Amy & Duffy
Ik zoek naar een andere manier om het te duiden dan met ying en yang. Sowieso een cliché, maar het dekt daarnaast ook nog eens de lading niet. Het zou kunnen suggereren dat de een niet zonder de ander kan bestaan. Onzin. Hoewel er zeker muzikaal gezien overduidelijke overeenkomsten te vinden zijn. Er wordt hier uit hetzelfde sixties soul-vaatje getapt. Wellicht is het momenteel zo dat ik dingen zie die er niet zijn. Noem het een roze wolk. Extase. Hoe het ook zij, ik kan me niet losmaken van de gedachte dat het geen toeval kan zijn. Het ontkennende, negatieve 'No No No' tegenover het bevestigende, positieve 'Yeah Yeah Yeah'. De ontkenning vinden we terug in Amy's doorbraakhit "Rehab". In "Mercy" - wat in mijn ogen ongetwijfeld de doorbraakhit van Duffy gaat (of moet) worden - vinden we de bevestiging.
Waar de een aangeeft Back to Black te gaan, vertelt de ander dat ze naar Rockferry zal afreizen om daar haar 'house of sorrow' te bouwen. De een kijkt de harde realiteit recht in de ogen maar weigert te accepteren. Ze ontkent. Ze zal uiteindelijk haar toevlucht zoeken tot drank of andere middelen om haar pijn te verdoven. De ander omarmt haar verdriet. Ze accepteert. Ze is een "Distant Dreamer" die haar troost zal vinden in de schoonheid van melancholie. De bittere pil tegenover de zoetheid van honing. De een ziet de liefde als een "Losing Game". De ander zingt over "Syrup & Honey". En hoe.
In het volgestroomde Odeon zal de drieëntwintigjarige schone blondine uit Wales gisteravond met het voortreffelijk gezongen "Syrup & Honey" menigeen kippenvel hebben bezorgd. In ieder geval bij ondergetekende. En niet zo'n klein beetje ook. Gekscherend zeg ik na afloop tegen de man naast me dat ik in Duffy het verstandige zusje van Amy Winehouse zie. Het is voor mij de eerste keer dat ik aanwezig ben bij een showcase. Ik voel mezelf onhandig en niet op mijn plaats tussen de bobo's, platenbonzen en andere werknemers uit de industrie. Dat gevoel zal tijdens het optreden van me af glijden. Ik had haar graag willen interviewen, maar helaas visten wij van Fileunder achter het net. Duffy is blijkbaar hot. Volkomen terecht natuurlijk. Ik volg haar verrichtingen al een tijdje en kijk reikhalzend uit naar haar debuutalbum Rockferry dat later dit jaar zal verschijnen. Na deze showcase zelfs nog een beetje meer. Enigszins verward struin ik nog wat rond door de theaterzaal. Ik probeer nog een ietwat lullig gesprekje aan te knopen met Gijsbert Kamer. Dat hij maar vooral mooie dingen over Duffy moet schrijven. Met mijn hoofd in de wolken vliegt de twee uur durende treinrit naar het zuiden om. In mijn hoofd ben ik op zoek naar een andere manier om het te duiden dan met ying en yang. Iets beters dan donker en blond. Mulholland Drive's Rita en Betty flitsen door mijn hoofd. Amy en Duffy. Het duiveltje tegenover het engeltje dat gisteravond op mijn andere schouder heeft plaats genomen.
File Jools: [Warwick Avenue][Mercy][The First Cut Is The Deepest]
Gisteren was ze ook bij "Friday Night with... Jools Holland". Ik ben overtuigd. Ik zou niet durven zeggen Amy Winehouse 2.0 want daarmee doe ik Duffy zeker te kort, maar ze heeft zo'n typische soul stem zoals je die ook vind bij... Amy.
Laten we hopen dat ze deze "schaduw" van Amy maar snel mag ontstijgen. Maarja ze heeft het zelf al een beetje voorspelt in Rockferry; "I'll leave my shadow, to fall behind.."
Ik vind persoonlijk het album van Duffy ongelooflijk teleurstellend. Op Mercy na vind ik de liedjes levens- en passieloos. Ik zou er nog geen 5 euro voor neerleggen. Doodzonde, want Duffy heeft zeker talent. Ze kan wat mij betreft niet eens dromen van het talent van Amy Winehouse, maar ze zal ongetwijfeld uitgroeien tot een waar popidool dit jaar. Doe mij echter maar het duiveltje, met de stem van een engel ;)
Persoonlijk vind ik juist Mercy een van de mindere nummers. Prettige single, maar geef mij maar Distant Dreamer. Ik ben zelf wellicht hier een beetje de aanstichter van, maar Duffy is dus geen nieuwe Amy. Dat is wat ik wil aanduiden. Soms heb ik behoefte aan duiveltjes, soms aan engeltjes. Iemand nog een drankje? Ik trakteer.
Wat een stem, geweldige plaat. En vergeet de vergelijkingen met Amy, dit is - eindelijk - de nieuwe Dusty.
Het optreden van Amy Winehouse gisteren in Servië - het eerste in een reeks van 12 - was echt heel, heel pijnlijk... Bootleg:
http://www.youtube.com/watch?v=G_w-93QCSGU
http://www.nu.nl/muziek/2543516/amy-winehouse-te-dronken-zingen-bij-comeback.html
http://nos.nl/artikel/249545-rampzalig-begin-concerttour-winehouse.html