KMFDM - Tohuvabohu

'Kein Mitleid Für Die Mehrheit' schijnt z'n beste tijd gehad te hebben. In de jaren tachtig was het tenslotte met bands als Ministry en Nitzer Ebb de grondlegger van de industrial rock. Tegenwoordig denk je daar vooral Nine Inch Nails en Marilyn Manson bij, maar ook KMFDM bestaat nog. Het zestiende album Tohuvabohu van afgelopen herfst (ja, ook dit stukje had wat vertraging) verdient aandacht omdat het toch wel weer een leuke plaat is. Het is lekker je haar schudden op riffkneiters als "Headcase" of "Saft und Kraft". En dat is fijn op lokale gothfeestjes als Haarlak. Daarnaast is KMFDM ondanks zijn leeftijd best veelzijdig en neemt de band zichzelf niet te serieus - bij een willekeurige andere band die darkwave en industrial maakt zou het vrolijke, met trompetten en keyboardloopjes opgefleurde "Superpower!" toch wat pijnlijk zijn. Maar de grootmeesters van de 'ultra-heavy beat' zitten er niet mee. Zonder enig probleem wisselen ze van post-industrial substijl, mixen ze Duitse en Engelse teksten, trekt Lucia Cifarelli haar lage scheur open of juist haar man Sascha Konietzko, wordt er weer eens een drummachine opengereten of wijzigt de band de albumcover. Simplistisch is best doeltreffend, dat blijkt maar weer. Over de gehele linie is Tohuvabohu (Hebreeuws voor vormloos, wild en chaotisch, ha, een beetje zoals mijn kamer dus) me echter ook weer wat te wisselvallig om 'm vaak achtereen te draaien. KMFDM blijft dus vooral iets voor de donkere buien en op de feestjes. En daar zijn we nog lang niet van ze af. In februari verschijnt Brimborium, hun eerste echte remixalbum.

KMFDM betekent toch Kill Motherfucking Depeche Mode? Of zijn het nu ook mietjes geworden in ene?

Dat heeft het inderdaad óók even betekend, lees ik nu :)

Zeg er het uwe van...