Matt Costa - Unfamiliar Faces

Ik houd niet zo van Jack Johnson. Ik vind hem truttig lief en naïef, of hoe zeg je dat? Teveel kabbel-kabbel. Daarom was ik een beetje huiverig om aan Matt Costa's tweede cd Unfamiliar Faces te beginnen. Hij is namelijk een van de maatjes van Jack Johnson en brengt bovendien zijn cd's uit via het mede door Johnson opgerichte Brushfire Records. Maar goed, ik schoof mijn vooroordelen aan de kant en ging er eens voor zitten. Het viel me niets tegen wat ik te horen kreeg op Unfamiliar Faces. Toch moest ik wel een paar keer flink mmm-en. Bij het openingsnummer "Mr. Pitiful" bijvoorbeeld. Daarvoor heeft deze ex-skateboarder wel heel goed geluisterd naar "Obla Di Obla Da" van de Beatles. De tweede keer dat ik mmm-de was toch ik dacht: 'Verdorie, hier lijkt Costa op Paul Simon'. Het was op de eerste helft van de cd. Ik dacht daarna ook nog eens 'mmm, Ben Folds'. De vierde keer dat ik mmm-de was bij "Bound", want Costa kan ook verdomd aardig een Robert Plant-achtige stem opzetten. Maar het hardste mmm-de ik toch bij het afsluitende "Miss Magnolia", want dit werd verdorie te gortig. Ik dacht in eerste instantie dat het een cover was van het überbriljante "In The Summertime" van Mungo Jerry, maar het checken van de credits in het boekje leerde me dat Costa het nummer weldegelijk aan zichzelf toeschrijft. Daar krijgt hij een vast nog een proces voor aan de broek. Na nog een paar keer draaien ging ik de liedjes bijna allemaal mee mmm-en. En ik dacht: mmm, dat Unfamiliar Faces is best een leuk gevarieerd plaatje en het stikt van de bekende gezichten.

Zeg er het uwe van...