Charalambides - Likeness

Vreemd is dat. Ondanks dat Christina Carter gescheiden is van Tom Carter gebruikt ze nog steeds zijn achternaam. Alsof ze, eigenlijk heet ze Madonia van achteren, toch nog niet helemaal los van hem (en hij van haar vanzelfsprekend ook) gekomen is. Niet zo raar ook als je bedenkt dat het tweetal al sinds 1991onder de naam Charalambides muziek uitbrengt. Dat is een weirde naam - bonuspunten voor degene die me uitlegt hoe je het nu daadwerkelijk uitspreekt - en hun muziek is dat net zo zeer. Onvoorspelbaar als de pest bovendien. Waar je een cd als Joy Shapes nog best als achtergrondmuziek op kunt zetten, kun je dat met hun nieuwste cd Likeness maar beter laten. Mijn ouders, toch wel wat gewend ondertussen, waren heel snel klaar met de ronddolende gitaartexturen van Tom en Christina die de basis vormen van deze nieuwe cd. Zeker toen Christina daarover heen begon te zingen met haar bezwerende stem. Mijn moeder doet altijd voorkomen dat ze niet weet hoe de stereo van mijn vader werkt, nu had ze 'em binnen een vloek en een zucht uit gezet. Waarna ze me mededeelde dat ik dit soort gejank maar thuis moet luisteren. Wat ik overigens absoluut geen straf vind, al moet ik wel bekennen dat de psychfolk zoals die te horen is op Likeness voor mij ook niet echt iets is waar ik het eerste naar verlang als ik 's morgens vroeg uit mijn bed kom. Intrigeren doet het duo me wel . Helemaal in liedjes als "Do You See?" dat klinkt als een vlijmscherp mes waaraan je je in eerste instantie pijnloos lijkt te snijden, maar na zeven minuten een heftig bloedende wond achter laat.

Zeg er het uwe van...