The Dillinger Escape Plan - Ire Works

Het is best jammer dat ik waarschijnlijk nooit meer een concert van een band als Dillinger Escape Plan zal kunnen bijwonen. Mijn rechteroor kan gewoon niet meer tegen het pijnigen van mijn trommelvliezen door het oorverdovende volume waarmee Greg Puciato en zijn mannen menen de zaal te moeten overdonderen. Zelfs met oordoppen in deed het me twee jaar terug op Lowlands pijn. Ik begrijp nooit zo goed waar het voor nodig is, die oorverdovende volumes. Thuis heb ik daar veel minder last van. Daar kan ik hun nieuwe cd Ire Works gewoon beluisteren. Het is al met al toch wel een verrassend werk geworden. Natuurlijk is het nog steeds snoeihard en adembenemend wat het vijftal laat horen in het gros van de nummers, maar als Ire Works twee nummers van technisch harde mathcore weirdness achter de rug heeft is "Black Bubblegum" een bijna Faith No More-achtige oase van relatieve rust. Helemaal rustig wordt het natuurlijk nooit bij deze maniakale mannen. Verderop op Ire Works kiezen ze vaker voor deze insteek, waarbij er zelfs wat koperwerk in de mix gesmeten wordt tussen de denderende basdrums door. Het lijkt me dat Dillinger Escape Plan zelf ook wel door heeft dat ze moeten zoeken naar nieuwe insteken (onder andere het gebruik van veel meer elektronica) om het voor henzelf interessant te houden. Maar ook om zichzelf niet om zeep te helpen, want gitarist Brian Benoit moest bijvoorbeeld het bijltje er bij neer gooien omdat zijn pezen het zo ongeveer begaven. Het overlevingsinstinct en de behoefte het interessant te houden voor een ieder maakte dat Ire Works een avontuurlijke plaat is geworden van een band die nog steeds wel degelijk toonaangevend blijft in de mathcorewereld. Nu alleen nog de garantie dat ze het volume wat temperen tijdens concerten zodat ik ze in februari misschien stiekem toch live kan gaan zien. Al heb ik daar een hard hoofd in.

Zeg er het uwe van...