Alec Empire - The Golden Foretaste Of Heaven

Deze week viel de Large-catalogus in mijn brievenbus. Verkeerd bezorgd, want hij was eigenlijk voor een buurmeisje bedoeld. Toch ben ik eens gaan bladeren. Pijnlijk; ik wist ineens waar een 19-jarige collega op m'n werk al z'n hoodies vandaan had. En de bandselectie blijft ook eenzijdig. Legendarische dooie bands blijven uitgemolken worden met allerhande prullaria - ik snap echt niet waarom je anno 2008 nog een Nirvanashirt zou kopen - en de weinige Europese rock/ruk/metalbands die hun shirts mogen etaleren naast de 53782 Slipknotparafernalia lijken ook al totaal willekeurig gekozen. Alec Empire zul je er in elk geval niet meer aantreffen. Als ik het me goed herinner deed Large in de jaren negentig veel merchandise van diens extreemlinkse, snoeiharde digital hardcore-band Atari Teenage Riot ('Deutschland has gotta die!!!'). Die band is echter uiteen (over legendarische dooie bands gesproken) en hoewel Alec Empire het nog altijd in zich heeft om vanalles verrassends en nieuws te doen, is het sinds deze eeuw sappelen met 's mans soloplaten. Futurist uit 2005 was een weinig overtuigende rockplaat en voor The Golden Foretaste Of Heaven dook Alec daarom gelukkig weer op zijn besmeurde sequencers. Hij behield zijn mompelzang, wat in kalere nummers als "Bug on my windshield" en "1000 Eyes" een lekker grimmig, spottend effect oplevert. Van hun melodie hoeven hardere, duistere nummers als "ICE", "Down Satan Down" of "If You Live Or Die" het verder niet te hebben: lekker hard draaien in een kelder is het devies. Al ken ik daar genoeg betere nummers voor. Het enige echte prijsnummer is echter het scheurende "On Fire", inclusief verslavende drumroffel. Goddank, Alec kan het nog!

Zeg er het uwe van...