Yura Yura Teikoku - Sweet Spot

Dit trio klinkt zoals je kan verwachten van muziek uit Japan. Popmuziek met een flinke klap van de molen. Je ziet de band al driftig over het podium rennen terwijl ze hun springerige grooves spelen. Of zijn dat onaardige clichés? Yura Yura Teikoku klinkt fris voor een band die al sinds 1989 bestaat en pas in 2005 voor 't eerst een optreden buiten hun thuisland deden. Mijn blik met vergelijkingen weigerde dienst dit keer. Een goed teken. De band varieert tussen psychedelische doch rustige klanktapijten met absurde geluiden (hoor ik daar in "It Was A Robot" een krijsend biggetje?) en meer springerige rocknummers, al gebeurd het vaak genoeg dat die twee kanten in één nummer verenigd zijn. Alles natuurlijk in 't Japans gezongen, wat wel zo exotisch is. Sweet Spot is een album dat vrolijk stemt. De leukste liedjes zitten in 't midden. "Hate Ningen Wa?" wat mogelijk helemaal niet zo'n opgewekte vraag is, heeft een hilarische zanglijn, een al even cartoonesk achtergrondkoortje, ik zat aan zo'n speelgoedinstrument met kwakende kikkers te denken, en Deerhoof-achtige akkoorden. "Kantsumae", een van de wildere nummers, is Amerikaans aandoende krassende garagerock dat heel bekend klinkt, maar net niet zodanig dat ik erop kwam waarvan dit een halve cover is. Het daaropvolgende titelnummer tenslotte is een heerlijk rustpunt met jazzy pianoakkoorden, een zuchtende achtergrondzangeres, terwijl de zanger zich lijkt af te vragen hoe hij met zijn kapotte Suzuki nog thuiskomt. Ofzo.

Zeg er het uwe van...