Steve Grimmett Band / Empire

De naam Steve Grimmett zal wat oude NWOBHM-harten sneller doen kloppen, want zijn grootste bekendheid verwierf hij met Grim Reaper, een band die opvallend genoeg vooral succes had in de Verenigde Staten. Ook de Steve Grimmett Band maakt Engelse metal met een duidelijke link richting commerciëlere rock. Denk aan Yngwie J. Malmsteen ten tijde van Joe Lynn Turner en je zit een aardig eind in de richting. Zij het dat gitarist Ian Nash geen Yngwie J. Malmsteen is en Grimmett geen Joe Lynn Turner. Dat heeft enerzijds het voordeel dat het gitaarwerk in dienst staat van de songs in plaats van andersom en dat de ruigere stem van Grimmett het geheel wat steviger maakt. Anderzijds is Grimmett qua bereik óók zeker geen Turner. Het songmateriaal is degelijk maar niet echt opvallend, op wat Savatage-achtige pianostukken na. Het resultaat is een album dat eigenlijk twintig jaar te laat is. De productie maakt dat het in elk geval klinkt als een album uit deze eeuw, zodat het vast nog wel liefhebbers zal trekken. Of het er veel zullen zijn, is vraag twee.

Dat probleem zal Empire nog sterker hebben. Hoewel de namen Neil Murray en Rolf Munkes, alsmede die van nieuwelingen Mike Terrana en Doogie White (ex-Malmsteen, ex-Rainbow) bij de liefhebber van de betere bluesgeörienteerde rock een positieve klank zullen hebben, want ook de productie loopt hier een jaartje of wat achter. In vergelijking met het vorige album The Raven Ride is het materiaal allemaal wat sneller, wat ongetwijfeld alles te maken heeft met de komst van White in plaats van Tony Martin (ex-Black Sabbath). Net als bij het vorige album is best te horen dat deze mannen van wanten weten, maar een andere overeenkomst is dat maar enkele songs echt opvallen. En zeker wanneer je de tien songs achter elkaar hoort moet je concluderen dat deze mannen toch echt iets teveel op de automatische piloot musiceren. Zeker met hun discografieën in gedachten.

Zeg er het uwe van...