je 20e zit je in een sociale huurwoning terwijl je leeft van een uitkering of het minimumloon dat men bij de Mac uitbetaalt voor het omdraaien van hamburgers. Zo niet de drie schoffies van The Enemy. Tom Clarke, Liam Watts en Andy Hopkins keken om zich heen en zagen een uitweg uit de misère: de muziek. Hoewel ze onmiskenbaar klinken en ogen alsof ze rechtstreeks uit de harde kern van Coventry City afkomstig zijn (sterker nog, dat zijn ze ook), hebben ze zich weten te ontworstelen aan hun omgeving. Echter, op hun debuut We'll Live And Die In These Towns laten de heren horen dat ze hun roots niet uit het oog verloren zijn. Met rake teksten en een dosis agressie, in de traditie van de vroege Oasis, schetst The Enemy een indringend beeld van de onderkant van de Britse samenleving. Hoogtepunt is het wonderschone "This Song", dat Clarke c.s. niet alleen van hun zachtste kant laat zien, maar ook een soort hart onder de riem is aan hen die het minder getroffen hebben. Want als je ziet dat de helft van je oude klasgenoten al op hun 16e een kinderwagen voortduwt, dan weet je dat het ook heel anders had kunnen lopen. En dat, als jij het toch ook gered hebt, er nog steeds hoop is voor de talloze zielen die op zoek zijn naar een beter bestaan.

Zeg er het uwe van...