Resistance / Icarus Witch

De metal van Resistance is ouderwets te noemen. Zeer ouderwets. Er wordt dan ook niets gedaan wat niet al honderd keer eerder is gedaan. Op meerdere songs van The Alpha & The Omega is pijnlijk duidelijk te horen waar het aan schort: een zanger die niet kan kiezen tussen brullen en zingen, het onvermijdelijke hakken van dubbele basdrums en slaggitaren op de achtergrond als de fantasieloze gitaarsolo begint, om weer naar mid-tempo beuken te gaan bij een couplet, kortom: voorspelbaar als de neten. Volgens mij is dit album zelfs voor de grootste diehard nog maar met moeite uit te zitten..

Het Amerikaanse Icarus Witch zorgt voor van-dik-hout-zaagt-men-planken-rock in het straatje van Saxon. Dat zanger Matthew Bizilla dezelfde zangstijl en frasering heeft als Saxon-brulboei Biff Byford draagt bij aan de overeenkomst, maar ook muzikaal zit het ergens tussen Maiden en Saxon. Stevige riffs en een veelal midtempo voortdenderende ritmesectie, een enkele keer een dubbele gitaarsolo en refreinen die zeer uitnodigen tot meebrullen en een prima productie. Verfijnd wordt het nooit, maar daar zit in dit genre ook niemand op te wachten. Als hoofdact zullen ze de grote zalen hiermee niet halen, maar in de kleinere zalen zullen ze de boel ongetwijfeld plat spelen. Voorspelbaar, maar in tegenstelling tot Resistance prima uit te zitten.

Zeg er het uwe van...