Eurosonic - Vrijdag napret

Gelukkig geen rij voor het Grand Theatre, maar dat was niet zo heel raar ook. Binnen in de grote zaal speelde het volstrekt onbekende Baloji. Uit Congo. En dat onbekende, dat mag het ook wel blijven. Echt enthousiast kon ik niet worden van wat deze boomlange neger met kam in zijn haar - of was het een kleerhanger? - liet horen. Ik moest een beetje denken aan het ooit hippe Galliano, maar helaas wel minder leuk. Dat 'ie vervolgens samen met zijn band het ook nog in zijn hoofd haalde om Depeche Mode's "Personal Jesus" naar de gallemiezen te helpen maakte me niet heel veel enthousiaster. Nee, dit was een valse start van de avond. Snel vergeten.

Omdat ik wist dat er boven in het Grand Theatre maar beperkt ruimte is - het is een zaal met zitplaatsen - maakte ik van de nood maar een deugd en ging vast een beetje rondhangen bij de ingang daar. AaRON was voor de gelegenheid uitgebreid tot een trio. Simon Buret (zang) en Olivier Coursier (piano, gitaar en beats) werden begeleid door een celliste. Haar spel gaf de show een aangenaam warme gloed. Simon Buret begon ermee ons netjes 'Happy New Year' te wensen. Beleefdheid alom in een fabuleuze set. Ondanks dat ze maar met zijn drieën waren is het geluid vol en heel erg goed, net als de lichtshow. Als Buret niet aan het zingen was, danste hij in trance op het podium. Daar leent AaRON's mengelmoes van melancholische pop en triphop zich ook geweldig voor. Ik vond het dan ook onbegrijpelijk dat er mensen waren die halverwege de set de zaal verlieten. Buret raakte er zelfs een beetje door afgeleid, maar wenste ze wel allemaal netjes een fijne avond toe. Nette jongens die Fransen. Hopelijk komen ze snel weer terug voor extra optredens, want dit smaakte naar meer.

Peter twitterde ondertussen dat vanuit de Beurs dat Mugison kippenvel veroorzaakte en dat 'Jesus is a good name to mourn'. Ha, Mugison, dat stond ook op mijn schema, dus dat kwam goed uit. Mugison was het dus wel waard om voor in de rij te gaan staan. Inderdaad, ook bij De Beurs staat een fikse rij. Gelukkig lost die sneller op dan verwacht. Op het podium staat een zanger met een afgeleefde gitaar die verdomd veel lijkt op Iron & Wine's Sam Beam. Naast hem staat een oude man met een gitaar. Het blijkt zijn opa te zijn. Ja dat lees je goed, zijn opa! Nou, doe mijn maar zo'n opa! Deze twee mannen hebben hun ziel verkocht op het juiste kruispunt en hebben er de juiste ingredienten voor teruggekregen. Gosjepietemijne wat hebben deze twee de blues! Mugison zingt rauw als Tom Waits in zijn beste dagen en vermengt dat met oeroude Zuidelijke invloeden. Weergaloos. Daarnaast is de man ook nog eens een meesterlijke verteller. Over zijn vrouw die 'em verlaten had, maar toch zwanger werd van hem en hem weer terugnam. Waarop hij opmerkte dat dat wel eens niet zo lang zou kunnen duren. Mugison is een held. En alles wat vandaag nog gaat volgen gaat alleen maar tegenvallen. Zoveel was zeker.

Arme Erling en arme Cult of Luna dus. Voor hen was het vechten tegen de bierkaai om indruk op mij te kunnen maken. Bij Erling kon je door het brakke geluid heen nog wel horen dat er fijne indietronics liedjes schuil gaan, maar in een hoekje weggedrukt in zo'n café is het verschrikkelijk moeilijk om te laten horen wat je in huis hebt. Cult of Luna is vooral hard. Dat geeft niets, dat is best fijn, maar ehm, godsamme, de blues van Mugison dendert nog door mijn lijf. Hoe moet een band daar nou van winnen? Dat lukt niet met bruut geweld, noch met subtiele liedjes. Daar was meer voor nodig. Maar wat? Oh kijk! daar loopt Robyn! Robyn staat bij Cult of Luna te kijken! Hoe bizar! Bijna vraag ik haar of we hier niet de beruchte tietworp te zien kunnen krijgen, zodat we verder niets zouden missen vanavond, maar daarvoor ben ik toch een beetje te verlegen. Hoe stom van mij! Maar wel begrijpelijk toch? Stiekem ga ik nu ondertussen twijfelen of ik misschien toch niet moet gaan kijken bij Robyn later vannacht. Het kriebelt.

Het lullige is dat het Mugison-effect daarna nog niet weg is. Raar dat dat zo lang door kan werken. Want lachend loop ik langs de rij wachtenden bij de Muziekschool - wie gaat er nou in de rij staan voor The Tellers, een band die regelmatig in Nederland te aanschouwen is - en nonchalant laat ik Little Cow langs me heen glijden - ook al worden ze omschreven als Hungary's hottest export since gulash. Echt, het kan waar zijn en zo, maar mij maakte het even niet uit. Ik hoor bij Little Cow ook weinig van de westerse invloeden die deze band zou vermengen met hun Balkan- en zigeunersound. Om te voorkomen dat alles dat we nu nog gaan zien gaat tegenvallen neem ik maar even een break. Even niets zien en die Mugison uit mijn lijf spoelen, want dit is knap waardeloos zo.

In het News Cafe - wat een verschrikkelijk vervelend hippe tent! - nip ik aan een paar biertjes en wacht op Hyacinth House. Ik vond dat die wel wat support konden gebruiken, want in het boekje worden ze omschreven als een subtopper binnen de alt.countryscene. Een niet bepaald uitnodigende omschrijving, dus daar moesten we zijn. Aandachtstrekker hier is ook weer een bekijkenswaardige celliste die vooraan op het podium zit. Na wat gedoe met het geluid blijkt Hyacinth House een charmant bandje. De hoofdzanger doet met grote regelmaat denken aan Dave Eugene Edwards. Alleen klinken de liedjes van Hyacinth House wel een stuk minder godvrezend dan die van Woven Hand of 16 Horsepower. Inderdaad subtop dus, maar wel leuk.

Hmm... over een kwartiertje begint Robyn, zullen we dan toch maar ons schema op de kop gooien en gaan kijken in Simplon. En gokken dat er weinig mensen in de rij zullen staan. Vooruit dan maar! Op naar de tietworp! Bij Simplon aangekomen staat er tot onze grote verbazing bijna helemaal geen rij. Vier mensen staan er slechts voor de deur te wachten. Dat is wel andere koek dan de lange rijen voor Grand Theatre en Huize Maas die we net zagen. Alleen, de ellende is dat er na een kwartier wachten voor Simplon nog steeds dezelfde rij staat. En na een half uur ook. Belachelijk gewoon, want er lopen regelmatig mensen naar buiten. Helemaal mudvol kon het voor ons gevoel niet zijn. Maar we volharden. Uiteindelijk komt de bedrijfsleider persoonlijk naar de deur toe om mensen binnen te laten en verdomme, de zaal is echt alles behalve vol. Waardeloos, maar het mag de pret niet drukken. Robyn is ontwapenend door haar tomeloze enthousiasme. Bovendien doet ze een hele fijne versie van "Show me Love", de grote hit uit haar vorige muziekleven. Robyn heeft voor de gelegenheid twee drummers, waarvan een ook nog een gitaar oppakt als het hem uitkomt, en een toetsenist meegenomen. Die laatste, dat kon wel eens Kleerup zelf zijn, maar dat kon ik niet goed zien vanaf mijn positie in de zaal. Als afsluiter speelt ze vanzelfsprekend haar huidige grote hit "With Every Heartbeat". De tietworp blijft uit, maar het is wel fijn om dit live gezien te hebben. En Robyn had het gezien het hartje dat ze maakt richting het publiek na afloop ook donders naar haar zin.

Zo en nu het echte geweld! Voor de Shadrak staat, in tegenstelling tot voor de Spieghel geen rij. Dat had ik ook niet verwacht, want het Noorse Shining dat is niet iets voor tere zieltjes. Geniale avantprogjazzmetal noemde Bas de muziek van dit vijftal ten tijde van de release van hun cd Grindstone. En daar is geen woord van gelogen. Het is jammer dat oordoppen absoluut een vereiste zijn om te kunnen luisteren, want dat zorgt er voor dat een deel van het passievol gebrachte technische vernuft van Shining verloren gaat door het schuim. Maar geniaal en maniakaal is het ook met oordoppen in. T-tusz die ook staat te luisteren brult na een tijdje in mijn oor dat het nu wel tijd wordt voor een echt liedje. Zijn gebeden worden gelijk verhoord en Shining zet een spetterende versie van King Crimson's "21st Century Schizoid Man" in. Robert Fripp kan trots zijn.

Als aperitief lopen we nog even naar Vindicat. In de hal staan de flight cases met daarop nog de versleten prints van The Darkness. Inderdaad Stone Gods zijn een voortzetting van deze ondertussen al weer vergeten Britse hardrockhelden. Alleen heeft bassist Richie Edwards zijn bas ingewisseld voor gitaar (die hij in de tijd dat ik sta te kijken maar liefst vier keer verwisseld) en zijn slierterige manen afgeschoren. Doordat Justin Hawkins er niet meer bij is mist ook de magie (noem het gimmick, zo je wilt) van weleer. Stone Gods maken degelijke hardrock, maar bijzonder is het allemaal niet. Een beetje een treurig slot van een goede avond met Mugison als nieuwboren held.