Lana Lane / Macbeth

Hoewel de Amerikaanse Lana Lane te boek staat als solo-artiest werkt ze sinds jaar en dag al samen met haar echtgenoot Erik Norlander (eveneens producer), die ook op dit album zijn steentje bijdraagt middels het inspelen van de partijen op keyboard en basgitaar. Zij worden bijgestaan door Peer Verschuren op gitaar en Ernst van Ee op drums. Red Planet Boulevard bevat redelijk rustige muziek, die het best onder de hoofdnoemer van symphonische rock geplaatst kan worden. Af en toe duikt er middels een gitaarsolo enkele echte heavy metal-invloeden op. Het geheel is een sfeervol, twaalf nummers tellend, album geworden. Goed voor bijna zeventig minuten aan muziek. Helaas ontbreekt het aan echt spannende en krachtige tracks om mij te blijven boeien. En daar kan het zeer fraaie stemgeluid van Lana niets aan veranderen.
Met zo'n historische en tragedische bandnaam, reeds enkele albums uitgebracht te hebben en nu met zo'n spannende albumtitel komen mag je meer verwachten dan dat Macbeth brengt met hun vierde album Superangelic Hate Bringers. Zowel de zangeres als de zanger komen vrij matig uit de verf. Evenals de muziek trouwens, die is ook weinig origineel en ontdaan van spanning. Althans, afzonderlijk klinkt het allemaal nog wel oké, maar als geheel mist deze combinatie het nodige. Het is vrij recht-toe-recht-aan en klinkt wat magertjes. Het komt nog redelijk onervaren over allemaal, met weinig diepgang. Voor dit soort muziek uit Italië pak ik liever een album van Lacuna Coil. Ik ben bang dat ik dit schijfje niet vaak meer zal opzoeken in m'n platenkast. Ook de lengte van het album, wat eigenlijk maar beter is, is aan de korte kant, het hele album duurt namelijk net aan de veertig minuten.

Zeg er het uwe van...