Kylie Minogue - X

Plotsklaps, diep in de nacht, ontwaak ik uit mijn droom. Ik draai me op mijn rug en even is mijn hoofd helemaal leeg. Alsof ik een computer ben die opnieuw opstart. Beetje bij beetje komen herinneringen uit de droom terug en splitsen lichaam en geest zich weer. Heel even besta ik uit twee personen. Eén koele, berekenende en degelijke dagloner die het geld binnenharkt, en één bloedknappe player die als een soort Spiderman door de stad slingert om overal tegelijk liefde en genegenheid rond te strooien. Heel even is het een heerlijk, dankbaar, universeel aanwezig gevoel. Heel even bonken er twee harten in mijn lichaam. Fuck, denk ik, terwijl mijn halve droom onmiddellijk plaatsmaakt voor de harde realiteit, "Two Hearts"! Dat nummer van Kylie Minogue! Dit gevoel, daar moet het over gaan! In mijn hoofd vormt zich al een geniaal, hoogliterair File Under-stukje. Maar ik val, meedogenloos met mezelf, weer in slaap.

Was het dat nou? denk ik de ochtend erna, als ik mijn spirituele nachtelijke ervaring probeer te reconstrueren tot het bovenstaand narcistisch geleuter. De songtekst van Kylie's "Two Hearts" stelt me ook al teleur, dat is gewoon het gebruikelijke, het gaat ook al nergens over. Sterker nog, het hele tiende album X is geen wonder van diepgang. Het is gewoon een aardige electropopplaat die naadloos in haar oeuvre past, dat van Britney (mashupje? of twee?) en dat van MTV, van het blije gaye soort dat Alison Goldfrapp zich bij Supernature voor ogen moet hebben gehad. Net als "Satin Chic" op die plaat staat er op X een vrolijk honkytonk-nummer waar ik blij van word, "Wow". Verder is "Sensitized" een fraai strijkershitje (net als sluiter "Cosmic" trouwens) en is de bas van "Stars" wel erg lekker diep. Maar verder? Verder is Kylie een dagloner, met een intrigerend tragisch dubbelleven. Ik kan me best voorstellen dat de Britten deze kunstmatige Kylie alweer helemaal zat zijn. Haar tweede hart is niet te zien.

Zeg er het uwe van...