Hidria Spacefolk - Symetria

Ik verkondig al jaren dat ik mijn abonnement op de iO Pages op ga zeggen. Maar telkens weer "vergeet" ik het om het te doen. Waarom vergeet tussen aanhalingstekens? Nou niet omdat ik stiekem nog steeds een enorme symfonerd ben. Integendeel zelfs. Het is vooral omdat ik sympathie heb voor dit soort in kleine oplage verschijnende blaadjes. Soms ontdek ik er zelfs wel eens wat nieuwe bandjes in. Al is dat hoogstzelden. Ik ben in de loop der jaren toch veranderd in een liefhebber die de krenten uit de pap meepikt en wie de pap in het algemeen gestolen kan worden. Maar verdomd, nu ben ik toch over een release gestruikeld die volgens mij niet als krent betiteld werd in mijn favoriete symfo-blaadje, maar als pap: Hidria Spacefolk. Wat zij me laten horen op hun cd Symetria bevalt me namelijk best. Dat komt vast en zeker ook doordat ik een meer dan gemiddelde (en meer dan gezonde volgens sommigen) liefde koester voor Porcupine Tree en Rush. Gloedvolle invloeden van deze twee zijn namelijk eenvoudig traceerbaar in de zes instrumentale tracks die Symetria telt. Maar doordat ze verder ook nog eens pootjebaden in wat Ozric Tentacles en, in mindere mate, Hawkwind ons voorschotelden in het verleden en ze bovendien niet moeilijk doen om gebruik te maken van niet alledaagse symfo-instrumenten zoals de trompet, trombone en de didgeridoo is Symetria toch wel een erg tof plaatje geworden.

Zeg er het uwe van...