Moby - Moby / Ambient / Rare / Early Underground

Het schijnt dat Moby met zijn nieuwe cd die ergens in maart gaat verschijnen weer een beetje zijn ouwe ik opgezocht heeft. Dus niet die van de hits waarmee hij bij het grote publiek doorbrak zoals "Honey", "Porcelain" en "Why Does My Heart Feel So Bad?", maar van voor Play, toen hij knallers als "Feeling So Real" maakte, hopelijk ook die van gitaarrammer "That's When I Reach For My Revolver" en natuurlijk ook "Go" (met die verfijnde Twin Speaks-sample) waarmee hij in de UK al in 1992 een top 10 hit scoorde. Met bovenstaande in het achterhoofd is het niet eens zo'n heel gek idee om zijn eerste cd's weer eens opnieuw onder de aandacht te brengen. Helemaal raar is het dus zeker niet dat Instinct nu dus de eerste vier releases van Moby opnieuw uitbrengt. Volgens mij hebben veel van de mensen die pas inhaakten bij Play namelijk geen flauw benul dat er voor die tijd ook al een Moby was. Ik vind dat altijd best treurig, want die oude meuk van Moby is cool, ik maar weet ook wel dat dat nou eenmaal zo gaat in de grote-mensen-hit-wereld.

Voordat Moby met zijn titelloze debuut op de proppen kwam in 1992 had hij al behoorlijk naam gemaakt met talloze releases waarvan een deel onder een ander pseudoniem. Niet zo raar dus dat deze cd een jaar later nog eens verscheen onder de titel The Story So Far. Het gros van Moby is ook pure techno, maar dan wel techno zoals je van een intelligent mannetje als Richard M. Hall mag verwachten. Tofste track is wat mij betreft het met venijnige synthesizers doorspekte "Drop A Beat" dat ik zestien jaar na data nog steeds geweldig vind. Dat Moby een man was van contrasten blijkt wel uit het oorspronkelijk in 1993 verschenen Ambient. Inderdaad, de titel dekt hier precies de lading. Maar als Moby zoiets doet, dan doet 'ie het ook smakelijk. Je krijgt dan niet van die Enigma-zut, maar meer ambient die in de lijn ligt van het niveau waarop Fripp en Eno acteren. Overigens is Ambient ook niet een 'echte' cd, maar een verzamelaar van wat Moby in de jaren daarvoor opgenomen had. Misschien niet zo goed als Aphex Twin's Selected Ambient Works, maar absoluut smaakvol.

Vlak voordat Ambient verscheen in 1993 kwam er nog een Moby-cd uit die - natuurlijk - ook een verzamelaar was. De titel Early Underground is ook hier treffend, want deze verzamelaar klinkt duidelijk minder toegankelijk dan Moby en Ambient. In 72 minuten krijg je een bloemlezing van wat er van de hand van Moby verscheen op allerhande twelve inches en EP's. Het bevat onder andere het origineel van "Go" dat toen nog zonder de Twin Peaks-sample was, al prefereer ik zelf de versie die uiteindelijk een hit werd. Early Underground heeft ook net wat meer een weirde, psychedelische touch.

De laatste cd die van Moby via Instinct verscheen was Rare: Collected B-Sides. Daarop staat bijvoorbeeld het bijna lachwekkende "Thousand" dat, toewerkend naar een snelheid van 1000 bpm zelfs voor een Thunderdome-koekie te snel is om op te dansen. Meer een gimmick dan wat anders. Doe mij dan maar de remixen zoals Moby ze hier presenteert. Die zijn een stuk smakelijker. Vooral de remix van "Next Is The E (Club Mix)" vind ik nog steeds erg koel. Op de tweede cd van deze verzamelaar staan maar liefst veertien(!) remixen van zijn doorbraaksingle "Go". Grappig idee, en afzonderlijk zijn ze ook zeker goed te pruimen, maar op een bepaald moment kun je die hele Twin Peaks-sample (ookal is'ie niet in alle remixen terug te vinden) niet meer horen. Met mate consumeren is hier de beste optie.

Zeg er het uwe van...