The Most Serene Republic - Population

In de tweede helft van de jaren zeventig kwam de omslag. In de jaren daarvoor was popmuziek steeds complexer geworden. Bands als Pink Floyd, Steely Dan, Genesis en Electric Light Orchestra waren op het toppunt van hun roem en ze brachten toen volgens mij ook hun beste albums uit. Een LP met een lengte van 45 minuten bevatte in die tijd vaak minder dan tien tracks en de songs waren dus minstens een minuut of vijf lang. Veel albums waren conceptalbums en er was lang over de muziek en de verpakking nagedacht. De nieuwe generatie bands die toen opstond wilde het allemaal anders doen: kort en simpel. Punk was geboren en symfonische rock (zoals dat toen nog heette) was een vies woord geworden, net zoals bijvoorbeeld baarden en lange haren. We zijn nu dertig jaar verder en de baard is weer 'in'. Symfonische rock heet tegenwoordig progrock of artrock en een band als The Most Serene Republic kan ook weer moeilijke muziek maken. Moeilijke songtitels, diepzinnige en donkere teksten en alhoewel met 'the wall of sound' de muziek van Phil Spector wordt bedoeld, komt er bij de muziek van The Most Serene Republic toch een hele muur van muziek op je af. Deze zeven Canadezen uit de stal van Broken Social Scene hebben vrijwel elk gaatje gevuld met muziek. Je kunt niet naar hun tweede album Population luisteren als je tegelijk ook iets anders aan het doen bent. The Flaming Lips ontmoet Yes, maar dan in tienvoud. Deze muziek is in ieder geval veel te druk voor mij. Alsof je met de auto een fietskoerier moet volgen die tijdens de spits door het verkeer van Manhattan rijdt. Af en toe kom je op een stukje waar het iets rustiger is, zoals "Humble Peasants" en "Neurasthenia", het eerste en laatste nummer. De laatste minuut van de cd is zelfs uitermate rustgevend, maar de drukte in mijn hoofd is daarmee nog niet verdwenen. Bij een serene republiek stel ik me toch echt iets anders voor!

Zeg er het uwe van...