Torche / Rotor

Rock Action, het label dat onder andere de releases van Mogwai 'doet' en Robotic Empire hebben de handen ineen geslagen en zorgen er samen voor dat het titelloze debuut van Torche ook hier in de schappen ligt. Goede zaak, want wie ondertussen uitgekeken is op de 'poppy' stoner van Queens of the Stone Age, heeft met dit album een heerlijke lompe brok stoner voor handen. Die ook nog eens beter klinkt dan het origineel, doordat de boel opnieuw gemixt is. In een klein half uur denderen er elf verpletterende energieke tracks door je woonkamer. Maar opmerkelijk is dat ondanks dat de band hun nummers doorspekt heeft met logge op Sabbath-leest geschoeide riffs, ze op een bepaalde manier stuk voor stuk fijne melodielijnen blijken te hebben. Maar die vallen je door de geluidstsunami, met voormalig Floor-zanger Steve Brooks als rots in de branding achter de microfoon, die je in eerste instantie overspoelt niet eens op. Met als hoogtepunt het meeslepende, ruim negen minuten durende "The Last Word" dat de oorspronkelijke persing afsloot. Machtig werk.

Zo ver is het Berlijnse RotoR nog niet, maar net als op hun vorige cd kiezen ze voor vette, maar geraffineerde stonerrock. Bij RotoR is deze wel een stuk lichter verteerbaar dan bij Torche. Misschien komt dat ook wel doordat het drietal voor deze derde cd ervoor gekozen heeft de zang maar weg te laten en zich te focussen op instrumentale nummers. Dat vind ik best verwonderlijk, want op 2 - originele cd-titels verzinnen vinden deze Duitsers blijkbaar niet nodig - echode de (voor de gelegenheid ingehuurde) zanger van dienst nog op zeer aangename wijze het gevoel van John Garcia uit. Maar het is niet zo dat RotoR er minder van geworden is. Doordat ze nu helemaal geen zanger meer hebben om zich achter te verschuilen zoeken (en vinden) ze in de tien tracks die 3 kent meer naar psychedelische en jazzy details, waarbij vooral het gitaarwerk om van te likkebaarden is.

Deze dus: http://www.myspace.com/torche

Zeg er het uwe van...