Nits - Doing The Dishes

Pas toen ik in de OOR de NL Top 50 las met de, volgens mensen die het schijnen te moeten weten, beste Nederlandse popalbums aller tijden dacht ik aan de Nits. Geen enkele cd van hen stond tussen deze 50 legendarisch platen. En ook in de individuele lijstjes kwamen ze maar weinig voor. Da's best iets om je als kenner voor te schamen eigenlijk. Natuurlijk, de Nits kunnen prat gaan op een behoorlijk consistent oeuvre, waaruit het kiezen van dé topplaat best lastig is, maar het was niet meer dan terecht geweest als een Henk, In The Dutch Mountains of voor mijn part Adieu Sweet Bahnhof die lijst gehaald had. Dat de Nits nog steeds niet afgeschreven moeten worden blijkt wel weer uit hun nieuwe cd Doing The Dishes. Na het ingetogen donkere Les Nuits uit 2005 een verrassend opgewekte en soms zelfs rauwe plaat. Volgens mij rockten de Nits niet eerder zo als nu. Het zompige "Moon Dog", compleet met bottleneck gitaarwerk en hardhandige banjobehandeling is hier het mooiste voorbeeld van. Zelfs het drumwerk van Rob Kloet is hierin rechttoe rechtaan. Maar Doing The Dishes draait niet alleen om rock natuurlijk. Het is misschien wel de Nits meest veelzijdige plaat tot nu toe. Zo hoor ik her en der ook wat Crowded House- en Waterboys-galmen. Meer rock dus, maar wel nog steeds altijd dat geweldige oog voor detail. En natuurlijk de kenmerkende stem van Hofstede die zijn fantasievolle, maar soms ook fijn simpele teksten bevlogen zingt als in zijn beste dagen. Al waren de slechte op de vingers van een hand te tellen.

Ben nu op de helft van de plaat en vind hem nu al heerlijk. En OOR, ach ... geen blad dat je als popliefhebber van boven de 15 serieus hoeft te nemen, toch?

Zeg er het uwe van...