Kalli - While The City Sleeps

Hier op kantoor draait dan wel de hele dag muziek. Vaak doen we dat op een laag volume. Dan dient het vooral om de achtergrondruis van de gebeurtenissen in de andere kamers en op de gang weg te nemen. Een soort anti-geluid zeg maar. Meestal kan ik op grond daarvan een cd-tje nog prima initieel beoordelen. Bij Kalli's solo cd-debuut (hij was voorheen frontman van Without Gravity) werkte het totaal niet. Op laag volume wordt While The City Sleeps inderdaad een gezapig nachtelijk plaatje. Het ging ons op een bepaald moment zelfs irriteren, zo bloedsaai leek de cd. Dat kwam vooral ook door de lijzige stem van de IJslander Karl Henry waar Kalli van af geleid is. Eigenlijk had ik de cd al afgeschreven. Maar schijn bedriegt wel vaker, en iedereen verdient een tweede kans. Dus ook Kalli. Toen ik verderop in de week nog laat op was, terwijl de rest van het huis al op een oor lag en het gros van de stad dus ook, draaide ik de cd thuis nog maar eens. Alleen nu een flink stuk harder - maar wel met de koptelefoon op. En ziedaar, opeens schoten de pure poppareltjes als krokussen op een warme lentemorgen tevoorschijn uit wat eerst een saaie grasmat leek. Bij nader inzien landt Kalli met zijn grotendeel akoestische rustige liedjes ergens tussen Elliot Smith, Damien Rice en Coldplay in, in plaats van in het vakje nachtelijke gezapigheid. Da's nogal een verschil, dunkt me.

Zeg er het uwe van...