Jean-Paul Heck - Fuck You Very Much

"Ik heb geen agenda, ik wil verdomme gewoon een leuk verhaal maken." Met deze insteek - die niet gespeend is van een fikse relativering aangaande het enigszins dubieuze métier van popjournalist - benadert Jean-Paul Heck zijn
gespreksonderwerpen: supersterren van vandaag de dag. En dat blijken - op Amy Winehouse en Michael Bublé na - voornamelijk oude rotten te zijn. In potentie hebben supersterren natuurlijk genoeg 'leuke' verhalen te vertellen, maar vanzelfsprekend zijn ze niet. De vraag is dus of het Heck lukt ze hun te ontfutselen. Dat lukt. Zo vindt Liam Gallagher System of a Down kozakkenmuziek en Thom Yorke een fookin' kabouter, eet Tom Waits heimelijk snoepjes in de auto en liegt daarover tegen zijn kinderen op de achterbank en vernemen we van James Brown dat Robin Hood ongetwijfeld tot het negroïde ras behoorde. Soms levert het sujet in kwestie met karakteristiek gedrag gedurende het interview zelf al genoeg stof op voor een 'leuk' verhaal, en weet Heck het ook 'leuk' te vertellen - wat natuurlijk doorslaggevend is. Zo verbreekt Shane McGowan tijdens het interview letterlijk met vallen en opstaan zijn al 'maanden' volgehouden clean state als een Duitse fan - McGowan: "Heb je ook een nazi-zusje?" - hem een lijntje coke komt aanbieden. In vergelijking met collega Serge Simonart, die in zijn Off The Record zijn gesprekken 'met de grootste rocksterren van vandaag' vrijwel integraal overneemt - dus ook al zijn uiterst gedetailleerde vragen er volledig in opneemt - cijfert Heck zich meer weg, de ogenschijnlijke monologen soms wel erg stevig larderend met alinea's vol biografische informatie (twee interviews met Amy Winehouse leverden slechts een handjevol citaten op en amper vijf pagina's tekst). Met Heck op de achtergrond is het rustig lezen. Simonarts constante opwerpen van diep uitgeplozen balletjes zorgt ontegenzeglijk voor gesprekswendingen die de gebaande paden doen verlaten, maar heeft tegelijkertijd ook iets drammerigs, een kunstmatig prikkelen van het onderwerp van gesprek omwille van het onderwerp van gesprek. Prikkelen doet Heck liever met venijnige vraagjes:
James Brown voor de voeten werpen dat hij zo loyaal is ten aanzien van zijn vertrouwelingen door ze op te voeren als medesongwriters, waarop aanwezige manager Mr. Bobbit terstond ongemakkelijk op zijn stoel begint te schuiven.
En als B.B. King zichzelf vergelijkt met een grote dikke eikenboom dan merkt Heck droogjes op dat hij al 16 eikeltjes heeft laten vallen. 'Zoveel zijn er althans geregistreerd ja', retourneert de ouwe, playful as ever.

Zeg er het uwe van...