Dreu Ferguson Sr. - In Between The Blues

Verwachtingen, ik zat er weer eens naast. Ik had zin in een lekkere rauwe trashbluesplaat en dacht dit op In Between The Blues van Dreu Ferguson Sr. te kunnen vinden. Ik was op het verkeerde been gezet door de hoes (waar leek deze ook alweer op?), de foto aan de binnenkant van een man alleen en de idee dat blues toch wel uitgestorven was. Opener "Come Home Baby" is echter zo blues als het maar zijn kan en dan in een cleane wat populaire vorm en weinig bijzonders. Ik vreesde en verwachtte dat dit een zware bevalling ging worden. Maar dat viel mee, want de aansluitende twee nummers zouden zo op "L.A. Woman" van The Doors hebben kunnen staan: de thema's (whiskey, vrouwen), de piano, de songs op zich (à la "Crawling King Snake"), maar vooral de zware Jim Morisson-achtige stem met echo. Zouden de geruchten dat Jim helemaal niet dood is dan toch waar zijn en ben ik de ontdekker ervan? Nee, de man op de foto op de inlay (die uiteraard vals kan zijn) lijkt totaal niet op hem, zijn stem is ook wat minder krachtig (al kunnen dat ook de jaren doen), maar vooral de mindere nummers maken dit qua muziek en teksten duidelijk. De Amerikaan Dreu Ferguson Sr. ligt met zijn nummers in de lijn van pak hem beet The Doors, Eric Clapton en J.J. Cale. Al weet hij het hoge niveau van deze twee meestergitaristen niet te halen. Hij speelt en schrijft alles dan wel weer zelf: dat pleit voor hem. Een strengere selectie had een mooi debuut op kunnen leveren, nu moet er wat teveel doorgezapt worden.

Zeg er het uwe van...