Frightened Rabbit - Sing the Greys

Wat gebeuren er mooie dingen aan het eind van het jaar, in de tijd van de jaarlijstjes en wat zijn we die dingen vaak weer snel vergeten. Een nieuw jaar is een nieuw geluid (en nee, niet pas in de lente), maar ik ben blij dat ik in dit nieuwe jaar Frightened Rabbit nog onder de aandacht mag brengen, zodat we ze hopelijk niet licht vergeten. Met z'n drieën zijn ze, de jongens Scott (zang, gitaar), Billy (gitaar, toetsen) en Grant (zang, drums). En net zo eenvoudig als de namen van deze Glaswegian boys is in feite hun muziek: melodieuze indierock met scherpe kantjes. Niets meer en niets minder en toch spreekt deze plaat me vanaf het begin enorm aan. "What's the blues when you've got the greys?" zingt Scott aan het begin van het album. Inderdaad, deze plaat geeft geen kleur aan grijze luchten, aan grijze dagen, maar weet de stemming van grauwheid zo te vatten, dat je je vanzelf blij-melancholisch begint te voelen omdat er tenminste íemand is die je begrijpt. Geen bas. Wel een goede drummer, die in veel liedjes een belangrijke, opzwepende rol speelt. Opsmuk is verder niet nodig, lieflijke liedjes soms wel en daarom nemen de jongens ook de akoestische gitaar ter hand ("Behave!", "Snake"). Op de MySpacepagina lees ik dat de band dit jaar ook welkom is in Austin, Texas, natuurlijk op SXSW. Dat doen ze goed, die jongens, maar het is dan ook hartstikke terecht. Het is te hopen dat Frightened Rabbit de scherpe kantjes van deze tot album gebombardeerde demo (die daarbij in originele staat is gebleven) houdt en dat ze bij elkaar blijven. Na SXSW zou ik ze ook hier best eens willen zien.

Zeg er het uwe van...