The Mars Volta - The Bedlam in Goliath

The Bedlam in Goliath is een asociale plaat. In extreme mate zelfs. Waarom? Omdat het simpelweg onmogelijk is om samen van deze plaat te genieten. Nee, voor het nieuwe album moet je alleen zijn. Geen andere prikkels binnen krijgen. Hup, partner de deur uit, tv uit, boek wegleggen, en dan jij alleen - samen met The Bedlam in Goliath. Dit is pure noodzaak, want het heilige tweemanschap van Omar Rodiguez-Lopez en Cedric Bixler Zavala duldt geen tegenspraak. Nog nooit was The Mars Volta zo druk, zo vol, zo prikkelend, zo extreem maximalistisch. Geen limieten, doe er nog maar een gitaarlijntje bovenop, en dub die zanglijn nog even vijf keer over. Oh ja, meneer de drummert, als je ergens een leeg plekje vindt, dan graag een fill, break of roffel van minstens drie maten. Zo druk dus.

Maar als je van de schrik en de overspannenheid bekomen bent, vallen plots heel veel dingen op hun spreekwoordelijke plek en kom je tot enkele, veelzeggende conclusies. Dat Cedric veel beter is gaan zingen bijvoorbeeld, en veel afwisselendere zanglijnen heeft bedacht - iets wat bij Amputechture behoorlijk begon te vervelen. Dat geen enkel liedje boven de 10 minuten klokt. Dat er geen vervelende, psychedelisch bedoelde tussenstukjes op staan. Dat er in elk nummer minstens één - maar meestal meerdere - catchy refreintje of couplet te horen is, waardoor alle gekte continu vast verankerd blijft in ons eigen pop-continuüm.

En al dit heeft geleid tot het eerste Mars Volta album dat echt kan concurreren met het abnormaal goede debuut De-loused in the Comatorium. En wat nog meer is: voor het eerst kun je echt spreken van een eigen en origineel Mars Volta geluid, waarbij afzonderlijke genreaanduidingen niet meer nodig zijn. Och ja, dan zou ik nog kunnen melden dat vrijwel alle gitaarpartijen zijn gespeeld door chilipeper John Frusciante, en dat nieuwe drummer Thomas Pridgen het ongelooflijke presteert (vorige drummer Jon Theodore evenaren), maar goed; dat zijn van die droge feitjes. Waar het om gaat is dat The Bedlam in Goliath een geniale, fenomenale, fabeltastische plaat is geworden. Asociaal worden was nog nooit zo aanlokkelijk.

Zeg er het uwe van...