Helen Love - It's My Club And I Play What I Want To

Afgelopen woensdag was ik jarig! Ja, bedankt! Ik heb het muzikaal op twee manieren gevierd. Allereerst wil ik op deze plek even svdgraaf bedanken: dankzij hem heb ik laatst deze mp3 van een uur gedownload. Die kwam 's morgens op de fiets op mijn mp3-speler langs, en dat was het begin van mijn feestdag. Het is een cultpodcast van een legendarische radiozender op het What The Hack-hackersfestival, ergens in juli 2005 in een tent op een Brabants grasveld. Wat je hoort is een uur lang humppamuziek, afgewisseld met interviews met dronken OpenBSD-developers met een Zweeds accent. Echt waar. Probeer daar maar eens stoïcijns onder te blijven. Ik heb me slap gelachen. Enfin. Maar waar ik het over wou hebben: ook van Storm kreeg ik een cadeautje, namelijk de nieuwe cd van Helen Love. De vier dames uit Wales werken al sinds 1993 aan een consistent oeuvre dat je al infecteert bij het zien van het artwork. Helen Love is de definitie van cool. "She was Debbie Harry, and he was Joey Ramone", zingt Helen, en dat is nog maar het begin van een ontzettend leuk album. Ik krijg er een warm Kenickie-gevoel bij, alleen blijft Helen Love wel echt eeuwig leuk en jong. Ze zingt over haar eerste vriendje, garagebands en karate, en in elk nummer zitten wel grapjes en aanstekelijke hooks. "Rodney's English Disco" komt compleet met koortje en mini-gear change. Deze hele plaat is een circus van alles wat leuk was en nog steeds is aan bubblegumpunk. Bedankt Storm! Serieus, een supergave cd!

Alsnog gefeliciteerd.

Zeg er het uwe van...