John Maus - Love is Real

Op de voorkant is een vioolspelende, skelet-achtige robot te zien, de songtitels roepen meer vragen op dan dat ze beantwoorden en een cd-boekje ontbreekt. Kortom: ik had geen idee wat ik moest verwachten van het album Love Is Real van John Maus. Na enig speurwerk ontdekte ik dat Maus eerder deel uitmaakte van Ariel Pink's Haunted Graffiti en Animal Collective's Panda Bear en vorig jaar zijn debuut-cd Songs uitbracht. Volgens de platenmaatschappij is Love Is Real een 'apocalyptische reis door de nostalgische straten van onze geboorteplaatsen diep in de verborgen geheimen van het menselijk hart. Het is een kaart van zelfontdekking, afwijzing en escapisme.' Klinkt interessant, maar om nu te zeggen dat je wat aan deze informatie hebt, nou nee. De veertien tracks op Love Is Real zijn het beste te omschrijven als lo-fi synthpop. Opener en titelnummer zet gelijk de toon voor de rest van het album: licht rammelende jaren tachtig-synths, een drumcomputer, en de galmende stem van John Maus. Met het tweede nummer ''Do Your Best'' begeeft hij zich in stemmige, Joy Division-achtige sferen, terwijl de daaropvolgende track ''Rights For Gays'' dan weer bijna vrolijk te noemen is. En zo zwalkt Maus tussen uiteenlopende stemmingen en onderwerpen. En net als je denkt: okee, nu heb ik het knutsel-elektronicakunstje wel door, haalt John Maus zijn speelgoedorgel tevoorschijn (''Green Bouzard''), bezondigt hij zich aan een enkele noise-uitbarsting en begint hij als een waanzinnige te gillen en raar te doen (''Too Much Money'') ? op een avant-gardistisch verantwoorde manier, dat dan weer wel. Love Is Real is een vreemd en op een aparte manier erg charmant album, dat zowel jaren tachtig-fans als liefhebbers van lichtelijk experimentele muziek zou moeten aanspreken.

Zeg er het uwe van...