Scarpoint - The Silence We Deserve

Ik heb wel eens wat mathcore-bandjes live gezien en gehoord. Meestal slaat de verveling een beetje toe na een bepaalde tijd. Bij de ene band duurt dat gemiddeld wat langer dan bij de andere, maar het is eigenlijk nog niet voorgekomen dat het niet gebeurde. Ik word soms ook een beetje apathisch van al die polyritmes en tegendraadse gitaarriffs. Mijn lichaam weigert dan dienst. Er ontstaat een soort kortsluiting doordat mijn hersenen teveel signalen moeten verwerken. Als ik echter in mijn luie stoel hang, kan ik er prima naar luisteren. Dan is het wel lekker dat je niet kunt opstaan vanwege mysterieuze synapsen. Hoe anders is het bij beluisteren van The Silence We Deserve , Het debuut van het Zweedse Scarpoint. Ook zij rommelen lekker aan met ingewikkelde maatsoorten en de nodige staccato riffs. Ik kan er echter maar moeilijk bij blijven stilzitten. Mijn hoofd zwiept, mijn gezicht vertrekt in een gruwelijke grimas en af en toe verlaten onverstaanbare klanken mijn keel. Na een korte analyse denk ik een verklaring gevonden te hebben. Scarpoint doseert namelijk. Er is nergens sprake van een overkill. Er wordt zorgvuldig omgesprongen met een goed idee. De songs zijn kort en puntig, catchy welhaast. De timing is perfect. Zelfs hier en daar een voorzichtige solo en een heuse rap in hun moerstaal. Dat doet het altijd goed. Daar kan ik verder mee. Dat is net weer even anders dan de rest. Goed gedaan.

Zeg er het uwe van...