The May Bees - Drop Little Boy

Je hoort wel eens dat internet niet goed voor het sociale leven is en tot nu toe heb ik dat altijd ontkend. Toch ben ik daar vandaag eens goed over na aan het denken want ik werd eens flink met de neus op de feiten gedrukt. Al een paar jaar lang zoek ik het internet af naar leuke en onbekende bands en ik schrijf er dan een stukje over op mijn weblog. Ik ken daardoor intussen heel wat obscure bands uit allerlei uithoeken van de wereld, maar ik ontdekte nu dat ik toch niet zo goed op de hoogte ben van de muziekscene van Nederlandse bodem. Ik had bijvoorbeeld nog nooit gehoord van het duo/trio The May Bees uit Arnhem en dat is eigenlijk heel erg. The May Bees bestond eerst uit gitarist/zanger Gregory Orange en drummer Marzj en daar is nog niet zo lang geleden bassist Patrick Vetkamp bijgekomen. In 2005 en 2006 brachten ze in eigen beheer twee demo-ep's uit en de meeste van die songs, plus een paar andere, zijn nu verschenen op het eerste album Drop Little Boy. Een beetje Pixies, een beetje Dinosaur Jr. en er zijn nog wel wat meer invloeden te horen. Maar het hele album is het zoveelste bewijs dat je ook met een kleine bezetting uitstekende rockmuziek kunt maken. The May Bees is in ieder geval weer een nieuw interessant exportproduct. Ze hebben intussen al een kleine toer door Noord-Amerika gemaakt en een contract getekend bij een Amerikaans label. De cd is zeker de moeite waard want met nummers als "Undefined Sofa Sketches", "Black Queen", "Yeah! Come On!" en zeker "The Enemy's Scientist" kun je volgens mij prima scoren, zeker live. Ook "Mess" en "Fields of Albany" klinken niet verkeerd terwijl ze in verhouding met de rest wel erg lang duren. Ze duren samen bijna de helft van de speeltijd van de cd en er zijn genoeg rockfans die vinden dat een rocksong maar een paar minuten mag duren. Drop Little Boy maakt me in ieder geval nieuwsgierig naar het vervolg.

Zeg er het uwe van...