Tiles heeft nooit heel veel moeite gedaan om te verbergen dat ze heel erg beïnvloed zijn door de Canadese symfogrootheden van Rush. Nou zal ik maar gelijk bekennen dat ik daar, als groot Rush-fan, niet erg rauwig om ben. Zo productief is dat trio immers niet geweest de afgelopen decennia. Maar de teller stond bij Tiles al vier jaar op vier studio-cd's en één live-cd. Ik had dan ook wel hoge verwachtingen bij het zojuist verschenen Fly Paper. Misschien wel een beetje te hoge. Tiles heeft zoals gewoonlijk haar zaakjes goed voor elkaar. Achter de knoppen zat net als de vorige keer Terry Brown die - jaja daar zijn ze weer - in de jaren zeventig en tachtig acht Rush-cd's produceerde. Het schijnt dat de leden hem gevraagd hebben om een Permanent Waves-achtig geluid. Organisch, maar op gepoetst. Maar jongens! Dat is een plaat uit 1980! Enfin, u snapt, ik ben niet helemaal content met wat hier op Fly Paper te horen valt. Het songmateriaal zelf wel degelijk goed in elkaar. Neem alleen al die toffe ruige opening van "Hide In The Shadow", die overgaat in een twaalfsnarige gitaar. Inderdaad, dat trucje beheerst Lifeson ook als de beste. Het is vooral de zang van Paul Rarick irriteert me meerdere malen. Zijn manier van zingen ligt tussen Enchant's Ted Leonard en Dream Theater's James LaBrie met hier en daar een vleugje Geddy Lee, maar is hier wel de zwakke plek. Dan helpt het komen buurten van Alannah Myles als achtergrondzangeres in "Back & Forth" en een verstopt optreden van Alex Lifeson (volgens mij in "Sacred and Mundane", maar reken me er niet op af) ook weinig. Jammer, ik had op beter gehoopt, want ik weet van Window Dressing en Presents of Mind dat deze band meer in haar mars heeft.

"When the lady smiles" van onze eigen Golden Earring schijnt door het campagneteam van Hillary Clinton gebruikt te worden in haar race voor de Democratische nominatie. Zou het geen aardige set zijn van de kandidaat die namens de Democraten het Witte Huis mag proberen te veroveren, om een track van de Dixie Chicks te gebruiken? Al is het maar om in de rattige moddergooiwedstrijd die de presidentsverkiezingen in de VS zijn, een fijne sneer uit te delen aan hen die freedom of speech een groot goed vinden, zolang het maar in hun straatje is. Want daar ging de film Shut Up & Sing over, die in 2006 de filmhuizen bereikte. De feiten: frontvrouw Natalie Maines vertelde tijdens een optreden in Londen dat ze zich er voor schaamde dat George W. Bush een mede-Texaan is. Toen die quote de Verenigde Staten bereikte, brak de hel los. Als in de hoogtijdagen van Elvis werden platen vernietigd en allerlei domme rednecks spraken de banvloek uit over de drie stoere countrydames. Het lullige was dat het deels diezelfde rednecks waren die de zalen van de Dixie Chicks bevolkten en hun platen kochten. Althans, zo leek het in de media. In werkelijkheid - zie de verkoopcijfers van hun laatste cd - viel het wel mee. Hoe dan ook: het had een enorme impact op de levens van Natalie Maines, Martie Maguire en Emily Robison. Deze DVD is een verslag van die tijd en hoe stoer de dames er uit zijn gekomen bleek wel uit de eerste single die ze na deze toestanden uitbrachten: "Not Ready To Make Nice'.

De titel en ondertitel van deze solorelease van Weezer-frontman Rivers Cuomo zijn allebei niet geheel correct. Lang niet alle liedjes die hij verzameld heeft voor deze cd zijn daadwerkelijk thuis opgenomen. Een deel van de opnames gebeurde gewoon in de SIR-studio's in - ik vermoed - Los Angeles. Bovendien kreeg hij her en der ook best wat hulp van anderen (hij nam samen met Sloan bijvoorbeeld een cover op van Dion's "Little Diana"), dus in zijn eentje was hij ook niet helemaal. Dat neemt echter niet weg dat deze bonte verzameling van achttien tracks wel degelijk zeer vermakelijk is. Hilarisch is bijvoorbeeld de cover die Rivers in 1992 opname van Ice Cube's "The Bomb" die hij volgens het boekje maar met Beastie Boys-achtige zang opnam omdat hij zijn rap-stem belachelijk vond. Dat boekje is sowieso leuk om te lezen. Bij elk liedje op Alone staat Rivers uitgebreid stil en vertelt over de hoed en de rand. Zo leert het stukje bij de logge demoversie van "Buddy Holly" ons dat ze bij het masteren van het blauwe album het tempo van die legendarische single opgeschroefd hebben. En vertelt hij bij "Wanda (You're My Only Love)" hoe hij stinkend zijn best gedaan had om een ingetogen liedje te schrijven voor de film Angus, maar dat de movie people (zoals hij ze noemt) gewoon een Weezer-rock single wilden en geen mooi maatwerk. Fraai is ook het Ben Folds-achtige "Longtime Sunshine" waarop Cuomo zelf de kort daarvoor aangeschafte klarinet en piano bespeelt. Wat ik wel jammer vind, is dat je bij sommige liedjes niet de allereerste versie te horen krijgt. Zo schreef Cuomo de melodie voor "I Was Made For You" op piano, maar krijgen we hier toch een aangeklede, in de studio opgenomen versie voorgeschoteld. Ik had die pianoversie wel eens willen horen.

Wat gebeuren er mooie dingen aan het eind van het jaar, in de tijd van de jaarlijstjes en wat zijn we die dingen vaak weer snel vergeten. Een nieuw jaar is een nieuw geluid (en nee, niet pas in de lente), maar ik ben blij dat ik in dit nieuwe jaar Frightened Rabbit nog onder de aandacht mag brengen, zodat we ze hopelijk niet licht vergeten. Met z'n drieën zijn ze, de jongens Scott (zang, gitaar), Billy (gitaar, toetsen) en Grant (zang, drums). En net zo eenvoudig als de namen van deze Glaswegian boys is in feite hun muziek: melodieuze indierock met scherpe kantjes. Niets meer en niets minder en toch spreekt deze plaat me vanaf het begin enorm aan. "What's the blues when you've got the greys?" zingt Scott aan het begin van het album. Inderdaad, deze plaat geeft geen kleur aan grijze luchten, aan grijze dagen, maar weet de stemming van grauwheid zo te vatten, dat je je vanzelf blij-melancholisch begint te voelen omdat er tenminste íemand is die je begrijpt. Geen bas. Wel een goede drummer, die in veel liedjes een belangrijke, opzwepende rol speelt. Opsmuk is verder niet nodig, lieflijke liedjes soms wel en daarom nemen de jongens ook de akoestische gitaar ter hand ("Behave!", "Snake"). Op de MySpacepagina lees ik dat de band dit jaar ook welkom is in Austin, Texas, natuurlijk op SXSW. Dat doen ze goed, die jongens, maar het is dan ook hartstikke terecht. Het is te hopen dat Frightened Rabbit de scherpe kantjes van deze tot album gebombardeerde demo (die daarbij in originele staat is gebleven) houdt en dat ze bij elkaar blijven. Na SXSW zou ik ze ook hier best eens willen zien.

De Spice uit de bandnaam was ooit zanger/gitarist van de Spiritual Beggars. De R en J staan voor de andere leden van de band, drummer Bob Ruben en bassist Johann. Gelukkig is de muziek niet zo fantasieloos als de bandnaam, want The Will is een prettig werkje geworden. De heren houden van een ruim scala aan rock, zodat je behalve stonerrock ook de nodige sleazerock, degelijke jaren-zeventighardrock en in "Hold On" zelfs rock met een psychedelisch jaren-zestigsausje hoort. Volstrekt nieuwe wegen worden er niet ingeslagen, integendeel zelfs, maar het wordt met flink wat power gebracht allemaal. Tel daarbij op dat Spice een redelijk krachtige en rauwe stem heeft en het mag duidelijk zijn dat dit geen plaatje voor tere zieltjes is. Hoewel er zoals gezegd meerdere stijlen te horen zijn, is het grootste deel te omschrijven als rock met de energie van sleaze en de no-nonsense van stoner. Dat niet alle songs even sterk zijn valt door de energie daarin makkelijk te vergeven, zeker wanneer er ook nog pareltjes als "See Ya" tussen staan. The Will is geen klassieker, maar aangenaam verpozen is het wel.

'Let The Bluethings Blow Your Mind', was getekend The Bluethings. We hebben het hier over de roemruchte zestiger jaren waar dit vast een hele stoere praat was. Anno 2008 zijn we toch al wel heel wat meer gewend. Mocht je altijd al alles willen hebben wat The Bluethings hebben uitgebracht dan is deze dubbel-cd met beatmuziek helemaal iets voor jou. Ik denk echter dat er weinig mensen in Nederland zijn die van ze gehoord hebben. Hun basis was dan ook Nebraska (Amerika) en bij mijn weten zijn de singles de grote plas niet overgegaan. Van een heel album is het nooit gekomen. Toch waren The Bluethings, die overigens aanvankelijk The Blueboys heetten, nou ook weer niet zo'n kleine partij, want hun singles werden uitgebracht op RCA Records. Toch bleef het echte succes uit. Ze werden niet de nieuwe Byrds, Bob Dylan of Beatles. En namen geen stokje over van Buddy Holly. Deze dubbelaar bevat vijfenzestig nummers en meer dan tweeënhalf uur muziek met alle singles aangevuld met de demo's en nooit uitgebracht materiaal. Het is een mix van eigen nummers en covers van veelal bekende en soms ook wel wat erg voor de hand liggende nummers. Maar ja... Als je het hele verhaal achter deze band wilt lezen dan is er een prima gedocumenteerd boekje toegevoegd met foto's waarna je met al die feiten gewapend de cd's te lijf kunt gaan. Ik zal eerlijk zeggen dat dit totaalpakket mij wat teveel van het goede was. Ik had het liever single voor single gevoerd gekregen, maar daarvoor is het nu te laat. Voor The Bluethings ook: ze braken niet door en werden niet beroemd. Toch had het met wat geluk best gekund. Ze hadden best fijne liedjes, ook als single.

Geen idee wat Cass McCombs precies bewogen heeft om zijn derde cd Dropping The Writ te beginnen met het nummer "Lionkiller", maar het moet welhaast als doel hebben gehad om zijn luisteraars op het verkeerde been te zetten. Deze hypnotiserende uptempo rocker met zijn repeterende gitaarloopje (links en rechts op de speakers ook nog eens net niet gelijklopend), huppeldrum en bijna Oosterse manier van zingen van Cass is namelijk nogal een vreemde eend in de bijt op Dropping The Writ. "Lionkiller" schrok mij ook een beetje af, maar ik luisterde - natuurlijk - wel verder. Wat volgde bleek een singer-songwriteralbum dat zo bont is als een koe. McCombs laat zich niet voor een gat vangen. Ingetogen ogenschijnlijk simpele akoestische nummers wisselt hij af met op het eerste gehoor meer weerbarstige nummers die bij vaker beluisteren zich uiteindelijk toch voor je openen. Cass' stem is erg warm en heeft een bijzonder groot bereik. Hij roept, het ligt er maar net aan hoe hij deze inzet, herinneringen op aan Jeff Buckley, Elliott Smith, Thom Yorke en zelfs Morrissey. Vaak heeft hij zijn eigen stem in meerdere lagen opgenomen en dat levert fraaie zangwatervallen op zoals in "Petrified Forest" en "Deseret". Wat dat betreft gebruikt hij zijn stem niet anders dan de instrumenten. Ook die komen en gaan in de dikker aangezette nummers als de warme stralen van de zon die door de wolken schijnen en soms als de donkere wolken zelfs. Het maakt dat Dropping The Writ geen doorsnee singer-songwriter-cd geworden is, maar wel een boeiende.

The Bedlam in Goliath is een asociale plaat. In extreme mate zelfs. Waarom? Omdat het simpelweg onmogelijk is om samen van deze plaat te genieten. Nee, voor het nieuwe album moet je alleen zijn. Geen andere prikkels binnen krijgen. Hup, partner de deur uit, tv uit, boek wegleggen, en dan jij alleen - samen met The Bedlam in Goliath. Dit is pure noodzaak, want het heilige tweemanschap van Omar Rodiguez-Lopez en Cedric Bixler Zavala duldt geen tegenspraak. Nog nooit was The Mars Volta zo druk, zo vol, zo prikkelend, zo extreem maximalistisch. Geen limieten, doe er nog maar een gitaarlijntje bovenop, en dub die zanglijn nog even vijf keer over. Oh ja, meneer de drummert, als je ergens een leeg plekje vindt, dan graag een fill, break of roffel van minstens drie maten. Zo druk dus.

Maar als je van de schrik en de overspannenheid bekomen bent, vallen plots heel veel dingen op hun spreekwoordelijke plek en kom je tot enkele, veelzeggende conclusies. Dat Cedric veel beter is gaan zingen bijvoorbeeld, en veel afwisselendere zanglijnen heeft bedacht - iets wat bij Amputechture behoorlijk begon te vervelen. Dat geen enkel liedje boven de 10 minuten klokt. Dat er geen vervelende, psychedelisch bedoelde tussenstukjes op staan. Dat er in elk nummer minstens één - maar meestal meerdere - catchy refreintje of couplet te horen is, waardoor alle gekte continu vast verankerd blijft in ons eigen pop-continuüm.

En al dit heeft geleid tot het eerste Mars Volta album dat echt kan concurreren met het abnormaal goede debuut De-loused in the Comatorium. En wat nog meer is: voor het eerst kun je echt spreken van een eigen en origineel Mars Volta geluid, waarbij afzonderlijke genreaanduidingen niet meer nodig zijn. Och ja, dan zou ik nog kunnen melden dat vrijwel alle gitaarpartijen zijn gespeeld door chilipeper John Frusciante, en dat nieuwe drummer Thomas Pridgen het ongelooflijke presteert (vorige drummer Jon Theodore evenaren), maar goed; dat zijn van die droge feitjes. Waar het om gaat is dat The Bedlam in Goliath een geniale, fenomenale, fabeltastische plaat is geworden. Asociaal worden was nog nooit zo aanlokkelijk.

Mysterieus, zeer mysterieus. Dat is het. U moet weten, achter File Under hangt een mailinglist, waar alle schrijvers hun stukjes posten. Dit worden onderling gecorrigeerd, waarna ze ingevoerd worden in de blogtool. En zo af en toe wordt er wel eens wat gediscussieerd over muziek. Zoals laatst, toen ik mijn weekplaat opstuurde, met de mededeling dat de Full Speed Barenaked, de nieuwe plaat van 2nd Place Driver een zeer puike plaat is en sowieso beter dan die vreselijk gehypte mediocre zut van Voicst. Over de plaat ging het vervolgens niet, doch over de zeer bedenkelijke livereputatie die 2nd Place Driver schijnt te hebben. Ook fotograaf George begon er over in de comments van de recensie van de eerste plaat van 2nd Place Driver. En die recensie was zeer positief. En dat zal deze ook zijn. Want de nieuwe plaat wederom niet te versmaden. Het recept is vertrouwd: degelijke rocknummers met een elektronisch sausje die na dertig seconden blijven hangen. Voor de rockpuristen hebben de heren ook nog viertal nummers opnieuw opgenomen in ingetogen versies, dus eigenlijk moeten we spreken over een EP. Maar wel eentje die mijn cd-speler niet uit te branden is. En tot nader order is benoemd tot jaarlijstmateriaal. Toch binnenkort maar eens gaan kijken of ze echt zo beroerd zijn live...

Bij het beluisteren van demo's en in eigen beheer uitgebrachte cd's probeer ik altijd een beetje door de productie heen te luisteren. Die is nog wel eens van een bedenkelijk niveau. Bij Burn The Iris is dat niet nodig. Hun ep dreunt werkelijk waar vet mijn speakers uit. En hard. Dat ook. Maar dat is niet niet zo gek als je weet dat Burn The Iris geïnspireerd is door band als Poison The Well, Meshuggah en Killswitch Engage. Dat levert vanzelfsprekend geen vriendelijke slaap-kindje-slaap-liedjes op, maar wel snoeihard complexe metal. Al lijkt het de eerste seconden van "Willing To Erase" nog wel lieflijk te zijn wat ze je gaan voorschotelen, zodra Richard Spierings zijn strot open trek weet je wel beter. Zo'n straffe strot had ik in tijden niet mee gehoord van Nederlandsche bodem. En de kwaliteit van de drie tracks die deze ep telt doet me vermoeden dat deze heren binnenkort ergens hun krabbel gaan zetten.

Ik heb het nog wat echte kenners nagevraagd de afgelopen weken sinds ik June in December tijdens Eurosonic aan het werk zag, maar een combinatie zoals deze Assense band presenteert, daar kende men zo 1-2-3 niet eenzelfde voorbeeld van. Het is ook wel aparte combinatie van deze band die het afgelopen jaar de Drentse Popprijs won. Broer (Lex) en zus (Kris) Vesseur zingen beiden in deze band. Hij neemt het blaffen voor zijn rekening en zij zingt met haar kraakheldere engelenstem een beetje Tori Amos-achtig. Corntendon is na een demo uit mei 2006 June in December's eerste echte ep. Deze band heeft het idee dat er niet meer zoiets als hokjes bestaat. Als een achterlijke razen ze van screamo naar indiepop en weer terug via halfbrekende complexe gitaarlicks en verfijnde drumpartijen. En als het moet dan husselen ze het ook nog eens door elkaar. Zonder daarin zelf het spoor bijster te raken. Op cd giert de band net wat minder hard de bocht door dan op het podium, maar zo klinkt het geheel wel wat meer in balans. Bijzondere en originele band die ze in Drenthe moeten koesteren in plaats van in de testimonials van de Drentse Popprijs te schrijven dat ze aan 'normvervaging' doen en dat 'het luisteren naar June in December is als het kijken naar een auto-ongeluk'. Raar volk, die Drentenaren.

Een stuk minder moeilijk doen de mannen van For Japan. Deze band is voortgekomen uit NiceMom (vier leden) en Randy Sheep Ranch (de bassist). Het vijftal is veel meer dan bovenstaande twee van aftikken, niet te lang nadenken en vooral: gaan! Dat levert op hun debuut-ep vier lekkere recht-zo-die-gaat punkrock tracks op. Een beetje als Bad Religion, maar net een stukkie lomper. Laten we het hardcore-accenten noemen. Maar je hoor wel dat For Japan probeert melodieus uit de hoek te komen en dat lukt ze best aardig. Voor een ep die volgens het begeleidend schrijven grotendeels opgenomen thuis opgenomen is (en in de douche van JC De Lans) klinkt-ie ook nog eens bovengemiddeld. Bonuspunten scoren ze met de aanmoediging op de achterkant om hun ep vooral te kopiëren of voor welk doel dan ook te gebruiken. Ik zit te denken 'em maar te gebruiken als achtergrondmuziek bij een videocursus bonsai kweken. Van deze bom energie gaat dat groeien van die boompies vast een stuk sneller.

Fijne powerpop staat er op het schijfje Nobody Likes A Winner van The Breakup, dat moet gezegd worden. Niet minder, maar zeker ook niet meer. Frisse gitaarliedjes met of zonder hook. "Strictley Biological Heart" refereert enorm aan Fountains Of Wayne: Hier schudt The Breakup Society een meesterlijk melodieus gitaarliedje met zeer fijne achtergrond-vocalen uit hun mouw. Het is echter wel een beetje behelpen met de stem van Ed Masley, maar gelukkig worden daar goeie achtergrondkoortjes tegenover gesteld. En muzikaal zit het lekker in elkaar, als je tenminste van typisch Amerikaanse college rock houdt. Want dat is het, en niet minder. Maar zeker ook niet meer! Naast aardige melodieën beschikken deze mannen soms ook over teksten die blijven hangen, zoals het enigszins memorabele stukje 'You say our love will change the world, but the world will change our love'. Verpakt in een fijne compositie met de nodige dynamiek en opgeleukt met diverse 'oeh'-s en 'aah'-s maken van "The World Will Change Our Love" een uiterst genietbaar liedje. En zo staan er meer exemplaren op dit album. In "How Failure Saved me From Myself" hoor ik zelfs wat Wilco invloeden en da's zeker een compliment in mijn muzikale wereldje. Maar naast de min of meer rockende liedjes wordt er behoorlijk vaak gas terug genomen op dit tweede album van de band uit Phoenix, Arisona. Op zich is daar niks mis mee, ware het niet dat het ook missers opleverd zoals "This Little Tragedy": Wat een draak! "Another Candlelit Night" doet me naar een willekeurig album van Weezer grijpen. En daar hebben we wat mij betreft meteen de beste vergelijking te pakken. Die waren namelijk ook niet over de hele linie sterk. Ik zie een link, aldus...

Tussen 1979 en 1981 ging mijn muzikale interesse niet veel verder dan luisteren naar de Top 40 en het lezen van de Muziek Express. Heel erg fout, maar ik was nog jong zal ik maar zeggen. Zo kan het dan komen dat ik de bandnaam Slits helemaal niet ken. Collega DubbelMono reageert enthousiast als hij op onze interne mailinglist ziet dat deze cd naar mij onderweg is. Snel ben ik maar research gaan doen naar Slits en lees ik dat ze ingedeeld worden bij de post-punk. Maar dan nog, waarom zou ik ze moeten kennen? DubbelMono geeft het antwoord: "Om de hoes van hun debuutalbum Cut". Even Googlen laat zien wat hij bedoelt. Maar onschuldige ik, ik ben deze hoes nooit tegengekomen. Return Of The Giant is de opvolger van Cut dat oorspronkelijk in 1981 uitgebracht is. Het was voor lang hun laatste wapenfeit. Aan de binnenkant van deze re-release die nu uit is staan geen shockerende foto's. Wel foto's die ik qua sfeer van een andere band ken. Ze lijken namelijk erg op de foto's die Anton Corbijn voor The Joshua Tree maakte. En wat blijkt: het zijn foto's van hem! Het was veldwerk om later in te gaan cashen zal ik maar zeggen. En muzikaal lijken de Slits ook wel veldwerk aan het verrichten. Return Of The Giant is een vreemde plaat. Ik kan er qua muziek weinig punk op ontdekken. Het is veel meer avantgarde: een Oosterse sfeer, dubritmes, hoge stemmen, samenzang en free jazz. Dit is een band waar later veel van geleend is. The Bangles hebben voor Walk Like An Egyptian vast en zeker naar een album van de Slits geluisterd. De samenzang van Bananarama lijkt ook geleend van Slits en ik laat maar even de naam vallen van de Cocteau Twins. Slits waren hun tijd vooruit. Bij deze reïssue zit een extra cd met diverse mixen van voornamelijk hun nummer "Eartbeat" en een interview. Het lijkt me alleen voer voor echte fans. De dames hebben overigens in 2006 weer een ep uitgebracht en zijn weer aan het optreden. Al kan ik me niet voorstellen dat het nu hun tijd is om te cashen, daarvoor is het in mijn oren nog steeds veel te controversieel.

Afgaande op de foto's van het Japanse Versailles vermoed ik dat minstens drie van de vijf bandleden van het vrouwelijke geslacht zijn. Is in feite niet echt van belang, maar het moet gezegd worden dat de dames muzikaal van wanten weten. De symfonische powermetal op het debuut Lyrical Sympathy steekt namelijk heel behoorlijk in elkaar. Zo wordt er menig gitaarduel uitgevochten, ligt het tempo lekker hoog en worden er stemmige toetsenpartijen ingezet om het allemaal lekker groots aan te zetten. Als ik een Rhapsody of een Angra noem, weet u wat ik bedoel. Toch kan ik maar niet wennen aan de monotone stem van zanger Kamijo. Nee, het is niet eens vals en het is niet eens storend dat hij in zijn eigen taal zingt maar het haalt gewoon compleet de dynamiek uit de rest van het gebodene. En dat is zonde. Het lijkt me daarom een prima plan om nog meer oestrogeen binnen de band te halen. Dan zou het nog eens echt wat kunnen worden.

Het eveneens uit Japan afkomstige Unsraw gooit het stijltechnisch over een wat modernere boeg. Speciaal voor ons westerlingen hebben ze hun laatste twee ep's, Abel en Kein, op één schijfje geperst. Als je denkt aan een kruisbestuiving van S.O.A.D. met Atari Teenage Riot kom je aardig in de richting hoe deze heren klinken. Inderdaad, dat levert behoorlijk zieke en gestoorde cybertrash op. Vooral zanger Yuuki kan zo in dwangbuis richting sanatorium. Wat een ongelooflijk geflipte ziel is dat. Het ene na het andere briljante stemmetje komt boven. Of het nu diep laag is, vervormd gefluister of ijzingwekkend gejammer, hij doet het allemaal. Alleen zijn cleane partijen mogen volgende keer achterwege blijven. Dat is dan weer net teveel van het goede. Neemt niet weg dat er een paar zeer overtuigende songs op dit album staan. De woeste opener "Social Faker", het hakkende "Platonic Bitch", het waanzinnige "Addictid To It" (staat echt zo op het hoesje) en het beukende "S.I.G." zijn van hoogwaardige kwaliteit. Dat smaakt gewoon naar meer. En dan graag alles van deze kwaliteit.

De Kampenaren van Jeremy's worden doodgeknuffeld door de vaderlandse media. Eerst was daar 3FM die de poppunkers tot Serieus Talent bombardeerde. Toen kwam TMF, die graag een videoclip voor de band wilde betalen. Als vanzelf kwamen toen ook de platenmaatschappijen en uiteindelijk kwam dit debuutalbum. Optredens op de TMF Awards en Noorderslag heeft het viertal al achter de rug en op websites als Hyves en MySpace hebben ze inmiddels meer dan 10.000 vriendjes en vriendinnetjes verzameld. Jeremy's is een hype! En daar hou ik normaal gesproken niet zo van. Behalve in dit geval. O Yeah Aha Oh! is namelijk zonder twijfel de leukste plaat van dit nog jonge jaar. En de vrolijkste! En de plaat met de leukste zangeres - ja haar stem lijkt op die van Gwen Stefani en ja dat weet ze nou wel - en de plaat met het hoogste meezinggehalte. Single "Saturday" was al leuk, een nummer als "I Know You Do" is nog leuker. En "Lovesong" is ook helemaal gaaf en cool en geweldig. En wat te denken van "White Trash". Niet allemaal even origineel zegt u? Nou en? Van dit schijfje wordt een mens gewoon heel erg vrolijk. Denk overigens niet dat O Yeah Aha Oh! een softe plaat is, nee nee nee, de gitaren mogen hun gang gaan en de drums houden het tempo er in. De plaat is overigens al in december 2006 opgenomen, de bandleden zijn dus al weer een jaartje ouder. En misschien nog wel beter. Dat belooft nog wat.

Afgelopen woensdag was ik jarig! Ja, bedankt! Ik heb het muzikaal op twee manieren gevierd. Allereerst wil ik op deze plek even svdgraaf bedanken: dankzij hem heb ik laatst deze mp3 van een uur gedownload. Die kwam 's morgens op de fiets op mijn mp3-speler langs, en dat was het begin van mijn feestdag. Het is een cultpodcast van een legendarische radiozender op het What The Hack-hackersfestival, ergens in juli 2005 in een tent op een Brabants grasveld. Wat je hoort is een uur lang humppamuziek, afgewisseld met interviews met dronken OpenBSD-developers met een Zweeds accent. Echt waar. Probeer daar maar eens stoïcijns onder te blijven. Ik heb me slap gelachen. Enfin. Maar waar ik het over wou hebben: ook van Storm kreeg ik een cadeautje, namelijk de nieuwe cd van Helen Love. De vier dames uit Wales werken al sinds 1993 aan een consistent oeuvre dat je al infecteert bij het zien van het artwork. Helen Love is de definitie van cool. "She was Debbie Harry, and he was Joey Ramone", zingt Helen, en dat is nog maar het begin van een ontzettend leuk album. Ik krijg er een warm Kenickie-gevoel bij, alleen blijft Helen Love wel echt eeuwig leuk en jong. Ze zingt over haar eerste vriendje, garagebands en karate, en in elk nummer zitten wel grapjes en aanstekelijke hooks. "Rodney's English Disco" komt compleet met koortje en mini-gear change. Deze hele plaat is een circus van alles wat leuk was en nog steeds is aan bubblegumpunk. Bedankt Storm! Serieus, een supergave cd!

De metal van Resistance is ouderwets te noemen. Zeer ouderwets. Er wordt dan ook niets gedaan wat niet al honderd keer eerder is gedaan. Op meerdere songs van The Alpha & The Omega is pijnlijk duidelijk te horen waar het aan schort: een zanger die niet kan kiezen tussen brullen en zingen, het onvermijdelijke hakken van dubbele basdrums en slaggitaren op de achtergrond als de fantasieloze gitaarsolo begint, om weer naar mid-tempo beuken te gaan bij een couplet, kortom: voorspelbaar als de neten. Volgens mij is dit album zelfs voor de grootste diehard nog maar met moeite uit te zitten..

Het Amerikaanse Icarus Witch zorgt voor van-dik-hout-zaagt-men-planken-rock in het straatje van Saxon. Dat zanger Matthew Bizilla dezelfde zangstijl en frasering heeft als Saxon-brulboei Biff Byford draagt bij aan de overeenkomst, maar ook muzikaal zit het ergens tussen Maiden en Saxon. Stevige riffs en een veelal midtempo voortdenderende ritmesectie, een enkele keer een dubbele gitaarsolo en refreinen die zeer uitnodigen tot meebrullen en een prima productie. Verfijnd wordt het nooit, maar daar zit in dit genre ook niemand op te wachten. Als hoofdact zullen ze de grote zalen hiermee niet halen, maar in de kleinere zalen zullen ze de boel ongetwijfeld plat spelen. Voorspelbaar, maar in tegenstelling tot Resistance prima uit te zitten.

Darksun is een Spaans gezelschap dat het album El Lado Oscuro uit 2006 deze keer in het Engels uitbrengt. De zanger is echter nog steeds zo Spaans als paella en het zal niet verbazen dat de man hier en daar een fiks accent heeft. Dat ik dat niet als storend heb ervaren zegt iets over de kwaliteit van deze powermetal met symfonische trekjes. Bombast, orkestrale passages, kamerbrede koortjes, fraaie pianopartijen en ietwat voorspelbare maar goed uitgevoerde songs maken dat The Dark Side een mooi plekje ergens tusen Savatage, Queensrÿche en Dream Theater opeist. Okee, niet op de eerste rij, maar wat niet is kan nog komen. Bij Darksun in elk geval wel.

De Zweedse retrorock- annex doomband Burning Saviours brengt met Nymphs & Weavers het derde album uit. Fredrik Andersson is een nieuwe zanger op dit album, maar volgens mij hadden ze zelf ook spijt, want inmiddels is hij alweer vertrokken. Terecht, want Andersson is vast een verdienstelijke achtergrondzanger, maar zijn stem is vlak, zijn bereik zit al snel aan de grens en onderscheidend is het ook al niet - behalve in negatieve zin. Als toetsenist is hij een van de lichtpuntjes op dit album, maar verder houdt het ook muzikaal en productioneel allemaal niet over. Of zou ik een oude promo hebben? De instrumenten klinken vaak iel, wat voor dit genre een doodzonde is. Dat de songs aardig in elkaar zitten kan het allemaal niet meer redden, in mijn ogen. Eh, oren.

Dit trio klinkt zoals je kan verwachten van muziek uit Japan. Popmuziek met een flinke klap van de molen. Je ziet de band al driftig over het podium rennen terwijl ze hun springerige grooves spelen. Of zijn dat onaardige clichés? Yura Yura Teikoku klinkt fris voor een band die al sinds 1989 bestaat en pas in 2005 voor 't eerst een optreden buiten hun thuisland deden. Mijn blik met vergelijkingen weigerde dienst dit keer. Een goed teken. De band varieert tussen psychedelische doch rustige klanktapijten met absurde geluiden (hoor ik daar in "It Was A Robot" een krijsend biggetje?) en meer springerige rocknummers, al gebeurd het vaak genoeg dat die twee kanten in één nummer verenigd zijn. Alles natuurlijk in 't Japans gezongen, wat wel zo exotisch is. Sweet Spot is een album dat vrolijk stemt. De leukste liedjes zitten in 't midden. "Hate Ningen Wa?" wat mogelijk helemaal niet zo'n opgewekte vraag is, heeft een hilarische zanglijn, een al even cartoonesk achtergrondkoortje, ik zat aan zo'n speelgoedinstrument met kwakende kikkers te denken, en Deerhoof-achtige akkoorden. "Kantsumae", een van de wildere nummers, is Amerikaans aandoende krassende garagerock dat heel bekend klinkt, maar net niet zodanig dat ik erop kwam waarvan dit een halve cover is. Het daaropvolgende titelnummer tenslotte is een heerlijk rustpunt met jazzy pianoakkoorden, een zuchtende achtergrondzangeres, terwijl de zanger zich lijkt af te vragen hoe hij met zijn kapotte Suzuki nog thuiskomt. Ofzo.

Voor een band die al meerdere jaren achter elkaar verkozen is tot bluegrass-band van het jaar in Austin, de zelfbenoemde Live Music Capital of the World, neemt South Austin Jug Band een dappere stap op haar nieuwe cd Strange Invitation. Hierop slaan ze namelijk veel meer dan op eerder werk een poprichting in. Zonder daarbij overigens hun zuidelijke bluegrass-roots geheel achter zich te laten, maar alleen in de twee instrumentale nummers "Trek of Beandip Perkins" en "Po' Boys in the Glovebox" gaan ze nog echt los. Maar de rest is soms bijna indie-achtig, maar dus wel met verwachte bluegrass-accenten. De titel van deze fraai verpakte plaat komt uit overigens de tekst van het nummer "Jack-Ass". Als je nu denkt: 'He, die titel, die ken ik!', dan heb je net als ik vast Odelay van Beck in je cd- of platenkast staan. Daar is dit namelijk een cover van. Geen gekke keuze overigens, want er hoefde maar weinig aan veranderd te worden om dat nummer een beetje een loom zuidelijk tintje te geven. Stiekem vind ik deze versie van South Austin Jug Band net zo leuk als die van Beck, die ik toen ik 'em even terug luisterde zelfs een beetje druilerig vond klinken. Maar dat zal ik maar niet hardop zeggen. Ik moest bij het beluisteren van Strange Invitation ook met grote regelmaat denken aan Wilco. Dat komt vooral door de stem van James Hyland, die net als die van Jeff Tweedy aangenaam warm ingetogen klinkt. Muzikaal gezien zoekt Wilco meer het avontuur dan de South Austin Jug Band, maar in het zuiden zijn ze van oorsprong natuurlijk een stuk behoudender dan in de hectische metropool Chicago. Dus zo raar is dat niet.

Hoewel het Duitse The Robocop Kraus al een goede tien jaar aan de weg timmert, is het hen vooralsnog niet echt gelukt mee te varen op het succes dat tachtiger jaren-revival heet. Zelfs in eigen land, waar sommige Duitse bands zo populair zijn dat ze het buitenland bijna niet meer nodig hebben, gaat het nog niet vanzelf. Dit laatste zou kunnen komen doordat The Robocop Kraus er bewust voor gekozen heeft niet in de moerstaal te willen zingen ('We willen een internationale band zijn'). Maar voor de rest?

Het zou natuurlijk aan de muziek kunnen liggen (een over het algemeen vrolijke pop-punk mix met tachtiger jaren-inslag) maar deze doet niet onder voor, en wordt dan ook regelmatig vergeleken met, het geluid dat bijvoorbeeld het veel populairdere Franz Ferdinand voortbrengt. Steekt het niet, dat de band nog steeds hard moet werken om aan de bak te komen terwijl ze qua populariteit links en rechts ingehaald worden door jongere en succesvollere acts in het genre?

Dat ik ooit It's Heavy In Here, de debuut-cd van Eric Matthews, kocht was de schuld van Jason Falkner. Een tijd lang deed ik namelijk mijn best om zoveel mogelijk cd's te kopen waar Falkner op mee werkte. Dit allemaal te compensatie van het feit dat Falkner zelf maar bar weinig muziek uitbracht. Maar hij hielp wel veel mee bij andere artiesten, dus kocht ik die maar. Zo struikelde ik dus ook over Eric Matthews' It's Heavy in Here. Een sfeervolle popplaat die toentertijd op Sub Pop verscheen. Sinds die plaat uit 1995 is Matthews als solo-artiest niet echt heel erg productief geweest. The Imagination Stage is pas zijn vijfde cd sindsdien. Hij hielp wel onder anderen Tahiti 80 en The Dandy Warhols mee bij hun releases. Voor deze cd deed Matthews, net als bij voorganger Foundation Sounds alles in zijn eentje. Zijn kenmerkende was zijn zoetzachte tikkie hese stem, hij doet me met regelmaat aan Perry Blake denken, is nog steeds zo sterk als in de jaren negentig. Wat ik wel een beetje mis op The Imagination Stage is de net iets steviger bite die Jason Falkner gaf aan de nummers van zijn eerste twee platen. Daardoor is The Imagination Stage wel een beetje een zoetsappige cd geworden, maar absoluut geschikt voor mensen die houden van warme melodieën en rijkelijk georkestreerde nummers, maar daarbij absoluut niet aan Sky Radio denken. Een soort van verantwoorde kruising tussen Nick Drake en Air. Een smaakvolle vooral.

Eigenlijk al sinds Alicia Keys aan het firmament verscheen, heb ik een soort haat-liefde verhouding met de Amerikaanse. Dat mevrouw Keys een getalenteerd muzikante is, staat buiten kijf. Dat Alicia het soms op haar heupen krijgt en prachtige nummers schrijft: idem. En minder relevant maar daarom niet minder waar: mevrouw Keys is gewoon leuk om naar te kijken. Aan al die zaken verandert As I Am helemaal niks. Echter, Alicia heeft er ook nog weleens een handje van om wat teveel naar de arrenbie-kant te neigen. Ze lijkt nog steeds niet helemaal te kunnen kiezen: wordt het nu warme soul of platte TMF-pulp? Waardoor we geconfronteerd worden met vervelende riedeltjes als "Karma", of de eerste single van As I Am, "No One". Daarnaar luisterend denkt uw recensent: meisje meisje, doe dat nou niet. Blijf nou toch gewoon soulplaten maken. Welnu, gelukkig valt er wat dat betreft nog het nodige te genieten op Alicia's nieuweling. De tweede single, "Like You'll Never See Me Again", is bijvoorbeeld al een stuk beter te pruimen, en openingstrack "Go Ahead" is simpelweg een wereldnummer. Andere hoogtepunten op dit veertien nummers tellende schijfje zijn "Wreckless Love", het aan Stevie Wonder schatplichtige "Where Do We Go From Here" en "Tell You Something". Bij het beluisteren van As I Am overheerst hetzelfde gevoel als bij de eerste twee platen van Alicia Keys: een echt goede soulplaat móet er inzitten, maar het komt er nog niet uit. Ik blijf hopen.

Cerberus Shoal is zo'n band die al jaren bezig is, waarvan de naam vaak langs komt, maar ik heb eerlijk gezegd nooit echt de tijd genomen om er goed naar te luisteren. Chriss Sutherland is een van leden van Cerberus Shoal en met Me In A 'Field' maakt hij een solo-uitstapje. "Kaal" is het trefwoord van het album. De songs zijn tot op het bot uitgekleed. De stem en het gitaarspel van Sutherland staan centraal, zijn maatjes uit Cerberus Shoal zorgen voor de minimale begeleiding op banjo, harmonium en piano. Muzikaal hangt de plaat ergens tussen de alt folk en americana. Het album begint prachtig met "La Familia". Harmonium en de mooie stem van Colleen Kinsella geven extra sfeer aan dit nummer waarin Sutherland het heeft over de noodzaak van vrienden en familie. Zoals ook op andere plekken op het album is hier plaats voor wat Spaanse invloeden. Het album heeft meer van die mooie simpele liedjes die heel kaal worden uitgevoerd, zoals "Exile from D. st." en "Perez". Sutherlands' vocalen klinken kurkdroog, Maar hij kan ook gedreven klinken als Barry McGuire ooit in "Eve of Destruction". Luister maar naar "Deseos". Je kunt alleen maar concluderen dat dit een geslaagd uitstapje is van Sutherland. Dat mag hij vaker doen. Voor mij is het in ieder geval aanleiding om eindelijk 'ns goed naar Cerberus Shoal te gaan luisteren.

Het uitzitten van Tom Petty's Runnin' Down A Dream is bepaald geen sinecure. Niet omdat deze net zo saai is als zijn laatste cd, in tegendeel zelfs, maar vooral omdat het nogal een lange zit is. Drie dvd's en één cd (met rarities, vooral leuk voor de verwoede verzamelaar) moest ik er namelijk voor bekijken en beluisteren. Nu had ik het 'geluk' dat die stomme griep toch maar door mijn lijf besloot te blijven ronddolen, dus kon ik er mooi eens voor gaan zittenliggen. Half werk heeft regisseur Peter Bogdanovich namelijk niet geleverd met de documentaire die de ups en downs van Tom Petty en zijn band beschrijft. Chronologisch vertelt hij in dik vier uur tijd aan de hand van een enorme lading wonder boven wonder bewaard gebleven oude beeldopnamen, het verhaal van een jongen uit Florida die in een gammel busje en met een demo onder de arm vertrok naar LA om te proberen een platencontract in de wacht te slepen. Uiteindelijk werd hij een van de grootste rocksterren - schouder aan schouder met Bruce Springsteen - in de Verenigde Staten van de afgelopen dertig jaar. Leerzaam spul, want ik wist bijvoorbeeld niet dat Petty veelvuldig een robbertje uitgevochten had met de platenmaatschappijen. Tom Petty, de naïeveling, ging doodleuk het gevecht aan om de rechten op zijn liedjes en (toen nog) lp-prijzen. Maar won die, ondanks lelijke dreigementen van advocaten, uiteindelijk wel. Het is mooi om de twinkeling in de ogen van Petty te zien als hij gepassioneerd hierover vertelt. Sowieso zijn het mooie stukjes als hij aan het woord is. Petty blijkt veel meer een slimme, humorvolle man te zijn dan ik voor mogelijk gehouden had. Maar ook een die altijd voor de hoofdprijs ging, waarvoor bijna alles moest wijken. Zo roofde hij de ondertussen overleden Howie Epstein weg bij Del Shannon toen Tom een album van Shannon produceerde en onder de indruk van Epstein was. Fraai moment vind ik het als Pearl Jam's Eddie Vedder, een van de vele grote namen die zijn mening over Petty mag geven, mee gaat zingen in "The Waiting". Dat is een verdomd goede combi die twee! Als toetje na de documentaire die twee dvd's duurt is er nog een derde dvd met The 30th Anniversary Concert From Gainesville, waarin Petty en zijn band laten horen dat de sleet er nog lang niet op zit.

'Amsterdam calling is no more than a whisper
How come I can't hear you when I am really listening?'

In het openhartige interview in de Hollandse Nieuwe -reportage op 3voor12 spreekt Marg van Eenbergen over haar haat/liefde-verhouding met de stad Amsterdam. Ze zegt teleurgesteld te zijn in onze hoofdstad maar er nog niet klaar mee te zijn. Wanneer ze dat wel is, blijft onduidelijk, maar haar relatie ten opzichte van de stad heeft in ieder geval het prachtige "Amsterdam Calling" opgeleverd. Het nummer, waarin een prominente rol voor de piano is weggelegd, is een van die momenten op haar solodebuut waarin Marg de muzikale paden betreedt waar ze met Seedling nooit aan toe kwam. Een stukje schrijven over Gram - jawel: een anagram voor Marg - zonder haar voormalige bandje te noemen zal er (voorlopig) niet inzitten. Daarvoor is die geest nog iets te nadrukkelijk aanwezig. Verre van vreemd natuurlijk, en ook niks waarvoor ze zich hoeft te schamen. Doordat Marg de regie nu stevig in haar eigen handen heeft genomen - ze produceerde het album zelf met wat hulp van o.a. Stoffel Verlackt (Sukilove, El Tattoo del Tigre) en Maarten Koolhoven (Johan) - draagt Four-Letter Word echter duidelijk haar persoonlijke stempel. Inderdaad, er is geen ontkomen aan het p-woord. Gram straalt meer persoonlijkheid uit dan Seedling ooit deed. In al haar facetten: zij het uitbundig ("The Joke Is On Me"), verleidelijk ("Flick The Switch", "Choo-choo"), vertwijfeld ("Five Or Six") of gevoelig ("Oh Ainslie", "L(eft)over Rights"). Amsterdam zou er beter aan doen dit talent te koesteren.

Storm
Kaat Hellings @ Frascanti theater in Amsterdam

Ewie
The Cuties - Ah-Ah-Aah

Dubbelmono
Aidan John Moffat - I Can Hear Your Heart

Ludo
Extince - Toch? (niet zo best, maar wel vaak gedraaid)

Gr.R.
2nd Place Driver - Full Speed Bare Naked

Timbo
Jeremy's - O Yeah Aha Oh!

Blizzard
Stolen Babies - There Be Squabbles Ahead

André
Iggy & The Stooges - Escaped Maniacs (DVD)

Bas
Autopsy - Severed Survival

Stonehead
Henrik Schwarz - Live

Prikkie
Ayreon - 01011001

Ook 2007 was weer zo'n jaar waarin vooral prima singer/songwriter-platen verschenen. Het lijkt wel of er in dit genre geen slechte of zelfs maar matige cd's worden uitgebracht. Dat betekent wel dat de lat steeds hoger komt te liggen, maar daar heeft Amy Speace geen problemen mee. Met haar begeleidingsband The Tearjerks werkt ze zich door dertien uitstekende tracks. Haar stem doet denken aan die van de grande dame van het genre, Emmylou Harris en Songs for Bright Street, haar derde plaat, heeft ze uitgebracht via het platenlabel van Judy Collins. Als twee van zulke namen opduiken in een recensie kan het haast niet misgaan, zou je zeggen. Bovendien was Gary Louris (van Jayhawks-faam) zo aardig om mee te zingen in het duet "Two". Het lijkt dus ietwat overbodig om een cover van zo'n andere stoere dame op te nemen. Maar "Dreaming" van Blondie krijgt een prima countrybewerking en wordt bovendien niet halfhartig als laatste track op de plaat gezet. Eén van de betere platen uit het genre van 2007 en ook van 2006. Want in de Verenigde Staten was Songs for Bright Street al een jaar eerder te krijgen.

Zelden heb ik een bandnaam gezien die zo goed past bij datgene wat er gebracht wordt. Ik heb het dus over The Cuties. Deze vier Rotterdamse jongedames profileren zich namelijk als cute. Dit zit in hun uiterlijk, maar belangrijker, aangezien dit een stukje is over hun debuutalbum Ah-Ah-Aah, ook in hun muziek en de teksten. Wij mannen (of moet ik hier jongens zeggen) krijgen er behoorlijk van langs in "We Cut Our Hair Short": we haten pony's en houden van seks. Ook de lelijkerds onder ons worden niet lichtjes behandeld getuige "Ugly Boy". Maar er zijn andere thema's, zoals het kopen van leuke kleding, het leren bespelen van een instrument en liedjes over de ijscoman. Het leuke aan The Cuties is dat de teksten op een schattige manier in balans zijn met de lo-fi-popliedjes. Het lijkt allemaal zo simpel alsof je ze zelf had kunnen bedenken, maar doe het maar eens. De liedjes zijn sterk van melodie en nestelen zich in je hoofd. Veel liedjes kun je al na korte tijd meezingen. Nu zijn de jongedames geen instrumentvirtuozen, maar het wat rammelende spel lijkt voor ze gemaakt. Producer Corno Zwetsloot weet de liedjes strak vast te leggen en ruimte te geven aan alle ideeën die voorbij komen. Hoor ik daar bijvoorbeeld niet "Summer Nights" uit Grease voorbij komen in "Pretty Dresses"? Ik kan me echter voorstellen dat de dames ook irritatie op kunnen wekken door de aanstekelijke deuntjes en de wat kinderlijk klinkende zangpartijen. Als je er tenminste de humor niet van inziet. Dit is typisch zo'n band die je wel of niet leuk vindt. Mijn mening lijkt me duidelijk. Ik vind ze ....

De Spanjaard Jordi Sandalinas heeft het goed voor elkaar. Hij heeft King Diamond's Andy LaRocque als steun op de achtergrond en daarmee ongetwijfeld ook heel wat contacten. Op dit album komen dan ook naast LaRoque onder anderen Chris Caffery, Derek Sherinian (Planet X) en Patrik Johansson (Yngwie Malmsteen) voorbij. Blikvangers zijn niettemin Sandalinas zelf en zanger Rick Altzi (At Vance). De eerste voor zijn kamerbrede riffs gitaarspel, de tweede voor heel degelijke, soms Coverdale-esque zangpartijen. Sandalinas houdt duidelijk van breed uitwaaierende riffs met veel details. Dat het niet ontspoort maar daarentegen goed en strak klinkt is dus een pluspunt. Bovendien wordt de invloed van Maiden op meerder plaatsen duidelijk. De overwegend flink up-tempo songs zijn daarentegen wat voorspelbaar. Een mindere band zou met dit materiaal een draak van een plaat gemaakt hebben. Met Sandalinas en consorten wordt het door de uitvoering nog een degelijke Amerikaans klinkende metalplaat met NWOBHM-roots. Maar een doorbraakplaat zal het niet worden.

Liefhebbers van jammerende en grommende Inuit-meisjes opgelet! De Canadese keelzangeres Tagaq líjkt niet alleen op Björk, ze was ook prominent vertegenwoordigd op Medúlla, waarvan hier "Ancestors" nog eens herhaald wordt. Sinaa werd ook in 2004 opgenomen en bereikt deze contreien dus rijkelijk laat. Het voelt een beetje als het afserveren van een hele cultuur, maar ik kon niks met deze stemexpressie-oefeningen. Medúlla had nog heel wat mooie melodieën, deze plaat bestaat voornamelijk uit ritmes en klankpatronen. Bzzt, hijg, zucht, grrrauw. Zonder meer geschikt om een intellectueel gezicht bij te trekken, dat wel. Al had ik voor het juiste begrip best willen lezen in wat voor context de drie traditionele Inuit-liedjes dan gezongen worden. Bijzondere klanken zijn het zeker. Tagaq is zonder twijfel de enige zangeres die het geluid van een roedel kwispelende en kwijlende poolhonden kan maken, die na een lange dag sledetrekken een portie bloederig rauw rendiervlees krijgt én verorbert. Over dieren gesproken. Een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen, maar hier thuis gebeurde iets vergelijkbaars als met een cd van Edward Ka-Spel. Zat de familie gezellig aan de spruitjesstamppot, worden we ineens opgeschrikt door het geluid van de huiscavia, die stikt in een schroefje! Blijkt de bonustrack, na zo'n vermaledijde stilte. Zucht. Overigens is "Breather", het slotnummer daarvoor, een van de betere nummers. Daar mengt Tagaq haar keelzang met geprogrammeerde ritmes. De die-hard volksmuziekfans zullen ervan gruwen, maar de volgende graag meer van dat soort mengvormen.

Vreemd is dat. Ondanks dat Christina Carter gescheiden is van Tom Carter gebruikt ze nog steeds zijn achternaam. Alsof ze, eigenlijk heet ze Madonia van achteren, toch nog niet helemaal los van hem (en hij van haar vanzelfsprekend ook) gekomen is. Niet zo raar ook als je bedenkt dat het tweetal al sinds 1991onder de naam Charalambides muziek uitbrengt. Dat is een weirde naam - bonuspunten voor degene die me uitlegt hoe je het nu daadwerkelijk uitspreekt - en hun muziek is dat net zo zeer. Onvoorspelbaar als de pest bovendien. Waar je een cd als Joy Shapes nog best als achtergrondmuziek op kunt zetten, kun je dat met hun nieuwste cd Likeness maar beter laten. Mijn ouders, toch wel wat gewend ondertussen, waren heel snel klaar met de ronddolende gitaartexturen van Tom en Christina die de basis vormen van deze nieuwe cd. Zeker toen Christina daarover heen begon te zingen met haar bezwerende stem. Mijn moeder doet altijd voorkomen dat ze niet weet hoe de stereo van mijn vader werkt, nu had ze 'em binnen een vloek en een zucht uit gezet. Waarna ze me mededeelde dat ik dit soort gejank maar thuis moet luisteren. Wat ik overigens absoluut geen straf vind, al moet ik wel bekennen dat de psychfolk zoals die te horen is op Likeness voor mij ook niet echt iets is waar ik het eerste naar verlang als ik 's morgens vroeg uit mijn bed kom. Intrigeren doet het duo me wel . Helemaal in liedjes als "Do You See?" dat klinkt als een vlijmscherp mes waaraan je je in eerste instantie pijnloos lijkt te snijden, maar na zeven minuten een heftig bloedende wond achter laat.

Eigenlijk is cd Disband In Bonn 2007 van Seachange maar een rare uitgave. Allereerst is er het feit dat de band uit Nothingham zijn afscheidsconcert in Bonn gaf. De band was in Duitsland namelijk veel populairder dan in hun land van herkomst. Dit terwijl hun eerste album zelfs op het Amerikaanse Matador-label verscheen. Gedropt vonden ze onderdak op het Duitse label Glitterhouse. En ook dit is wel wat vreemd, want meestal (The White Birch is ook zo'n buitenbeentje) zitten er toch wel veel roots-elementen in hun uitgaven. Nu zijn er wel folkinvloeden te horen in Seachange, maar ze zijn in mijn oren van ondergeschikt belang. Seachange bestaat al sinds eind negentiger jaren, tot op heden waren er pas twee volledige releases en ook dan is een live-album met werk van die albums plus een paar andere nummers toch weer wat vreemd. Vreemder is echter dat dit concert ook met beeld geregistreerd werd door het Duitse tv-programma Rockpalast. Zij namen legendarische concerten op van grote namen in de popmuziek, maar leggen zich tegenwoordig -waarschijnlijk om budgettaire redenen- op minder bekende goden toe. Eigenlijk zou je dan ook een dvd verwachten van het concert, maar het werd dus een cd. Het geluid op de cd klinkt echter zeer vlak. Alsof iemand de dynamiek eruit gehaald heeft en vooral het keyboard van belang is. Dit maakt dat voor de nieuwkomers, ik kende ze ook nog niet, dat het wel een wat eenvormige, dichtgesmeerde brei wordt. Nog even wat muzikale referenties er tegenaan gooien, Joy Division meets Fischer Z meets Maxïmo Park. Zoiets.

Meestal als er een re-release uitkomt van een cd, dan gaat zo'n gebeurtenis vergezeld van lovende woorden over de oorspronkelijke release. Dat is natuurlijk ook wel logisch, want waarom zou je je negatief uitlaten over iets dat verkocht moet worden. In de wereld van voormalige Hefner-frontman Darren Hayman gelden blijkbaar andere wetten. Hij zegt in het schrijven midden in de fraaie heruitgave van Hefner's debuut-cd dat hij de cd ziet als die babyfoto waarvan je hoopt dat je moeder die nooit zal laten zien aan je vriend of vriendinnetje. Hij zegt zich te generen voor minimaal de helft van de teksten en eigenlijk al het zingen. Nou is Breaking God's Heart ook wel een beetje een rare cd, zoals Hefner sowieso een buitenbeentje in de Britpop was. Misschien is het ook wel beter om ze gewoon als indierock te categoriseren, want je moet ze meer zoeken in de hoek van de Sebadohs van deze wereld dan die van Oasis en aanverwanten. Maar wel een met een overduidelijke Britse inslag dus. Bizar is het verhaal over de opnamen van deze plaat. In een super hi-fi studio probeerde Hefner een lo-fi-cd op te nemen, omdat Hayman zo hield van de opnamen die hij in zijn slaapkamer maakte. En dat lukte hem toentertijd prima. Daarom is hij volgens mij toch ook wel blij met deze heruitgave. Hieraan zijn namelijk naast de oorspronkelijke tien tracks maar liefst dertig extra nummers toegevoegd. Een bonte pluimage aan b-kantjes, 4 trackopnames, en (lastig verkrijgbare) singeltjes, waarop Hefner nog net wat rammelender klinkt. En dat is stiekem aller-charmantst.

"Ik heb geen agenda, ik wil verdomme gewoon een leuk verhaal maken." Met deze insteek - die niet gespeend is van een fikse relativering aangaande het enigszins dubieuze métier van popjournalist - benadert Jean-Paul Heck zijn
gespreksonderwerpen: supersterren van vandaag de dag. En dat blijken - op Amy Winehouse en Michael Bublé na - voornamelijk oude rotten te zijn. In potentie hebben supersterren natuurlijk genoeg 'leuke' verhalen te vertellen, maar vanzelfsprekend zijn ze niet. De vraag is dus of het Heck lukt ze hun te ontfutselen. Dat lukt. Zo vindt Liam Gallagher System of a Down kozakkenmuziek en Thom Yorke een fookin' kabouter, eet Tom Waits heimelijk snoepjes in de auto en liegt daarover tegen zijn kinderen op de achterbank en vernemen we van James Brown dat Robin Hood ongetwijfeld tot het negroïde ras behoorde. Soms levert het sujet in kwestie met karakteristiek gedrag gedurende het interview zelf al genoeg stof op voor een 'leuk' verhaal, en weet Heck het ook 'leuk' te vertellen - wat natuurlijk doorslaggevend is. Zo verbreekt Shane McGowan tijdens het interview letterlijk met vallen en opstaan zijn al 'maanden' volgehouden clean state als een Duitse fan - McGowan: "Heb je ook een nazi-zusje?" - hem een lijntje coke komt aanbieden. In vergelijking met collega Serge Simonart, die in zijn Off The Record zijn gesprekken 'met de grootste rocksterren van vandaag' vrijwel integraal overneemt - dus ook al zijn uiterst gedetailleerde vragen er volledig in opneemt - cijfert Heck zich meer weg, de ogenschijnlijke monologen soms wel erg stevig larderend met alinea's vol biografische informatie (twee interviews met Amy Winehouse leverden slechts een handjevol citaten op en amper vijf pagina's tekst). Met Heck op de achtergrond is het rustig lezen. Simonarts constante opwerpen van diep uitgeplozen balletjes zorgt ontegenzeglijk voor gesprekswendingen die de gebaande paden doen verlaten, maar heeft tegelijkertijd ook iets drammerigs, een kunstmatig prikkelen van het onderwerp van gesprek omwille van het onderwerp van gesprek. Prikkelen doet Heck liever met venijnige vraagjes:
James Brown voor de voeten werpen dat hij zo loyaal is ten aanzien van zijn vertrouwelingen door ze op te voeren als medesongwriters, waarop aanwezige manager Mr. Bobbit terstond ongemakkelijk op zijn stoel begint te schuiven.
En als B.B. King zichzelf vergelijkt met een grote dikke eikenboom dan merkt Heck droogjes op dat hij al 16 eikeltjes heeft laten vallen. 'Zoveel zijn er althans geregistreerd ja', retourneert de ouwe, playful as ever.

De naam Mustard Gas and Roses wekte bij mij niet bepaald het idee dat ik de komende veertig minuten zou gaan luisteren naar veertig minuten rustige muziek. Helemaal niet als je weet dat achter de naam MGR als hoofdaannemer Isis-gitarist Mike Gallagher schuil gaat. Die blijkt dus ook een ingetogen kant te hebben, want knallen doet Wavering on the Cresting Heft allesbehalve. Maar net als bij Isis broeit er wel continu wat. Al is het nu onder verstilde, minimale elektrische gitaarklanken in plaats van heftige. De zes instrumenttracks hebben allemaal een sombere ondertoon en geven me het gevoel dat ze de tijd bijna stil kunnen laten staan. De hoofdlaag van de songs is natuurlijk Gallagher's elektrische gitaar, die voor het grootste deel kraakhelder klinkt. Slechts spaarzaam maakt Gallagher gebruik van zijn distortion-pedaal en dan nog vooral voor de tweede laag. Het maakt Wavering on the Cresting niet echt tot een open plaat, maar binnen het post-rocklandschap is het toch wel een opvallend schaap in de wei.

Een minstens zo opvallende bandnaam als Mustard Gas and Roses is The Cancer Conspiracy. Maar ook op hun schimmig Ω getitelde cd is geen sprake van bruut geweld. Bij het openingsnummer "i" (de rest van de tracks is heeft ook een Romeins volgnummer) dacht ik zelfs even dat het de evenknie zou worden van Mustard Gas and Roses. Maar dat blijkt al snel niet zo te zijn. De cd, die komt met een terecht lovende aanbeveling van Isis' frontman Aaron Turner, verwerkt op smakelijke wijze elementen uit hardcore roots van de leden van de band in King Crimson-achtige verkenningen. Dan kom je ongeveer uit bij progmetal zou je zeggen en dat klopt ook wel. Toch klinkt Ω helder en verzandt nergens in de notendiarree-val waar veel progmetalbands last van hebben. Het is overigens een klein wonder dat deze cd er überhaupt gekomen is. The Cancer Conspiracy bestaat namelijk al bijna vijf jaar niet meer. De band werd keer op keer door pech getroffen, met als absolute dieptepunt de diefstal van hun tourbus met al hun instrumentarium. En ook deze release heeft heel tegenwind gekend, omdat er gebakkeleid werd over wie de rechten van Ω bezat.

'Bedankt nog voor het melodietje dat nu in mijn hoofd zit', zegt mijn vriendin tegen mij terwijl ze op het punt staat naar haar werk te gaan. Ze doelt op "Brunettes Against Bubblegum Youth", de opener van het album Structure & Cosmetics van The Brunettes. 'Het is toch best een goed liedje', breng ik er tegenin. Dit wordt inderdaad bevestigd. The Brunettes, eigenlijk heb ik op dat moment nog geen mening over ze. Ik heb de cd al wel een paar keer gedraaid, maar het kwartje is nog niet gevallen. Als mijn vriendin het huis verlaten heeft ga ik op mijn dooie akkertje met het tekstboekje in de hand het album dan nog maar eens tot mij nemen. Muzikale referenties komen er genoeg bij me op: Belle & Sebastian, Eels, Wings, Phil Spector en Bauer. Beter samengevat als intellectuele popmuziek. Achter The Brunettes zit het Nieuw-Zeelandse duo Heather Mansfield en Jonathan Bree. De laatste heeft bijna alle liedjes geschreven. Ze bespelen beide een hele reeks aan instrumenten, van het standaardverhaal drums, gitaar en bas tot klarinet, klokkenspel, melotron, synthesizer, orgel en andere toetsinstrumenten. Verder zijn er nog gastmuzikanten, maar het is vooral het duo dat het hier moet doen. Beiden voegen ze vocalen toe waar mij haar stem beter bevalt dan die van hem. De arrangementen en muzikale vondsten zijn dik in orde. De kwaliteit van de liedjes blijft echter op achter. Het probleem is dat er te weinig bij me blijft hangen, zelfs na tig keer draaien van de cd. Het blijft bij het openingsnummer en de afsluitende titelsong.

'Ohohohohoohoohoh. Why's my life so boooooooring'. Ik kan het me na een paar keer luisteren van Life's a beach, het album naar Leaf helemaal niet voorstellen dat deze gasten een saai leven hebben. Want dit album staat vol met leuke vrolijke zomerse liedjes. Natuurlijk is het allemaal wel eens eerder gedaan en misschien is het niet bijster origineel dat de akoestische setting in de liedjes centraal staat (is Racoon zo niet begonnen?), maar deze band heeft een aantal pluspunten. Allereerst zangeres Annemarie Brohm, zij beschikt over een gouden strotje en die als ze wil kan uithalen met een heerlijk rauw rockrandje. En ze is samen met de haarbos van gitarist Ocker Gevaerts ook nog eens een vrolijke blikvanger van de band. Daarnaast is het Martijn Konijnenburg die als songschrijver voor de meeste liedjes tekent en er ook heerlijk op los rapt. De productie van dit album was in handen van Holger Schwedt (o.a. bekend van zijn werk met Blof) en dat kom het luisterplezier zeker ten goede. De liedjes zijn precies in balans, waardoor niets geforceerd overkomt. Dat het album zo lekker wegluistert heeft ook zeker te maken met het reggae-achtige gevoel in songs als "Wonderwoman" (je weet wel, die single), "Motherfucker", "You and her" en "Song for the restless". Door die liedjes ga ik ontzettend naar de zomer verlangen. Cruisen over de boulevard, raampjes open en Leaf in de stereo. Of naar het strand om ze gewoon eens live te zien spelen bij een ondergaand zonnetje (uit ervaring kan ik zeggen dat dit ook een aanbeveling is). Op het laatste nummer op dit album zingt Martijn "Music is all we got we keep singing from the heart". Ik ga ze aan deze belofte houden want dit bandje en hun debuutalbum is allesbehalve saai. Ik heb eigenlijk alleen maar één klein minpuntje. De albumduur had wat mij betreft wel iets langer mogen zijn want live worden die leuke liedjes nog wat extra uitgewerkt. Maar ach, in 42 minuten kan ik nog wel drie keer de boulevard op- en afrijden.

De vogel met Alice in Wonderland-sleutel op het afgrijselijke hoesje, alsmede het woordje Syng roepen samen meteen de juiste Brian Wilson's Smile-sfeer op. Octopus Syng, eenmansband uit metalland Finland, serveert een fijn bordje hippie-psychedelica. Multi-muzikant Jaire heeft een weeïge, bijna bibberende stem, waarmee hij dan teksten zingt als 'One soft kiss and this world could be paradise.' In de talrijke ballades lijkt de man qua frasering, maar vreemd genoeg ook qua (nep-Brits?) accent wel een broertje van Angelo Branduardi, de Italiaanse minstreel en krullenbol. Octopus Syng heeft echter ook een wat hardere kant. Jaire speelt uitstekende elektrische gitaarloopjes, luister eens naar het lekker luie intro van "Highways", met een mespuntje Jaga Jazzist-sterrenstof. George Harrison komt om de hoek kijken in het Oosters getinte "Square Tragedy", waar ik een bruggetje hoor naar de Beatles-cover "Dear Prudence" van Songs Of Green Pheasant. Birds Of Morning Are Never Late vindt zijn kwalitatieve climax in de twee slotnummers. Het acht minuten durende "Bright Trees And Symbolic Keys" wordt magnifiek opgebouwd met een stevige riff, een lang uitgesponnen dissonante solo en dan een oppeppend vikingenkoortje dat declameert: 'Do it today! Do it today! Get out of your prison and tune in yourself!' Geweldig. Ook de afsluitende cheesy getitelde ballade "Let The Warmth Of Our Summer Last Long" heeft net dat beetje extra, misschien zijn het de gitaartremolo's.

Er is geen ontkomen aan: een interview in en een foto op de voorkant van de Fret, een aanprijzing door Giel Beelen in De Wereld Draait Door, een jubelende recensie over hun nieuwe A Tale Of Two Devils in de Volkskrant, een concert bij 3voor12 TV en aansluitend een zeer uitgebreide tour door het Nederlandse clubcircuit. Voicst is hot. Eigenlijk vreemd voor een band die niet de meest toegankelijke muziek maakt. Stiekem verdenk ik hun management van een heel uitgekiende campagne, waardoor niemand meer iets negatiefs durft te zeggen. Maar gelukkig ben ik er nog, de kritische ik. Nu heb ik niets tegen Voicst, integendeel. Hun eerste ep Eat The Evidence is briljant en het aansluitende debuutalbum II-II uit 2004 heb ik volop gedraaid. Ook live heb ik ze diverse malen gezien en ze stelden nooit teleur. En dan is het 2008 en is er eindelijk de opvolger A Tale Of Two Devils. Voicst had kennelijk budget: als producer werd Peter Katis (o.a. Interpol) ingeschakeld en er zijn veel gastmuzikanten, o.a. uit de begeleidingsband van Beyoncé (trompet), Gogol Bordello (saxofoon) en Simon & Garfunkel (piano). Er zijn echter ook Nederlandse muzikanten die hun steentje bijdragen: C-Mon & Kypski en Pete Philly & Perquisite. En er is bovenal Rutger Hoedemaekers, alias About, die de kennelijk het klankbord was en als co-producer opgevoerd wordt. Dat alles verneem ik voordat ik de cd beluister, en dan heb ik er een hard hoofd in. Dit album kon wel eens helemaal over de top zijn en ver weg van waar Voicst voor staat. Als ik de cd echter een aantal keren achter elkaar gedraaid heb dan kan ik alleen maar zeggen dat mijn vrees onterecht is. Dit is echt heel vet. Muzikanten zijn in dienst van Voicst en hun eigenzinnige liedjes krijgen een extra dimensie. Het geheel is wat toegankelijker dan hun debuutalbum, maar het zijn zeker geen hapklare brokken. Al zijn er heel wat single-kandidaten. Het is een album waarop je blijft ontdekken en Voicst blijft herkenbaar aan een eigen stijl. En dat maakt, geholpen door een management of niet, Voicst tot één van Neerlands beste indiebands. Het buitenland lonkt. Ik gun het ze. Maar eerst is er een uitgebreide tour in ons eigen land. Het schijnt een groot spektakel te gaan worden. Ik ben benieuwd.

De staat van de Nederlandse popmuziek in zeven uur en acht zalen. En natuurlijk nogal wat verschillende meningen achteraf. Maar over een ding waren we het allemaal eens: het was een complete aanfluiting dat Armin van Buuren niet aanwezig was om de Popprijs in ontvangst te nemen. En eigenlijk ook een aanfluiting dat 'ie überhaupt die prijs kreeg. Zo goed was bijvoorbeeld zijn laatste cd toch niet? Had dan liever die prijs aan Krezip (die naam werd in de wandelgangen veelvuldige getipt) of voor mijn part aan de afzwaaiende mannen van Opgezwolle toegekend. Maar goed, de wegen van de jury zijn ondoorgrondelijk zoals gewoonlijk. (Storm)

Noorderslag opende met een korte sessie van Alain Clark. Deze werd opgenomen door de NOS en liet meteen de sterke kanten van Clark zien. Een degelijke band en soulvolle pop. Hoogtepunt was het duet, dat Alain speciaal voor zijn vader geschreven had en dat vader Dave Clark nu ook weer meezong. Verderop op de avond ging Clark nog op herhaling en nu had hij een trits blazers van stal gehaald. De show werd er swingerder en wat minder gepolijst van. En dat deed Clark goed. (Gr.R.)

Het blijft gek dat vandaag de dag een album dat reeds in Amerika werd uitgebracht ruim een jaar later pas in Europa geïntroduceerd wordt. Soms is dat misschien helemaal geen grote ramp, maar in het geval van Stolen Babies en hun debuutalbum There Be Squabbles Ahead, vind ik dat toch wel erg jammer. Dit is namelijk een hele verrassende plaat geworden. Stolen Babies is ooit begonnen als een twaalfkoppige formatie onder de naam The Fratellis, maar zijn nu weer teruggebracht tot een viermansband. Een band met met vele (muzikale) gezichten. Het meest opvallende bandlid is zangeres Dominique Persi en haar gebruik van de accordeon op diverse nummers. Ze zingt daarbij meestal met een (rauwe) rockstem, maar kan ook echt hard uit de hoek komen met enkele extreme uithalen. De muziek is een flinke mix van uiteenlopende stijlen. Van punk en ska tot aan deathmetal, en van electro en goth tot aan progressive rock. 't Komt allemaal langs. Op het ene moment waan je je onder de Mexicaanse zon, dan weer in een circustent, maar voor je het weet sta je in het midden van een moshpit bij een deathmetal-concert. Dit brengt de band en haar muziek ergens in het midden van Guano Apes meets Mike Patton meets No Doubt meets Cradle Of Filth. Met al hun twists and turns krijg je steeds iets anders voorgeschoteld. Zeer afwisselend dus. Maar ook verfrissend en zeker niet irritatie opwekkend. Hoe meer je naar het album luistert, hoe meer je er in ontdekt. Heerlijk!

Keuzes maken. Dat is een lastig verhaal. Vooral als je het programma van Eurosonic op de vrijdag bekijkt. 29 podia, met gemiddeld drie tot vier bands betekent dus meer dan 100 acts waar je uit kunt kiezen. Met als extra restrictie dat de rijen voor de deuren van de verschillende etablissementen berucht zijn. Kortom, toen fotograaf Dennis voorstelde om de hele PIAS-avond in Huize Maas mee te pikken, was ik daar niet eens zo ongelukkig mee. Ik hoefde geen vreselijke dilemma's te slechten en gezien het programma zou ik geen beroerde avond hebben. Dat klonk al een stuk aantrekkelijker dan het ambitieuze programma van het andere File Under team, dat rij in, rij uit wilde duiken.

En zo togen we richting Huize Maas alwaar bij aankomst niet eens een rij stond! So much voor de vooroordelen. De eerste act van de avond, Headphone, was echter al wel begonnen. Onze vrinden uit België speelden voor een karig gevulde zaal en dat was best jammer, want diegenen die er bij waren, waren enthousiast. Headphone speelt triprock in de beste Archive-tradities en doet wat Archive al tijden nalaat: namelijk de gashendel lostrekken. Dat maakt, samen met het sterke wapen zanger Ian met Joost Zweegers a.k.a. Novastar-achtige kwaliteiten, dat de set zeer afwisselend en genietbaar is. Een uitstekend begin van de avond.

Ik heb spijt. Spijt dat ik vorig jaar niet wat meer recensies heb geschreven. Spijt dat ik niet meer concerten heb bezocht. Spijt dat er ongetwijfeld fantastische releases zijn geweest, die aan mij voorbij zijn gegaan. Spijt dat ik daar geen propaganda voor heb geschreven. Spijt dat ik niet vaker dronken ben geweest. Spijt dat ik nauwelijks muziek heb gespeeld (alhoewel dat voor sommigen waarschijnlijk een opluchting is). Spijt dat ik blijkbaar steeds slechter ga pokeren. Mea Culpa, Mea maxima culpa. Daarom heb ik nu een beetje de blues, of moet ik zeggen de blacks. Ik verzwelg in zelfmedelijden. Ik zit verscholen in een diep, duister hol. Ik heb achterstanden, een sociale crisis en mis het overzicht waar te beginnen om dat allemaal recht te trekken. Zucht. Loser, ga beginnen kreng, je bent toch geen slappeling? Eens kijken. Kut, die is uit mei.die uit juni.november, die dan maar. Envoy Of Lucifer van Nifelheim. Daar heb ik lang niets van gehoord. Gelet op de titel zal er wel niet veel veranderd zijn bij de heren. Dat riekt naar een potje onvervalste, ouderwetse blackmetal. En daar is niets teveel mee gezegd. Zo'n beetje alles aan dit album ademt, hoest en proest een stevige dosis puriteinse Satansverheerlijking. Daar is wat mij betreft niets mis mee. Dat heb je zo af en toe gewoon nodig. Daar gaat je bloed sneller van stromen en krijg je de kriebels van. Alsof de Gehoornde persoonlijk zijn drietand diep in je vlees boort om je wakker te schudden. Tuurlijk, dat veroorzaakt helse pijnen. Maar geloof me, na afloop voel je je als herboren. Precies wat ik nodig had.

Het Duitse art-rockgezelschap Milo's Craving is eigenlijk een duo. Bestaande uit twee alleskunners: Kathrin Elfman, tekstschrifster/componiste en daarnaast verantwoordelijk voor zang, gitaar, bas en wat keyboards, Klaus P. Rausch is producer, toetsenist en geluidjesfanaat. Zelf noemen ze allerlei prog- en symfogrootheden als invloeden, maar hun muziek is niet zonder meer in dezelfde categorie in te delen..Beiden zijn naast allerlei andere zaken drie jaar, in zeven studio's en met een batterij gastmuzikanten bezig geweest met dit album. En dat is de moeite waard geweest. Elfman heeft een wat gedragen zangstijl die wel bij prog past, maar haar nasale stem heeft niet heel veel diepte en is vooral bij snellere passages behoorlijk ongepolijst, waardoor het regelmatig een meer poppy geluid oplevert. Begrijp me niet verkeerd, de zang is uitstekend, maar het geeft het geheel een wat ander smaakje. Het album begint doodleuk met een song van achttien minuten in drie hoofdstukken. De songs zijn doorgaans lang, maar goed opgebouwd en vooral songs met een thema of refrein dat ook snel blijft hangen. Het geluid is verrassend 1990 gezien de aanwezigheid van sounddesigner Rausch, maar de balans is goed. Voor de liefhebber is er een concept te ontwaren en te volgen in het boekje, maar wie gewoon een lekkere rockplaat met flink wat toetsen wil hebben zit hiermee ook goed. Rock, bombast en een randje pop, dat is Milo's Craving.

Daar gaan we weer, denk ik bij het zien van de voorkant van het hoesje. Jaren zestig. Bandje dat nooit doorgebroken is, maar wereldberoemd in plaats weetikveel. Hun hoogtepunt was een optreden in het voorprogramma van hun muzikale voorbeelden blahblahblah. En dan is dit een re-release van een bestaand album dat niet meer verkrijgbaar is of een album met een paar singles aangevuld met materiaal dat bij mijnheer x nog op een zolder bleek te liggen. Aan de binnenkant zal dan het hele bandverhaal wel staan, geschreven door iemand die ik ook niet ken. En er is vast al iemand dood. Aan mij nog even om te horen of het muzikaal wat is. Ik zit er helemaal naast. Ik had het kunnen zien aan het label. Off The Hip is niet van de re-releases. Ik had het kunnen zien aan de tracklist, want er wordt gedaan of het gaat om een elpee met een a- en een b-kant, maar de nummering loopt op de b-kant gewoon door. Er is ook geen verhaal over de band te vinden. En niet geheel onbelangrijk: er staat in kleine letters 2007 op. Dit is dus een cd-release van een bandje van nu. The Urges hebben Belfast als basis, maar namen dit album in Spanje op en het label dat dit uitbrengt is Australisch. Psych Ward zou echter zo in de sixties gemaakt kunnen zijn: de garagerock met beat-invloeden, de scheurende en soms surfende gitaren, het kekke orgeltje en een zanger die aan The Sonics-Psycho-hoogtijdagen doet denken. Jammie, jammie, jammie. De productie klinkt zoals ik dit graag wil horen: karig en to-the-point alsof het in één keer ingespeeld is. Over twintig jaar wordt dit dan weer herontdekt, maar helaas is de band in 2007 nooit doorgebroken. Spijt, spijt, spijt, dat we dan hebben. Ik stel echter voor dat we het niet zover laten komen en het nu op de muzikale menukaart zetten.

Op de voorkant is een vioolspelende, skelet-achtige robot te zien, de songtitels roepen meer vragen op dan dat ze beantwoorden en een cd-boekje ontbreekt. Kortom: ik had geen idee wat ik moest verwachten van het album Love Is Real van John Maus. Na enig speurwerk ontdekte ik dat Maus eerder deel uitmaakte van Ariel Pink's Haunted Graffiti en Animal Collective's Panda Bear en vorig jaar zijn debuut-cd Songs uitbracht. Volgens de platenmaatschappij is Love Is Real een 'apocalyptische reis door de nostalgische straten van onze geboorteplaatsen diep in de verborgen geheimen van het menselijk hart. Het is een kaart van zelfontdekking, afwijzing en escapisme.' Klinkt interessant, maar om nu te zeggen dat je wat aan deze informatie hebt, nou nee. De veertien tracks op Love Is Real zijn het beste te omschrijven als lo-fi synthpop. Opener en titelnummer zet gelijk de toon voor de rest van het album: licht rammelende jaren tachtig-synths, een drumcomputer, en de galmende stem van John Maus. Met het tweede nummer ''Do Your Best'' begeeft hij zich in stemmige, Joy Division-achtige sferen, terwijl de daaropvolgende track ''Rights For Gays'' dan weer bijna vrolijk te noemen is. En zo zwalkt Maus tussen uiteenlopende stemmingen en onderwerpen. En net als je denkt: okee, nu heb ik het knutsel-elektronicakunstje wel door, haalt John Maus zijn speelgoedorgel tevoorschijn (''Green Bouzard''), bezondigt hij zich aan een enkele noise-uitbarsting en begint hij als een waanzinnige te gillen en raar te doen (''Too Much Money'') ? op een avant-gardistisch verantwoorde manier, dat dan weer wel. Love Is Real is een vreemd en op een aparte manier erg charmant album, dat zowel jaren tachtig-fans als liefhebbers van lichtelijk experimentele muziek zou moeten aanspreken.

Het is een bekend verhaal in de roemruchte geschiedenis van The Gun Club: toen ze in september 1983 in Australië aankwamen voor een tournee, bleken de drummer en gitarist te zijn verdwenen. De lokale muzikanten Spencer P. Jones en Billy Pommer werden ingehuurd om de lege plekken op te vullen. Samen met Kid Congo Powers, Phil Clifford en Tex Perkins vormden ze een vrienden- annex zuipclub die onder de naam The Butcher Shop in één nacht een EP opnam, Hard For You. Samen met de in een andere line-up volgespeelde LP Pump Action zijn die opnames nu terecht gekomen op The Complete Recordings. Ik geef meteen toe dat we hier te maken hebben met een voetnoot in de geschiedenis van de rock 'n' roll. Wat zeg ik: in de geschiedenis van de Australische rock 'n' roll. En die vormt op zich al niet meer dan een klein - maar zeer fijn! - hoofdstuk in de popgeschiedenis. Toch word ik erg blij wanneer een klein Spaans (excuus, Baskisch!) label de wereld laat kennismaken met deze voetnoot. Eerder al brachten ze werk uit van The Beasts of Bourbon en met die lompe rockers (of die van The Scientists) laat The Butcher Shop zich goed vergelijken: van-dik-hout-zaagt-men-planken-rock, overgoten met alcohol (en drugs). Maar de tracks zijn te intelligent in elkaar gezet om door de eerste de beste dronkemans bluesrockband uit de kroeg op de hoek verzonnen te worden. Wereldschokkend is deze herontdekking niet, wel een prettige en vooral heftig rockende.

Als ik weet dat gitarist Magnus Karlsson zich met een project heeft bemoeid ben ik altijd benieuwd maar tegelijkertijd een beetje bevreesd. De reden is simpel: Karlsson componeert alleen en gaat doorgaans pas op zoek naar muzikanten als het merendeel al vaststaat. Als hij het niet al allemaal zelf heeft opgenomen. Hij verkeert bovendien zelden in dezelfde studio als zijn collega-muzikanten. Kortom: de man is een solist die als enige continuïteit zichzelf heeft. Dat resulteert soms in prachtalbums, maar even zo vaak in behoorlijke maar desondanks nogal routineuze werkjes, waar de songs uitwisselbaar zouden zijn als hij niet steeds een andere zanger inschakelde. Bij The Codex is Mark Boals (ex-Malmsteen, ex-Ring Of Fire en sinds kort Royal Hunt) degene die het verschil moet maken. Karlsson heeft hier en daar de composities wat hoger geschreven, maar Boals kreeg kant en klaar materiaal voor zijn neus. Bij opener "Beyond The Dark" is een gitaarpartij te horen zoals die bij elk project van Karlsson wel ergens opduikt. Dezelfde soort riff, dezelfde productie, slechts Boals maakt het verschil. Dat is nog een mazzeltje, want zijn stem is onderscheidend en zeer krachtig. Gelukkig staan er genoeg goede songs op om dit werkje nog de moeite waard te maken. "Toxic Kiss" en "Whole Again" zijn songs die ook voor Karlsson bovenmatig goed zijn. En toch zou ik wel eens willen zien wat het wordt als Karlsson met een stel persoonlijkheden een vol jaar musiceert en opneemt. Maar met een solist als Karlsson zal dat wel een illusie blijven...

Af en toe kruip ik wel eens achter mijn pc vandaan en zoek de concertpodia op om bandjes te gaan kijken. Mijn voorkeur daarbij hebben nieuwe Nederlandse bandjes, die ik ken van wat nummers van promo's of MySpace e.d. en wel eens live wil zien. Vaak zijn de bezoekersaantallen bedroevend en dan vraag ik me af waarom mensen niet net zo nieuwsgierig zijn als ik. Gelukkig sta ik hier niet helemaal alleen in en zijn er van die gekken die behalve concerten bezoeken ook verzamelaars uitbrengen met een paar (relatief) bekende namen en veel onbekend spul. Een ideale plek voor de luisteraar om bandjes te ontdekken, hopelijk voor veel bands een opstapje naar meer. Voor de samenstelling van Burn Your Fingers On The Sun is Nicolas D. Heath verantwoordelijk. Hij stelde twee cd's samen met muziek van bands uit Sydney, Melbourne en Adelaide. Deze Australische steden zijn goed voor iets van 9 miljoen inwoners en muzikaal hebben ze zeker iets te vertellen. Op de cd's kwamen uiteindelijk twaalfs bands terecht, waarvan er vijf voor twee nummers zorgden en zeven stuks een song aandroegen. De meeste brachten nog nooit eerder iets uit. Drie bands verschenen al wel eerder op cd, zoals The Dolly Rocker Movement uit de Off The Hip-stal die ook deze cd's uitbracht. Er spreekt een bepaalde muzikale lijn uit de cd's. Mogelijk dat dit aan de selectie van bands ligt, of aan de diegene die zich met de opnames bemoeiden of dat dit aan de muziekscène zelf ligt. Er lijkt een voorkeur voor de wat meer uitgesponnen muziekstijlen, waarbij in het bijgesloten verhaal gerefereerd wordt aan Spacemen3, The Jesus and Mary Chain, My Bloody Valentine, The Byrds en Syd Barrett. Je hoort het inderdaad allemaal terug, maar zonder dat het nou een kopie is. Daarvoor zit het muzikaal te goed in elkaar. Ik zou het echter maar wat graag live zien, maar een vliegticket naar Australië zat niet bij deze promo. Dat is de enige kritiek die ik heb. Mocht je iets hebben met de eerder genoemde bands dan schaf dan deze release aan, want ik garandeer je dat je je vingers hier niet aan brandt.

De conclusie van dit stukje moest iets worden met "FM-radiomuziek tijdens een tour op de Amerikaanse Highway." Ik ben echter nooit in de States geweest en moest dit dan maar op de Nederlandse Highway uit gaan proberen. Het moest echter geen filerijden zijn, maar bij voorkeur 's nachts op de lege snelweg. Goedgemutst moest het na een avondje Fine Fine Music op de terugreis van Zwollywood naar Arnhem gaan gebeuren: Will Hoge mocht zijn album Draw The Curtains voor gaan dragen. De regen was gelukkig minder evig dan op de heenweg, maar het kletterde nog steeds naar beneden. De belijning op het wegdek was slecht zichtbaar. Ondanks dat ikzelf een bloedhekel heb aan autorijden bij deze weersgesteldheid past het wonderwel bij Will Hoge. De stem van de Amerikaan lijkt namelijk gemaakt voor de melancholie. Nashville is zijn thuisbasis en dat resulteert dan ook in veel americana-invloeden. Er zijn echter ook de nodige rock, blues- en soulinvloeden te horen. De vier begeleidingsmuzikanten staan hem kundig bij met drum, bas en gitaar, maar vooral de keyboard geeft een Hammond-achtige sfeer alsof het geen 2007 is. Toch is het vooral de stem van Hoge die de toon zet. Dit komt door de snik die elk nummer tot een nummer maakt waarbij de zakdoek niet gemist kan worden, te vergelijken met Otis Redding meets Joe Henry. De stem is kundig, de band prima, maar toch wordt het na een paar nummers al snel meer van hetzelfde. Het lijkt een kunstje. Ik raak zelf in een melancholiestemming. Was ik nog maar even blijven dansen op de fijne plaatjes van DJ Paul of was ik maar thuis in bed. Nu was er Draw The Curtains in een donkere nacht met inmiddels weer een gordijn aan regen op een troosteloze snelweg in Nederland.

Vandaag ga ik het klimaat redden! Dat was het eerste wat ik dacht, toen ik dvd 1 van de Live Earth box in de dvd-speler schoof. Dat is ieder geval wel het uitgangspunt voor deze dvd/cd. Met het uitbrengen van deze 2dvd/1cd box met optredens en filmpjes moet je een eind komen, moet Al Gore gedacht hebben. Ik vroeg mij af of het kijken van de dvd's tot een gedragsverandering zou leiden. Zou ik na het kijken van de dvd een klimaatfanaat worden, word ik 'part of the solution and not part of the problem'? Dat idee had ik in eerste instantie wel, het aanzicht van 2 miljard mensen die gezamenlijk naar acht wereldwijde optredens kijken, dat is toch wel indrukwekkend. En dan de namen die op de hoes staan, zoals Snow Patrol, Black Eyed Peas, Beastie Boys, Wolfmother, Smashing Pumpkins en ga zo maar door. Dat moet een box van wereldklasse zijn. En dat is het ook. Het is alleen een beetje teveel van het goede. Halverwege dvd 1 was ik wel klaar met Live Earth en wilde ik uit protest alle apparaten in huis aan zetten, de motor van m'n auto laten draaien, m'n haar vol haarlak spuiten en spontaan bomen omhakken. Dat had ik overigens helemaal tijdens het optreden van Paolo Nutini, die plaatsvervangende schaamte oproept met zijn treurige vertolking van "What a wonderful World". Maar dat was dan wel een heel erg dieptepunt. De overige live optredens zijn verder stuk voor stuk lekker kijkvoer, evenals de extra's. En nu ik er zo over nadenk, misschien heb ik wel de neiging het klimaat flink te verruïneren omdat ik volgend jaar weer op een nieuwe Live Earth hoop. Maar dan ook in Nederland graag.

Ik ben het totaal ontwend om met grote regelmaat meer dan zeven uur per nacht te slapen. Meestal kan ik wel met zes toe, en vaak met minder. Door die verdullemse griep van afgelopen week moest ik blijkbaar wel veel slapen, want dat deed ik. Het had wel tot gevolg dat ik vrijdagavond tegen twaalven echt nog bizar wakker was. En ik had zin in feest. Met dansen en veel bier en zo. De stad in. Maar dat leek me toch niet zo handig, gezien het feit dat het jonge dynamische duo de volgende ochtend er wel weer voor dag en dauw zou staan. Dus bouwde ik thuis maar even mijn eigen feestje. Met de mannetjes van Farewell. Want wat is hun cd Isn't This Supposed To Be Fun!? een plaatje om enorm blij van te worden. Dertien catchy liedjes zo besmettelijk als de griep die hier ronddoolde in huis. Het sextet komt op de proppen met een cocktail van het goeie schijt aan stijlvastheid hebben van HelloGoodbye (maar niet de vervormde stemmetjes gelukkig) en Panic! At The Disco (maar zonder het zeurderige van Brendon Urie) en de catchy punky insteek van Motion City Soundtrack. Dat resulteert dus niet bepaald in iets heel moeilijks, maar daar had ik ook helemaal geen zin in. Al breek ik er wel elke draaibeurt mijn hoofd weer over waar ze het synthesizerloopje van "Stay Pretty" van gejat hebben. Ik kan er niet opkomen, maar misschien jullie wel. In een slechte bui zou ik nog kunnen zeggen dat alle liedjes wel een beetje volgens dezelfde formule zijn gebrouwen, maar wie zich net een week alleen maar lamlendig gevoeld heeft door de griep zal dat aan zijn reet roesten.

2007 mag dan voorbij zijn, ik heb nog een aardig rijtje onbesproken releases liggen waar 2007 achterop staat. Een van die releases is Veritas, het solo-album van Ten-zanger Gary Hughes. Ten is een progressieve rockband, maar op dit album heeft Hughes gekozen voor AOR. Opener "Veritas" is weliswaar een stevige rocker - en meteen een van de beste tracks - maar verderop is het een stuk ingetogener. Hier en daar is het zelfs bijna pop wat Hughes ten gehore brengt. "I Pray For You" klinkt zelfs als jaren-tachtig-electropoprock à la Billy Idol! Dat popgevoel heeft ook te maken met de stem van Hughes. Hughes heeft een uitstekende stem en lijkt ook geen enkele moeite te hebben om welke partij dan ook te zingen, maar het klinkt hier en daar wat clean waar het juist een rafelig randje zou mogen hebben. Ook de songs zijn niet allemaal even sterk. Als je hoort wat de man eerder met Ten en op solo-albums heeft geproduceerd is dat toch enigszins een tegenvaller. Te vaak zijn de songs vooral lang uitgerekte refreinen en dat kan Hughes echt beter. Wel een hoogtepunt is het acht minuten durende "Synchronicity", door het ijzersterke themaatje in de song. Ondanks de veelheid aan stijlen zou het met goede composities een puik album geweest zijn . Nu haalt niet meer dan de helft dat predikaat en dat is Hughes eigenlijk onwaardig.

'Kein Mitleid Für Die Mehrheit' schijnt z'n beste tijd gehad te hebben. In de jaren tachtig was het tenslotte met bands als Ministry en Nitzer Ebb de grondlegger van de industrial rock. Tegenwoordig denk je daar vooral Nine Inch Nails en Marilyn Manson bij, maar ook KMFDM bestaat nog. Het zestiende album Tohuvabohu van afgelopen herfst (ja, ook dit stukje had wat vertraging) verdient aandacht omdat het toch wel weer een leuke plaat is. Het is lekker je haar schudden op riffkneiters als "Headcase" of "Saft und Kraft". En dat is fijn op lokale gothfeestjes als Haarlak. Daarnaast is KMFDM ondanks zijn leeftijd best veelzijdig en neemt de band zichzelf niet te serieus - bij een willekeurige andere band die darkwave en industrial maakt zou het vrolijke, met trompetten en keyboardloopjes opgefleurde "Superpower!" toch wat pijnlijk zijn. Maar de grootmeesters van de 'ultra-heavy beat' zitten er niet mee. Zonder enig probleem wisselen ze van post-industrial substijl, mixen ze Duitse en Engelse teksten, trekt Lucia Cifarelli haar lage scheur open of juist haar man Sascha Konietzko, wordt er weer eens een drummachine opengereten of wijzigt de band de albumcover. Simplistisch is best doeltreffend, dat blijkt maar weer. Over de gehele linie is Tohuvabohu (Hebreeuws voor vormloos, wild en chaotisch, ha, een beetje zoals mijn kamer dus) me echter ook weer wat te wisselvallig om 'm vaak achtereen te draaien. KMFDM blijft dus vooral iets voor de donkere buien en op de feestjes. En daar zijn we nog lang niet van ze af. In februari verschijnt Brimborium, hun eerste echte remixalbum.

December wordt ook wel de wintermaand genoemd en dat klopt ook als ik naar buiten kijk. Een Nederlandse winter van de eenentwintigste eeuw oftewel 'nat en soms een beetje koud', dat wel. Dit weer is voor heel veel mensen waarschijnlijk reden genoeg om heimwee te krijgen naar de zomer. De ene persoon heeft dan behoefte aan lichttherapie en bij iemand anders zou een zomers muziekje misschien kunnen helpen. Dat zou een nietszeggend hitje kunnen zijn dat je op vakantie tientallen keren in de disco hebt gehoord of enkele surfpop-klassiekers van de Beach Boys. Je zou ook eens kunnen luisteren naar de single "Summer Teenage Girl" van Canadians. Als dit nummer een half jaar geleden zou zijn verschenen, zou het de indie-zomerhit van 2007 geworden kunnen zijn. Het is in ieder geval de song die mij uit een winterdepressie zou kunnen halen. Als ik die ooit zou krijgen, want ik heb geen problemen met deze tijd van het jaar. Canadians is geen Canadese band en ze komen ook niet uit Californië, maar uit Verona in Noord-Italië. Nu zal deze stad niet het eerste bij je opkomen als je een strandvakantie wilt boeken, maar daar zit je in ieder geval dichter bij een lekker strand dan in Glasgow, Schotland. Die stad is de thuishaven van Teenage Fanclub en dat is een van de bands waaraan de muziek op A Sky With No Stars je doet denken. De muziek van de heren is ook zo'n lekkere, vaak vrolijk makende gitaarpop. Bovengenoemde single is niet het enige heerlijke nummer op dit debuutalbum, maar het steekt wel met kop en schouder boven de rest uit. Daar komt nog bij dat er bij dit nummer een hele leuke video is gemaakt, vol met mooie meisjes en fragmenten van de zomervakantie. "Find Out Your 60's", "Last Revenge of the Nerds" en de vorige single "The North Side of the Summer" zijn ook zeer de moeite waard. Het valt me trouwens ook op dat de titels van de elf songs ook `mooi' zijn. Misschien dat het jammer is dat dit een Italiaanse band is, want ze zouden waarschijnlijk een groter publiek kunnen bereiken als ze inderdaad uit Californië zouden komen.

Het heeft even geduurd voordat ik het in de muzikale wereld van Picastro kon uithouden. Het is alsof je het universum van de Canadese geesteszieke sonische jeugd binnenstapt. Het buitenaardse piepstemmetje (van een vrouw, Liz Hysen, zo bleek), de jankende viooltjes, pomporgeltjes, het minimalistisch getokkel op brakke snaarinstrumenten; tegen een achtergrond van zachte, distorted noise schept dat alles een lugubere, fluweel ondergrondse sfeer. Dit is geen ondergangsmuziek, maar muziek van ver na de Apocalyps. Alles klinkt gebroken, vals. Maar vol stemming. "Friend of Mine", het derde nummer van de plaat, is juist mede door het tingeltangelende pianootje prachtig en heeft zelfs een zweem van toegankelijkheid voor een breder publiek. Maar vanaf dan luidt de diagnose onverbiddelijk "ernstig gestoord" en volgt het ene abnormale toonkunstgewrocht de ander op. Als het autistische "If You Have Ghosts" - cover van paranoïde schizofreen Roky Erickson - al niet in een inrichting is opgenomen, dan het claustrofobische getokkel van "Stair Keeper" toch zeker op de gesloten afdeling daarvan. En helemaal aan het einde van de lange witte gang, in de isoleercel, weet Hysen met het schuren van strijkstokken langs verroeste snaren treffend het zwoegend bestaan van een "Towtruck" te evoceren. Zelfs een dergelijke machine zal haar nog niet uit het moeras van krankzinnigheid kunnen takelen. Maar dat hoeft ook niet. Laat haar maar juist verder aftakelen; het komt die muziek alleen maar ten goede.

Er was een tijd dat vrouwen net goed genoeg waren om als zangeres te fungeren, maar het schrijven van nummers of zelfs een instrument bespelen was not-done. Er wordt echter steeds meer geknaagd aan het mannelijk bolwerk. Waar gaat het heen met deze wereld? The Studiofix kon wel eens het volgende bandje in de alternatieve muziekhoek zijn die dit succesvol gaat doen. De drie jonge chickies uit Californië, ik schat dat ze nog geen twintig zijn, zien er op de foto achterop de hoes lief en trendy uit. Muzikaal is garagerock (The White Stripes) echter geen vreemd woord. Al is dit een veel te beperkte term voor dit debuutalbum Will Change Your Life. The Studiofix heeft namelijk veel meer invloeden. Ik zie de Peppers en Aerosmith, al is het veel minder gelikt, stiekem over hun schouders meekijken. No Doubt, en dat komt met name door het wat hoge stemmetje van zangeres Nicole de Leon, is ook zo'n bandnaam. Maar dan dus minder braaf. Of als we naar Nederland kijken: Krezip en The Riplets. De productie op Will Change Your Life is echter dun en qua kwaliteit van het musiceren zijn de jongedames het stadium van schoolband net ontgroeit. Het drumpartijen rammelen bijvoorbeeld nog wel eens en de afwisseling in het gebruik van de stem is toch wat aan de magere kant en irriteert mij soms wat. Ik denk dat het nog onkunde is. Toch zijn de liedjes oké en is het denk ik een kwestie van tijd dat ze hun onschuld kwijt raken. Veel spelen, een paar echte knallers ertussen op het volgende album en een grote partij die ze op een hoger plan tilt en we hebben er een leuke (vrouwen)band bij.

Zo. De kerstvakantie is weer voorbij: ik ben mijn kamer aan het opruimen. Eigenlijk is dat tegenwoordig een continu proces bij mij, omdat het hoog tijd wordt dat ik naar iets verhuis wat groter is dan 20 vierkante meter inclusief keuken. Een van de stapels op mijn bureau waar ik even doorheen moet ploegen, zijn de promo's van vorig jaar die zijn blijven liggen. Soms wel twee maanden. Niet dat het pure rommel was, maar ja. David Shrigley, een kunstenaar uit Glasgow, heeft een ding uitgebracht dat er zo uitziet. Een boek met twee cd's, zou je kunnen zeggen. Het begint het met boek. Dat bevat door Shrigley geschreven teksten, met daarbij kinderlijke zwart-wit-tekeningen - sorry, maar ik vind ze echt oerlelijk - die kinderen van 8 nog mooier maken. De cd's bevatten liedjes van 39 artiesten op basis van die teksten. En die klinken dan allemaal wel weer best aangenaam. Denk ik. Franz Ferdinand en Hot Chip buigen zich in aparte tracks over "No" (met de tekst "No hair / no eyes / no teeth / no brains / no arms / no legs / no feet / no shoes / no thanks"), de Liars spacejumpen er in "Panic Button" een eind op los en David Byrne (Talking Heads) maakt zelfs een gek-lief gitaarliedje van "For You". Verder zijn er bijdragen van Grizzly Bear, Aidan Moffat, Islands, Trans Am, Scout Niblett, Lord Cut-Glass (Delgados), No Kids, James Chadwick, Deerhoof, etcetera. Het punt is, ik weet niet zeker hoe het klinkt. Want Tomlab stuurde me namelijk een zogenaamde 'snippet cd' met van elk liedje maar 1 minuut, en het songbook in pdf-formaat. Op basis hiervan kan ik slechts zeggen 'aardig, maar geen aanrader'. Zo, daar is het oordeel. Had ik daar nou zo lang voor nodig?

Door alle lijstjes en nabeschouwingen ben ik ongewild lang bij deze cd blijven hangen. Christopher Rees is een Welshman in een Amerikaans genre: alt. country. Hij opent Cautionary Tales met een mooi stukje Calexico-woestijnblues in "Bucket Full Of Holes". Zijn vrouwelijke stem is luid en duidelijk, om niet te zeggen irritant overheersend, met een snik in de uithalen. Zouden ze in Wales een bible belt hebben? Rees, of eigenlijk natuurlijk zijn personages, hebben manische godsdienstwaanzinnige trekjes: 'But I've got to turn my back on you now, it's just the consequence of sin'. David Eugene Edwards (van Woven Hand) heeft er een broeder bij. De zeven hoofdzonden worden op dit concept-album allemaal behandeld en zijn in het fraaie boekje voorzien van ouderwetse illustraties. Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel. Het beste nummer, "The Calm Will Follow The Storm", is een lief zwierende ballade, met fraaie strijkers. Dan schiet me ineens de beste vocale vergelijking te binnen, die ik vanaf dat moment eigenlijk overal terughoor: Damien Rice, met cowboyhoed, zonder diens schrijverstalent. Tot slot mag het geinige "Bottom Dollar" niet onvermeld blijven, Victoria Williams heeft hierin een amusante gastrol, met haar aparte kraakstem piept ze mee in deze halve cover van Aretha Franklin's "(You Make Me Feel Like) A Natural Woman".

Achter Pantaleimon schuilt Andria Degens, de echtgenote van Current 93-frontman David Tibet. Acht jaar na haar debuutalbum Trees Hold Time (in 2005 opnieuw uitgebracht) bracht ze begin vorig jaar de ep Cloudburst uit, in het najaar gevolgd door haar langverwachte tweede cd. De afgelopen jaren werkte Degens samen met onder andere Antony And The Johnsons, Six Organs Of Admittance, 16 Horsepower, Baby Dee en Current 93 en wie verheugd opspringt bij het horen van deze namen, heeft aan Mercy Oceans een bijzonder fijn album. Andria Degens maakt bezwerende, melancholische folkmuziek, akoestisch en met ijle zang. De tien tracks (met medewerking van Baby Dee, Isobel Campbell, Keith Wood en John Contreras) klinken ogenschijnlijk simpel en nemen je mee naar een wereld waar vogels onbezorgd kwinkeleren en de ongerepte natuur je tot meditatieve overpeinzingen stemt. Het is dat is geen open haard heb, anders was ik er voor gaan liggen. Het probleem is alleen dat alle nummers wel erg veel op elkaar lijken: voortkabbelend gitaargetokkel, weinig tot geen spanningsopbouw en de hoge stem van Degens, die constant op dezelfde manier zingt, zonder ook maar enige vorm van dynamiek. Terwijl je bij genregenoten als Marissa Nadler en Signe Tollefsen op het puntje van je stoel zit, slaat bij Pantaleimon al snel de verveling toe. Mercy Oceans duurt bijna drie kwartier, maar ik verloor al na een viertal nummers mijn aandacht. Of anders (en wat positiever) gezegd: wiegde ze me met haar hypnotiserende mantra's in slaap. Overigens verwijst de naam 'Pantaleimon' zowel naar het gelijknamige 'totemdier' uit de 'His Dark Materials'-trilogie van Philip Pullman, als naar de Griekse heilige annex 'wonderdokter' Panteleimon.

Thomas Dolby is een man in bonus. Dat kan bijna niet anders. Hij is met zijn bedrijf Beatnik namelijk de oorzaak van dat je je bont en blauw kunt ergeren als er weer ergens zo'n stupide polyfone ringtone afgaat. Beatnik is de maker van het gros van software die dit mogelijk maakt. En gezien de absurde hoeveelheid mobiele telefoons die er zijn moet d'r wel flink wat centen zijn kant op gegaan zijn. Dit en nog vele andere ontwikkelingen op muzikaal elektronisch gebied is waar Dolby zich de laatste vijftien jaar mee bezig gehouden heeft sinds hij min of meer stopte met muziek uitbrengen omdat hij de muziekindustrie beu was. In de vijftien jaar daarvoor had hij zijn publiek veelvuldig verbaasd met zijn elektronische muziek. In Nederland scoorde hij overigens maar één klein hitje: "I Scare Myself" in 1984. Dat jazzy nummer - niet lachen om de clip hoor - is allerminst representatief voor wat je te horen krijgt op deze comeback cd/dvd The Sole Inhabitant. Hierop presenteert Dolby in zijn uppie zijn elektronische-ik. Al is de show een beetje statisch, toch is de dvd-versie zeer de moeite waard. Dolby blijkt namelijk een welbespraakte amusante artiest, die weet hoe hij zijn publiek moet boeien. Zelfs als hij begint over nerdy zaken als het aan laten sturen van zijn synthesizers door frequenties van zonnevlekken die satellieten naar de aarde versturen. Zijn windhooskapsel van weleer is vervangen door een gladgeschoren coupe, maar zijn nummers, die met minder poe-ha gebracht worden dan in het verleden, staan nog steeds als een huis. Al vraag ik me na beluistering wel af of wat Dolby gaat brengen als hij inderdaad met nieuwe nummers op de proppen gaat komen net zo interessant is als de elf tracks die hier te horen zijn.

De grootste Engelse rock 'n' roll-band in Engeland is Oasis. In het verleden heb ik wel eens onaardige dingen gezegd over de gebroeders Gallagher. Ik vind het namelijk eeuwig zonde als mensen hun talenten verkwisten. Ik was dan ook wat huiverig voor de roadmovie Lord Don't Slow Me Down over de "Don't Believe The Truth"-tour in 2005/2006. De maker Baillie Walsh liet zijn camara zo'n tien maanden snorren en monteerde hier een film van anderhalf uur uit met hoofdzakelijk zwart-wit beelden. Het resultaat is wat braafjes. Het kan zijn dat er beelden weggelaten zijn, maar het kan ook dat de Oasis-broers hun wilde haren kwijt zijn geraakt. In het bijgevoegde boekje zegt Noel dat hij niet begrijpt wat de film zou willen vertellen, voor een echt verhaal is de maker zo'n tien jaar te laat. Er zijn inderdaad geen beelden van drugsgebruik, geen extreme ruzies, geen orgies en met het drankgebruik valt het ook reuze mee. Er wordt hoogstens wat gekibbeld, hier en daar afgegeven op wat bands, en het fock-woord komt vaak voorbij. Er worden echter ook complimenten uitgedeeld, zoals aan Kasabian en Richard Ashcroft. Een ontmoeting met jonge fans is zelfs aandoenlijk. Het leukste zijn echter de interviews. De broers zijn namelijk grappig in hun antwoorden op de meest stomme vragen. Ik moet althans wel lachen als ze weer eens een interviewer in het ootje nemen. Verder is de film weinig opzienbarend. Lord Don't Slow Me Down, genoemd naar een nummer dat ze destijds alleen live speelden (nu overigens wel op single verkrijgbaar), is vooral een document voor fans. Extraatjes zijn nog de documentaire voorzien van commentaar door Oasis (als je er nog niet genoeg van hebt) en een geinig audio-interview voorzien van beelden uit de film.
En dan is er nog een tweede (bonus-)dvd met een concert dat ze gaven in het Manchester Stadium op 2 juli 2005 voor iets van 75.000 man. Normaliter heb ik het niet zo op stadionconcerten, maar hier zou ik graag bij geweest zijn. De publieksecho op de stem van Liam maakt duidelijk dat de songs zich ervoor lenen om mee geblèrt te worden. De beeldopnames zijn strak geregisseerd, maar Oasis is geen band voor een grote show: de muziek moet het doen. Anderhalf uur kijken naar een bijna niet bewegende Liam is dan ook niet erg interessant. Met de sfeer en de uitvoeringen zit het echter snor. Al weet je natuurlijk nooit hoeveel hier nog in de studio aan gesleuteld is. Opvallend is dat er van hun laatste album maar drie songs gespeeld worden. De heren weten dat het publiek hier niet op zit te wachten. Noemenswaardig is nog de afsluitende Oasis-versie van "My Generation" van die andere Engelse rock 'n' roll-band. De toegevoegde video en foto's zijn alleen van toegevoegde waarde voor de mensen die bij het concert waren.

'All of the tiny events in your back
They remind me of the way that porcelain cracks'