Picastro - Whore Luck

Het heeft even geduurd voordat ik het in de muzikale wereld van Picastro kon uithouden. Het is alsof je het universum van de Canadese geesteszieke sonische jeugd binnenstapt. Het buitenaardse piepstemmetje (van een vrouw, Liz Hysen, zo bleek), de jankende viooltjes, pomporgeltjes, het minimalistisch getokkel op brakke snaarinstrumenten; tegen een achtergrond van zachte, distorted noise schept dat alles een lugubere, fluweel ondergrondse sfeer. Dit is geen ondergangsmuziek, maar muziek van ver na de Apocalyps. Alles klinkt gebroken, vals. Maar vol stemming. "Friend of Mine", het derde nummer van de plaat, is juist mede door het tingeltangelende pianootje prachtig en heeft zelfs een zweem van toegankelijkheid voor een breder publiek. Maar vanaf dan luidt de diagnose onverbiddelijk "ernstig gestoord" en volgt het ene abnormale toonkunstgewrocht de ander op. Als het autistische "If You Have Ghosts" - cover van paranoïde schizofreen Roky Erickson - al niet in een inrichting is opgenomen, dan het claustrofobische getokkel van "Stair Keeper" toch zeker op de gesloten afdeling daarvan. En helemaal aan het einde van de lange witte gang, in de isoleercel, weet Hysen met het schuren van strijkstokken langs verroeste snaren treffend het zwoegend bestaan van een "Towtruck" te evoceren. Zelfs een dergelijke machine zal haar nog niet uit het moeras van krankzinnigheid kunnen takelen. Maar dat hoeft ook niet. Laat haar maar juist verder aftakelen; het komt die muziek alleen maar ten goede.

Zeg er het uwe van...