Slits - Return Of The Giant Slits

Tussen 1979 en 1981 ging mijn muzikale interesse niet veel verder dan luisteren naar de Top 40 en het lezen van de Muziek Express. Heel erg fout, maar ik was nog jong zal ik maar zeggen. Zo kan het dan komen dat ik de bandnaam Slits helemaal niet ken. Collega DubbelMono reageert enthousiast als hij op onze interne mailinglist ziet dat deze cd naar mij onderweg is. Snel ben ik maar research gaan doen naar Slits en lees ik dat ze ingedeeld worden bij de post-punk. Maar dan nog, waarom zou ik ze moeten kennen? DubbelMono geeft het antwoord: "Om de hoes van hun debuutalbum Cut". Even Googlen laat zien wat hij bedoelt. Maar onschuldige ik, ik ben deze hoes nooit tegengekomen. Return Of The Giant is de opvolger van Cut dat oorspronkelijk in 1981 uitgebracht is. Het was voor lang hun laatste wapenfeit. Aan de binnenkant van deze re-release die nu uit is staan geen shockerende foto's. Wel foto's die ik qua sfeer van een andere band ken. Ze lijken namelijk erg op de foto's die Anton Corbijn voor The Joshua Tree maakte. En wat blijkt: het zijn foto's van hem! Het was veldwerk om later in te gaan cashen zal ik maar zeggen. En muzikaal lijken de Slits ook wel veldwerk aan het verrichten. Return Of The Giant is een vreemde plaat. Ik kan er qua muziek weinig punk op ontdekken. Het is veel meer avantgarde: een Oosterse sfeer, dubritmes, hoge stemmen, samenzang en free jazz. Dit is een band waar later veel van geleend is. The Bangles hebben voor Walk Like An Egyptian vast en zeker naar een album van de Slits geluisterd. De samenzang van Bananarama lijkt ook geleend van Slits en ik laat maar even de naam vallen van de Cocteau Twins. Slits waren hun tijd vooruit. Bij deze reïssue zit een extra cd met diverse mixen van voornamelijk hun nummer "Eartbeat" en een interview. Het lijkt me alleen voer voor echte fans. De dames hebben overigens in 2006 weer een ep uitgebracht en zijn weer aan het optreden. Al kan ik me niet voorstellen dat het nu hun tijd is om te cashen, daarvoor is het in mijn oren nog steeds veel te controversieel.

Deze elpee jaren geleden op een platenbeurs voor weinig gekocht. Jammer dat de heruitgave niet de originele fronthoes heeft, want de mooie painting trok mijn aandacht. Punk vind ik aan deze lp het durven mengen van meerdere stijlen. En dat doen de dames met verve! Meer eclectisch dan controversieel zou ik zeggen. En daarom minder toegankelijk voor het grote publiek.

Zeg er het uwe van...