The Robocop Kraus

Zanger Thomas Lang: (na een bedachtzame stilte) 'Mensen zeggen me inderdaad wel eens dat ik me dit zou moeten afvragen.... Natuurlijk, de kansen van een band worden groter als ze uit Londen of New York komen. Aan de andere kant is de druk daar ook veel groter. Het gaat daar allemaal veel sneller. Je bent dan misschien eventjes deel van een hype, maar voor je het weet is die weer voorbij. Het heeft bovendien geen zin om je daar druk over te maken. Misschien als je de band bij voorbaat als carrière ziet. Maar zo zijn we er nooit mee bezig geweest.'

Het laatste wapenfeit van de band, de cd Blunders and Mistakes, lijkt deze uitspraak te bevestigen. In plaats van voort te bouwen op de redelijk succesvolle en meer op de dansvloer georiënteerde sound van voorganger They Think They Are The Robocop Kraus, laat de band op hun laatste plaat een misschien niet altijd even pakkend maar wel avontuurlijker geluid horen. Lang: 'Er waren mensen die niet helemaal wisten wat ze met het geluid en ook het artwork aanmoesten. De muziek die we maakten was nogal precies. Georganiseerd. Blunders and Mistakes heeft een rijkere sound. Is speelser. Net als de cd-hoes.'

Was de vorige hoes, nog geheel in de sfeer van de tachtiger (nou ja; eind zeventiger) jaren, een "cover" van een platenhoes van de Talking Heads; Blunders and Mistakes wordt versierd door een kleurig en psychedelisch aandoend zoekplaatje. Vroege jaren zeventig zeg maar. En dan die titel: Blunders And Mistakes. Je gaat je toch een beetje afvragen of er niet meer aan de hand is. Hebben de heren Kraus soms last van een identiteitscrisis? Of hebben ze dingen in het verleden verkeerd gedaan?
Lang: 'We wilden gewoon wat anders. De vorige plaat hebben we het geluid heel basic gehouden. De songs waren teruggebracht tot de kern. We wilden nu gewoon een rijker en vrijer geluid. En dat bedoel ik letterlijk; we wilden onszelf de vrijheid geven fouten te maken. Vandaar de titel. En dat is ook daadwerkelijk gebeurd. We hebben alles live ingespeeld en er is een versie van een nummer op de plaat gekomen waarvan we de uitvoering het best vonden, ondanks dat er wat foutjes werden gemaakt. Niet dat we deze plaat als statement hebben opgenomen, maar ik vind het wel raar dat zelfs de zogenaamde alternatieve muziek van tegenwoordig, die zichzelf als authentiek presenteert, altijd zo clean en geproduceerd klinkt. Ik denk dat we daar ook wel een keer moe van zullen worden.'

Maar toch; er zijn meer dingen die er op duiden dat we niet met een band te doen wiens voornaamste zorg verkoopcijfers van de volgende cd zijn. Zo heeft Lang zijn eerste politiek geladen tekst geschreven, over de bootvluchtelingen die vanuit Noord-Afrika de Middellandse Zee oversteken op zoek naar een beter leven. Lang, lachend: 'En dat terwijl ik in de hardcorebands waarin ik vroeger zat nooit een politieke song geschreven heb!' Ook het van een clip vergezelde "Standing In The Punchline" vermoedt een maatschappijkritische achtergrond, maar dat blijkt niet het geval.
Lang: 'Het nummer gaat over de relatie met mijn ouders. Zij hadden duidelijk een andere toekomst voor mij bedacht. Kunst is iets vreemds voor ze. Ze hebben er niets mee. Ze hebben nog nooit mijn muziek gehoord. Ze hebben niet eens een cd-speler!

De clip die bij het nummer is gemaakt toont trouwens een andere inhoud.
Lang: 'Ja, dat is een mooi verhaal. We werden door iemand gebeld die graag een clip voor ons wilde schieten. Ik vertelde hem dat we niet veel te besteden hadden, maar hij wilde het toch proberen. Hij had connecties in de worstelscene van Mexico en wilde daar een mooi verhaal van maken. Bleek achteraf dat hij slechts een telefoonnummer had van iemand die hij niet eens gesproken had! Maar het is een mooie clip geworden, met zijn versie van "ordinary life". Nog op echte film geschoten ook. (lachend) Niet dat we daar iets van zullen zien, die ene keer dat hij 's nachts op televisie voorbij zal komen.'

Over ordinary life gesproken: hoe ziet het leven van de bandleden er eigenlijk uit? Lang: 'Hectisch. Ondanks dat we in het rustige Neurenberg wonen. We kunnen sinds enige jaren van de muziek leven. Dat is fantastisch, maar het schept ook verplichtingen. Je moet elke aanbieding aangrijpen en kunt niet een keertje nee verkopen. Omdat je denkt niet thuis te horen op een bepaald festival bijvoorbeeld, of omdat je niet onder de vlag van Jägermeister wilt spelen. We hebben dan ook besloten om er nu even heel hard voor te gaan, om het straks weer wat rustiger aan te kunnen doen. Er een ander baantje bij nemen misschien.'

Ik vraag me af of dit wel realistisch is. Ben je niet heel snel vergeten als je even uit beeld bent? Lang: 'Ik weet het niet. Je kan ook snel vergeten worden als je bekend staat als "die band van de Jägermeister club-tour". We mogen dan geen politieke band zijn, ik heb wel het idee dat het moeilijker is... (denkt). Ik denk dat het niet altijd goed is met bepaalde producten geassocieerd te worden. Je behoudt toch een soort vrijheid als je het zonder dergelijke sponsoring lukt . Wat dat betreft is er sinds ik professioneel met de muziek bezig ben wel iets in mijn houding veranderd ten opzichte van muziek. Ten opzichte van kunst in het algemeen. Kunst heeft wel degelijk waarde. Het is niet zo gek om ervoor te moeten betalen.'