White Sands / John Dear Mowing Club

Ik dacht in eerste instantie dat Deseronto een verzinsel uit de hoge hoed van Pascal Hallibert was. Maar de plaats waar hij met zijn band White Sands over zingt bestaat echt en ligt in de Canadese staat Ontario. Arme mensen, die daar leven. Althans, als de plaats inderdaad zo is als de naam in mijn oren klinkt: dit moet wel een desolate spookstad zijn. De muziek van White Sands versterkt dit beeld verder. De breekbare stem van Hallibert, die je wellicht/hopelijk kent van Templo Diez, over donkere Americana Noir in een Sparklehorse-jasje. Deseronto is zo'n plaat die je wilt draaien en verder ondertussen niets wilt doen. Een echte voor-je-uit-staar-plaat. Helemaal in deze eindejaarsweken wanneer ik altijd extra vermoeid lijk of misschien wel gewoon ben, maar er niet aan toe wil geven. White Sands is sinds de debuut-ep Alma uit 2006, waarop Hallibert alles zelf deed, uitgegroeid tot een echte band. Zijn muziek wint daardoor aan kracht en gaat een beetje de Templo Diez-kant op. Fraai voorbeeld hiervan is het openingsnummer "Until We Fall". Zelden was ik getuige van zo'n fraaie intieme samendans tussen pedal steel en akoestische gitaren. Alhoewel, in het volgende "Alma" gaat het Haagse trio bijna net zo fraai verder. Dat liedje, met het ogenschijnlijk simpele zinnetje als 'Lately I don't sleep so right, there's no love to come by', is in staat om mij aan het schreien te krijgen. Prachtig.

Bijna net zo fraai als de debuut-cd van White Sands is de titelloze debuut-cd van stadsgenoten John Dear Mowing Club. Een nieuwe naam voor wat voorheen Smutfish heette, de band van Melle de Boer. Misschien wel gekozen omdat na het uitstekende Lawnmower Mind opvolger Through A Slightly Open Door tegenviel. Het maakt ook niet vele uit: de opgezette Americana-hoed blijft bijna dezelfde. En met deze cd is Melle weer terug op het niveau van Lawnmower Mind. Al kiest Melle met zijn driekoppige begeleidingsband wel voor meer variatie dan hij deed toen de band nog anders heette. "The First Time I Heard Townes Singing" is bijvoorbeeld een Neil Young-achtig up-tempo nummer. Inclusief Crazy Horse als achtergrondkoortje. Toch kan ik me wel voorstellen dat er lieden zijn die moeite hebben met de klaaglijke stem van Melle. Ik bemerk dat ik dat zelf ook heb hier en daar. Maar doordat hij wel veelvuldig wisselt van stemgeluid en begeleiding blijft het me wel boeien. Vooral als Melle op zijn breekbaarst zingt zoals in "Marilyn Postcard" en "Donald Duck Suit". Dan is hij op zijn sterkst.

Zeg er het uwe van...