Burn The Iris / June in December / For Japan

Bij het beluisteren van demo's en in eigen beheer uitgebrachte cd's probeer ik altijd een beetje door de productie heen te luisteren. Die is nog wel eens van een bedenkelijk niveau. Bij Burn The Iris is dat niet nodig. Hun ep dreunt werkelijk waar vet mijn speakers uit. En hard. Dat ook. Maar dat is niet niet zo gek als je weet dat Burn The Iris geïnspireerd is door band als Poison The Well, Meshuggah en Killswitch Engage. Dat levert vanzelfsprekend geen vriendelijke slaap-kindje-slaap-liedjes op, maar wel snoeihard complexe metal. Al lijkt het de eerste seconden van "Willing To Erase" nog wel lieflijk te zijn wat ze je gaan voorschotelen, zodra Richard Spierings zijn strot open trek weet je wel beter. Zo'n straffe strot had ik in tijden niet mee gehoord van Nederlandsche bodem. En de kwaliteit van de drie tracks die deze ep telt doet me vermoeden dat deze heren binnenkort ergens hun krabbel gaan zetten.

Ik heb het nog wat echte kenners nagevraagd de afgelopen weken sinds ik June in December tijdens Eurosonic aan het werk zag, maar een combinatie zoals deze Assense band presenteert, daar kende men zo 1-2-3 niet eenzelfde voorbeeld van. Het is ook wel aparte combinatie van deze band die het afgelopen jaar de Drentse Popprijs won. Broer (Lex) en zus (Kris) Vesseur zingen beiden in deze band. Hij neemt het blaffen voor zijn rekening en zij zingt met haar kraakheldere engelenstem een beetje Tori Amos-achtig. Corntendon is na een demo uit mei 2006 June in December's eerste echte ep. Deze band heeft het idee dat er niet meer zoiets als hokjes bestaat. Als een achterlijke razen ze van screamo naar indiepop en weer terug via halfbrekende complexe gitaarlicks en verfijnde drumpartijen. En als het moet dan husselen ze het ook nog eens door elkaar. Zonder daarin zelf het spoor bijster te raken. Op cd giert de band net wat minder hard de bocht door dan op het podium, maar zo klinkt het geheel wel wat meer in balans. Bijzondere en originele band die ze in Drenthe moeten koesteren in plaats van in de testimonials van de Drentse Popprijs te schrijven dat ze aan 'normvervaging' doen en dat 'het luisteren naar June in December is als het kijken naar een auto-ongeluk'. Raar volk, die Drentenaren.

Een stuk minder moeilijk doen de mannen van For Japan. Deze band is voortgekomen uit NiceMom (vier leden) en Randy Sheep Ranch (de bassist). Het vijftal is veel meer dan bovenstaande twee van aftikken, niet te lang nadenken en vooral: gaan! Dat levert op hun debuut-ep vier lekkere recht-zo-die-gaat punkrock tracks op. Een beetje als Bad Religion, maar net een stukkie lomper. Laten we het hardcore-accenten noemen. Maar je hoor wel dat For Japan probeert melodieus uit de hoek te komen en dat lukt ze best aardig. Voor een ep die volgens het begeleidend schrijven grotendeels opgenomen thuis opgenomen is (en in de douche van JC De Lans) klinkt-ie ook nog eens bovengemiddeld. Bonuspunten scoren ze met de aanmoediging op de achterkant om hun ep vooral te kopiëren of voor welk doel dan ook te gebruiken. Ik zit te denken 'em maar te gebruiken als achtergrondmuziek bij een videocursus bonsai kweken. Van deze bom energie gaat dat groeien van die boompies vast een stuk sneller.

Storm |

 |

 |

 | 27 januari 2008 - 15:20

Zeg er het uwe van...