The Illiad - A Sad Day On Pluto

Ergens in het begin van de 21e eeuw Ohio, Verenigde Staten.

SB: Kom we gaan Pink Floyd-je spelen.
RW1: Nee, jij wil altijd Syd Barrett zijn. Dat wil ik ook.
SB: Maar ik ben toch ook de belangrijkste in de band! Ik speel gitaar, ik zing.
RW2: En wij dan? Pink Floyd had vier leden en wij zijn met vijf man. Ehhhh.... vier man en een vrouw.
SB: Dan is iemand toch David Gilmour of Bob Klose. Nemen we er een gitaar bij. En een vrouw, tja het is even niet anders. Een vijfde lid is trouwens handig als ik nog eens aan de LSD ga.
DG: Maar het naspelen van al die nummers komt me toch wel een beetje mijn neus uit. Er komt nooit meer nieuw werk bij.
SB: Tja, ik zou niet Syd Barrett zijn als ik niet zelf liedjes zou gaan schrijven.
RW2: Oh? En hoe gaan we klinken dan?
SB: Wat denk je? Als Pink Floyd natuurlijk.
NM: Zit iemand daar op te wachten dan? Ik ben het een beetje zat om alleen maar in het oefenhok te spelen.
SB: Het is nu iets van veertig jaar na The Piper At The Gates Of Down. Bovendien is Syd net overleden en is Pink Floyd wereldberoemd. Gilmour speelde solo pas nog werk van Syd.
RW1: Laten we het dan maar proberen. We moeten toch wat. Aan de drugs kan altijd nog.
NM: Ik doe mee, maar het wordt wel meer dan een kopie zijn van.
SB: Tuurlijk
RW2: Ja, laten we beroemd gaan worden.
DG: Cool.
SB: Ik heb al een idee voor een nieuwe bandnaam.

Leuke recensie hoor, maar hoe klínken ze nu??

:)

Weirdest thing I've ever read.
Though "A fifth member is handy when I again go to the LSD" does sound alot like me when I talk.
-Kyle

Zeg er het uwe van...