UK States - Psychogeography

Weekend! Eindelijk! Ik had het echt even helemaal gehad met werken. Het was bloedheet op kantoor en ik dacht aan slapen, maar dat staat dan weer zo raar. Tja, soms is het gewoon even op. Als ik dan op mijn fiets naar huis toe ga regent het lichtjes. Het is ook al geen reden tot vreugde. Het uitroepteken achter het weekend verdwijnt. Thuisgekomen is vrouwe E. afwezig, ze is vandaag de hort op. Ik wil een ei bakken, maar ze zijn op. Het wordt een tosti. Ik besluit om bij het oppeuzelen een tv-opname van een oud concert van Dylan te gaan bekijken. Er blijkt echter een interessante Duitse documentaire over de anti-Vietnamprotesten in Ohio 1970 op de dvd te staan. Er vielen vier doden, de protestliederen van Buffalo Springfield en Neil Young-solo, Jimi Hendrix en Bob Dylan krijgen betekenissen. Onze katten hebben zich naast mij op de bank genesteld en doen wat ze het meest doen: slapen. Ik heb het echter koud en verlang naar een open haard die we niet hebben. Weekend, ik voel me steeds meer down. Als de docu afgelopen is zet ik Psychogeography van UK States op. Ook al geen reden om blij van te worden. Niet door de kwaliteit, maar wel door de neerslachtigheid. Opgenomen in flats in Londen lees ik op de inlay. Het was vast erg slecht weer en de leefomgeving erom heen maakte ook droevig: dat kan niet anders. De platenmaatschappij wil muzikale links leggen met Bob Dylan en Neil Young, maar daar is het in mijn ogen niet rauw genoeg voor. UK States (Christiaan Lewcock en Toby Carter) maakt mooie droevige popliedjes waarbij een hele reeks instrumenten ingezet wordt zonder de basis van gitaarspel in gevaar te brengen. Plots springt een kat naast me verschrikt van de bank, waarbij de ander er meteen achteraan gaat. Ik blijf alleen achter. Ik ga maar een stukje schrijven over de cd.

Zeg er het uwe van...