Black Mountain - In The Future

Toch is dat het mooie van festivals. Zonder enige kennis van enkele van de bands toog ik naar Tivoli, om thuis te komen met een album én een bandshirt. Want Black Mountain had mij nogal overrompeld. U moet overigens weten dat ik, sinds ik mijn onvoorwaardelijke liefde aan The Tragically Hip verklaard heb, een zwak heb voor bandjes uit Canada. Dat resulteerde al in een Matthew Good-tik en een Watchmen-tik. En het zal resulteren in een Black Mountain-tik. Want Stephen McBean en zijn mannen/vrouwen hebben een flinke stap voorwaarts gezet met In The Future en ze weten hun toch al indrukwekkende debuut te overtreffen. Een debuut dat overigens totaal niet lijkt op de muziek van bovengenoemde voorbeelden. De band grijpt terug naar vroegere tijden en brouwt een sonisch mengsel met de grondstoffen Velvet Underground, Black Sabbath en Jefferson Airplane. Oftewel, zware, tegen de blues aan leunende (hard)rock met psychedelische elementen en arty randjes. En dat doen ze met verve! Er wordt meer gerifft dan voorheen, de band is nog psychedelischer, maar laat ook zo af en toe het gas los voor de broodnodige rust, afwisseling en dynamiek. En net zoals bij de concerten wordt het experiment niet geschuwd en hebben ze ook meer dan de normale vier minuten nodig om tot volle wasdom te komen, met als pièce de résistance het zestien minuten durende "Bright Lights". Dat riekt naar sympho!, zegt u? Welnee! Dat valt best mee. Black Mountain schuwt alleen het experiment niet en is niet meer sympho dan, pak 'm beet, hun landgenoten Arcade Fire. Kortom, het is dus gewoon heel erg goed, weet je wel, weet je niet!

Zeg er het uwe van...