Cass McCombs - Dropping The Writ

Geen idee wat Cass McCombs precies bewogen heeft om zijn derde cd Dropping The Writ te beginnen met het nummer "Lionkiller", maar het moet welhaast als doel hebben gehad om zijn luisteraars op het verkeerde been te zetten. Deze hypnotiserende uptempo rocker met zijn repeterende gitaarloopje (links en rechts op de speakers ook nog eens net niet gelijklopend), huppeldrum en bijna Oosterse manier van zingen van Cass is namelijk nogal een vreemde eend in de bijt op Dropping The Writ. "Lionkiller" schrok mij ook een beetje af, maar ik luisterde - natuurlijk - wel verder. Wat volgde bleek een singer-songwriteralbum dat zo bont is als een koe. McCombs laat zich niet voor een gat vangen. Ingetogen ogenschijnlijk simpele akoestische nummers wisselt hij af met op het eerste gehoor meer weerbarstige nummers die bij vaker beluisteren zich uiteindelijk toch voor je openen. Cass' stem is erg warm en heeft een bijzonder groot bereik. Hij roept, het ligt er maar net aan hoe hij deze inzet, herinneringen op aan Jeff Buckley, Elliott Smith, Thom Yorke en zelfs Morrissey. Vaak heeft hij zijn eigen stem in meerdere lagen opgenomen en dat levert fraaie zangwatervallen op zoals in "Petrified Forest" en "Deseret". Wat dat betreft gebruikt hij zijn stem niet anders dan de instrumenten. Ook die komen en gaan in de dikker aangezette nummers als de warme stralen van de zon die door de wolken schijnen en soms als de donkere wolken zelfs. Het maakt dat Dropping The Writ geen doorsnee singer-songwriter-cd geworden is, maar wel een boeiende.

Zeg er het uwe van...