The Howling Hex - XI

Zonder enige voorkennis stopte ik dit album in m'n cd-speler, om 'm vervolgens weer rap uit het toestel te halen. Wat een rommelig zooitje zeg! Sluit perfect aan bij de lelijke cover, dat dan weer wel. Bij nader inzien blijkt The Howling Hex het vehikel te zijn van Neil Michael Hagerty. De beste man bereikte met Royal Trux een cultstatus en is sindsdien zo ongeveer de 'hardest working gitaarslingeraar in alle grotestadsriolen van de rock 'n' roll' (excuses, deze uitdrukking leen ik even). Een soort van working class hero? Naast gitarist en songwriter schrijft Hagerty ook boeken. Op XI draagt hij in de track "Let Fridays Decide" zelfs een gedicht voor. Verder staat deze geluidsdrager vol blues en soulvolle jaren'70-rock, waarbij je van mij part best aan The Rolling Stones uit die tijd en vooral ook The Faces mag denken. Bij vlagen komt er zelfs een dosis psychedelica om de hoek kijken. De gitaarpartijen lijken echter vanaf een andere planeet opgenomen te zijn en ook nog 'ns met verkeerd gekozen effectpedalen. Dat bevreemdende gevoel heb ik soms ook bij de blaaspartijen. Nou hou ik wel van wat tegendraads gepiel, maar in deze bluessetting wil het spreekwoordelijke kwartje bij mij niet echt vallen. In mijn oren klinken de bluesrocksongs te degelijk voor het rammelend Beefheart-arrangement dat hier en daar de kop op steekt, waardoor het mij niet kan overtuigen. Anderzijds kan ik me voorstellen dat er anderen zijn die hier wel hard op gaan. Wat blijkt: na vele luisterbeurten raak ik toch van een aantal liedjes gecharmeerd. Moet ik het nog wat meer tijd geven? Live zal het allemaal wel erg opzwepend zijn.

Zeg er het uwe van...