A Fine Frenzy

We zitten hier om over haar debuutplaat te spreken. Die zag in Amerika al het licht midden 2007, in Europa moesten we echter wachten tot begin 2008. Hier zijn verschillende verklaringen voor: EMI Music had het erg druk met grote Nederlandse uitgaven (Anouk, Trijntje Oosterhuis e.a.) en wilde geen hiervan in de weg zitten. Ook blijkt uit ervaring dat het eind van het jaar geen geschikte tijd is om een debuutalbum uit te brengen. Toch is de echte reden heel anders: Alison heeft uitgebreid door Amerika getoerd [met ondere Rufus Wainwright, red] en wilde graag al haar aandacht hier op vestigen. Momenteel is Europa aan de beurt om in de ban te raken van de 22-jarige om verrast te worden door One Cell in the Sea.

Muziek als dagboek
Alle veertien nummer die het album rijk is heeft de dame zelf geschreven nummers. Sommige hiervan zelfs al op zeer jonge leeftijd. 'Het eerste nummer wat ik ooit zelf heb geschreven is Almost Lover. Ik voelde me op dat moment erg rot en kon mijn gevoel het beste kwijt op deze manier. Voor mijn dertiende schreef ik veel in een dagboek, maar hierdoor kreeg ik nooit hetzelfde opgeluchte gevoel.' Dat haar eerst geschreven nummer tevens is gekozen als single, is echter puur toeval. 'Ik schrijf nummers niet met de gedachte dat het een goede single zal zijn of dat ze het goed zullen doen op de radio. De keuze is door de platenmaatschappij gemaakt en mij maakte het niet zoveel uit; ik sta achter alle veertien.' Toch is ze bang dat de single de verkeerde indruk zal achterlaten bij de luisteraars. 'Nu maar hopen dat mensen niet denken dat het een heel depressief album is, er staan ook heus blije nummers op hoor.'

Wanneer je biografische nummers schrijft heb je kans dat veel mensen zich aangesproken zullen voelen. 'Opvallend genoeg heb ik nog geen reacties van ex-vriendjes of mijn almost lover gehad. Ik heb dan ook geen contact meer met deze' geeft ze toe. Wel is het moeilijk om live te zingen over zulke gevoelige onderwerpen; 'ik doe het vaak met een brok in mijn keel, de hele zaal is dan stil om naar mij te luisteren. Maar wanneer ik reacties krijg dat ik mensen ermee heb geholpen, dan maakt het me allemaal niks meer uit. Dat is het mooiste wat je kunt horen.'

Inspiratiebronnen en veergelijkenissen
Singer-songwriter, lief uiterlijk, rood haar, de vergelijking met Tori Amos is snel gemaakt. Alison blijkt echter verre van geïnspireerd door haar. 'Ik luister eerlijk gezegd niet zoveel naar haar. Ik word er altijd zo depressief van. Ik krijg er de neiging van om het raam open te zetten en eruit te springen. Liever luister ik naar blijere muziek.' Ook een andere reden blijkt er te zijn; 'stiekem probeer ik zo min mogelijk naar andere zangeressen te luisteren, maar vooral male-fronted bands lief te hebben. Ik ben bang onbedoeld beïnvloed te worden door een andere vrouwelijke stem. Iets wat ik totaal niet wil, ik wil zoveel mogelijk mezelf laten zijn met mijn muziek.'

Vergelijkingen met andere jonge sterren als Kate Nash en Lily Allen doen haar weinig. 'Eerlijk gezegd ken ik Kate Nash niet eens, ik heb wel eens over haar gelezen, maar heb eigenlijk geen idee wat voor muziek ze maakt. Lily Allen heb ik wel eens gehoord, maar zie de vergelijking niet echt. Geen idee of zij ook haar eigen muziek schrijft?' Tevens is Alison niet bang om misbruikt te worden als jonge zangeres. 'Ik ben gelukkig erg goed in 'nee' zeggen en denk overal goed over na. Ook gebruik ik totaal geen alcohol en drugs, iets waardoor het vaak mis gaat met beginnende sterren.' Eigenlijk heeft ze ook nooit gedroomd om een grote ster te worden. 'Van jongs af heb ik al muziek willen maken. Dit echter nooit met de intentie om bijvoorbeeld knipperend op lichtborden te staan of groot in kranten en tijdschriften.' Die bescheidenheid zien we tevens terug in haar artiestennaam. 'Ik heb er ook expres voor gekozen om mijn muziek onder de noemer A Fine Frenzy (een quote van Shakespeare, red.) uit te brengen. Dit omdat ik niet elk moment van de dag als persoon geconfronteerd hoef te worden met de muziek die ik maak.'

De liveoptredens
Alison mag de muziek dan helemaal zelf gemaakt hebben, om het live waar te maken wordt er de hulp van anderen ingeroepen. De opzet van de optredens zelf blijkt erg verschillend: 'soms kiezen we ervoor om stoelen neer te zetten en andere keren laten we iedereen gewoon staan. Ikzelf prefereer de normale setting, omdat mensen dan minder gefocust op mijn spel zijn. Ik ben eigenlijk heel verlegen..'

Wanneer het aan EMI Music ligt kunnen we de dame binnenkort in een grote Nederlandse zaal zien optreden en wanneer het aan de zangeres zelf ligt, blijft ze dit doen totdat ze oud en gerimpeld is. Ik ga hier helemaal in mee. Dit gaat een klapper worden en ze gaat het moeilijk krijgen om over dit mooie debuut heen te komen.