Louis Bordeaux - Let's Love Life

Tjonge, ik ga hiphop nog eens echt goed vinden. Een van de weinige groepen die ik al kon waarderen was Slum Village. Dat was zo rond het jaar 2001. Ze deden ooit een Daft Punk-remix en stonden op wat Labels-verzamelaars. Vandaar... Het knappe aan de sound van J. Dilla ofwel Jay Dee, het brein van die groep, was dat hij samplede uit allerlei oude soulmuziek; zijn beats kregen dezelfde warmte mee. Wat Amy Winehouse nu doet in de popmuziek, deed J.Dilla destijds zo'n beetje in de hiphop, zeg maar. Er zijn alleen twee probleempjes met Slum Village. 1: je moet van hun raps houden (rap is voor mij sowieso een no-no, leert de ervaring). En 2: de groep doet niet zoveel boeiends meer tegenwoordig. J.Dilla ging solo. Sterker nog: hij is dood. Hartstilstand. Een van de kleine maar jammerlijke tragediën van 2006. Maar wat blijkt: we hebben een nieuwe J.Dilla! En hij is Nederlands! Althans, de 23-jarige Louis Bordeaux uit Deventer doet een heel behoorlijke poging. De vergelijking is niet van mezelf, sterker nog, het persbericht van meneer draaft nog een paar tandjes verder door, maar ik hoor het er inderdaad wel in. Bordeaux' korte debuut Let's Love Life doet verlangen naar de zomer. Het is een relaxte instrumentale luisterplaat vol warme, vreemde grooves, die ergens tussen de hiphop en de jazz zwerven, maar dan wat progressiever. Vooral muziekredacteuren van radio- en tv-programma's moeten even opletten, want deze muziek past prima onder reportages en reclames. Bovendien wordt er, god zij dank, niet gerapt op de plaat. Kortom, een kolfje naar mijn hand. Om een hit te scoren vrees ik overigens wel dat je er vocalen bij moet zetten, en wat authentieke soulklanken, maar productioneel gezien is Let's Love Life bepaald geen verkeerde schijf om mee te debuteren. Let maar eens op die baslijn onder "Ecstasy" en het fraaie, Etienne de Crécy-achtige "In My Arms".

Dat klinkt interessant.

Ik kwam de cd laatst al tegen en hij hij beviel me best goed.

Zeg er het uwe van...