Eurosonic - Vrijdag, een avond in Huize Maas

Huize Maas zit podiumtechnisch goed in elkaar. De zaal heeft twee podia aan beide uiteinden van de zaal en als op het ene podium een bandje speelt, wordt het andere podium omgebouwd en wordt daar de soundcheck uitgevoerd, overigens zonder dat je er last van hebt. Dus na afloop van Headphone is het een kestie van trapje van twee treden afdalen en meteen klaar staan voor The Heavy. En de The Heavy maakt meteen duidelijk waar ze voor komen. The wolves are on the loose en The Heavy huilt vrolijk mee. Smerige (blues)rock met een soulful randje, gebracht door een degelijke eikenhouten rockband, ondersteund door heerlijk ouderwetse samples en aangevoerd door Swaby die cum laude afgestudeerd is aan de Danko Jones School for Poserrock. De zaal staat dan ook zeer snel op zijn kop en Swaby zoekt de confrontatie met het publiek met als gevolg dat fotograaf Dennis zich met moeite uit een zweterige omhelzing inclusief wangkus van Swaby los kan vechten. We zijn twee acts onderweg en de sfeer zit er goed in. Wat zal dat allemaal nog brengen?

We gaan de twee treetjes weer op en daar staat The Shortwave Set inmiddels klaar. The Shortwave Set ziet er bijzonder Engels uit. Zanger Andrew Pettitt is kruising tussen John Cleese en Brian Ferry, en hij en zijn band spelen, naar eigen zeggen, Victorian Funk. Maar eigenlijk is het vooral een soort van moderne elektronische folk, want ook The Shortwave Set heeft een batterij synthesizers en aanverwante apparatuur op het podium staan. Het lijkt een beetje de nieuwe trend te zijn. De Victorian Funk van The Shortwave Set komt echter zeer traag op gang, zodat halverwege de set de helft van het publiek al vertrokken is. En dat is jammer, want aan het eind trekt The Shortwave Set alle registers open en is vooral zangeres Ulrika Bjorsne met haar melodica een attractie.

Ondertussen stroomt Huize Maas voller en voller, maar kunnen we nog steeds met gemak de twee trapjes af naar het andere podium, alwaar Racoon veel volk trekt. Racoon speelt een degelijke set die eigenlijk nooit echt wil sprankelen. De nummers zijn van hoge kwaliteit, de samenzang goed, maar vooral zanger Bart van der Weide is te nadrukkelijk bezig om zijn bandje te verkopen aan de vele bobo's in de zaal. Hij spreekt het publiek dan ook consequent in het Engels aan. Met volle overtuiging gaat dat nog niet want tot ergernis van fotograaf Dennis probeert van der Weide zich constant achter zijn handen te verstoppen.

Dus de twee treetjes maar weer op om te kijken naar het eerste optreden van A.Human, buiten Engeland en het eerste nummer daarvan is op zijn minst opzienbarend. Zanger Dave oogt enigszins onstabiel en lijkt de microfoonstandaard nodig te hebben om overeind te blijven. Maar, dat is uiteindelijk maar schijn, want A.Human speelt een puike, zeer energieke set met een lichte Madchester geur over zich heen. Ook A.Human heeft een degelijke batterij elektronische apparatuur en is al de derde band met een linkshandige gitarist en een aantrekkelijke toetseniste. Er worden wat vooroordelen omver getrokken vanavond. Zeer opvallend is de cover van America's "Horse with no name" en het feit dat Dave, met een puike Britse Brett Anderson-sneer, voor het grootste deel in het publiek staat te zingen. A.Human is tenminste een band die zich wel weet te verkopen.

Twee trapjes lager, letterlijk in dit geval, staan vervolgens The Futureheads. The Futureheads lijkt vooral een mannenband te zijn, want ineens zijn de tot dan toe veelvuldig aanwezige Groningse studentes verdwenen voor het podium. The Futureheads zijn een exponent van de vele bands die hun inspiratie halen uit de jaren tachtig. De band begint met een urgentie die Joe Jackson had in het begin van zijn carrière, maar het verschil met Joe Jackson is, dat ze maar één kunstje lijken te kunnen. De band stampt op één tempo door en daardoor gaan alle nummers uiteindelijk op elkaar lijken. Ze geven echter aan dat het vanavond de eerste keer is sinds enige tijd dat ze weer spelen, dus wellicht is de band nog wat roestig. The Futureheads weet wel de eerste pit van de avond te bouwen.

We beklimmen de twee trapjes omhoog weer om eens te kijken wat de Elektrons gaan brengen. En daar waar vrijwel alle bands veel dance in hun rock gooiden, begint Elektrons niet eens aan de rock. Elektrons bestaat uit twee DJ's, die een jazzy set brengen, ondersteund door een soulzanger met de uitstraling en de kleding van een IT-nerd. Maar de knul kan puik zingen en maakt daardoor dat de set nog enigszins te pruimen is. Maar goed, ik ben dan ook geen danser.

Ondertussen is het twee treetjes lager afgeladen vol. Groningen is uitgerukt voor Reverend and the Makers en ook de studentes zijn weer terug. Dientengevolge gaat vanaf het eerste nummer het dak eraf, al kan de boomlange zanger Reverend Jon McClure met puike mohawk het niet laten om het publiek constant uit te dagen. Reverend and the Makers hebben in ieder geval lef, want de hits zitten in het begin van de set. Ook hier een mooie toetseniste en veel elektronica en de heren en dame trekken zich niets aan van de conventies en spelen tot ruim na tweeën door. Waarna Jon McClure zijn standaard gimmick uitvoert door buiten op de Vismarkt een akoestische toegift te doen, met wederom de hits en een puike cover van Oasis.

De Infadels geven vervolgens nog een DJ-set, maar aangezien ondergetekende geen danser is en de klok inmiddels al op drie staat is het tijd om naar huis te gaan. Er moet gedroomd worden van mooie toetsenistes...