Tagaq - Sinaa

Liefhebbers van jammerende en grommende Inuit-meisjes opgelet! De Canadese keelzangeres Tagaq líjkt niet alleen op Björk, ze was ook prominent vertegenwoordigd op Medúlla, waarvan hier "Ancestors" nog eens herhaald wordt. Sinaa werd ook in 2004 opgenomen en bereikt deze contreien dus rijkelijk laat. Het voelt een beetje als het afserveren van een hele cultuur, maar ik kon niks met deze stemexpressie-oefeningen. Medúlla had nog heel wat mooie melodieën, deze plaat bestaat voornamelijk uit ritmes en klankpatronen. Bzzt, hijg, zucht, grrrauw. Zonder meer geschikt om een intellectueel gezicht bij te trekken, dat wel. Al had ik voor het juiste begrip best willen lezen in wat voor context de drie traditionele Inuit-liedjes dan gezongen worden. Bijzondere klanken zijn het zeker. Tagaq is zonder twijfel de enige zangeres die het geluid van een roedel kwispelende en kwijlende poolhonden kan maken, die na een lange dag sledetrekken een portie bloederig rauw rendiervlees krijgt én verorbert. Over dieren gesproken. Een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen, maar hier thuis gebeurde iets vergelijkbaars als met een cd van Edward Ka-Spel. Zat de familie gezellig aan de spruitjesstamppot, worden we ineens opgeschrikt door het geluid van de huiscavia, die stikt in een schroefje! Blijkt de bonustrack, na zo'n vermaledijde stilte. Zucht. Overigens is "Breather", het slotnummer daarvoor, een van de betere nummers. Daar mengt Tagaq haar keelzang met geprogrammeerde ritmes. De die-hard volksmuziekfans zullen ervan gruwen, maar de volgende graag meer van dat soort mengvormen.

Zeg er het uwe van...